13/04/2026
Revalideren… en ineens lig je zelf op de bank
Als fysiotherapeut in de eerste lijn vertel ik mijn patiënten dagelijks hoe belangrijk rustig opbouwen, luisteren naar je lichaam en geduldig zijn. Klinkt logisch, toch?
Tot je zelf ineens degene bent die moet revalideren.
Inmiddels ben ik drie weken onderweg met mijn voet waaraan ik een operatie heb gehad. Het is gekomen doordat ik 2 jaar geleden een weddenschap ging aflossen. Wie a zegt moet ook een keer b doen.
Iets wat ik met een groep vriendinnen 10 jaar geleden om 4 uur s’nachts in de plaatselijke Dikke Mug had afgesloten met een groep gasten. “Die Nijmeegse 4 daagse lopen wij OOK wel ff”.
Deze groep loopt hem zonder te trainen en veel te hydrateren zeg maar.
Wij gingen na 8 jaar dus wel aan de bak. We hadden geen excuus meer. Niemand was zwanger en corona was voorbij. We moesten wel. Wij gingen wel trainen, andere schoenen aanschaffen en de startbewijzen en campingplekken werden geregeld.
Maar goed, op dag 3 zat er een beknelde zenuw in mijn voet en stapte ik uit ter hoogte van Malden. Kreupel uit Nijmegen naar huis. De afgelopen 2 jaar dus van specialist naar specialist maar niet met het gewenste resultaat waardoor ik dus nu geopereerd ben in Nijmegen. Weer Nijmegen. Weer kreupel uit Nijmegen naar huis.
En nu heb ik het hele spectrum al even aangetikt. Van licht zwevend door de morfine (ik snap nu waarom mensen daar zo rustig van worden 😄) tot rondjes rijden door het dorp in een scootmobiel. Je maakt wat mee. Mijn oudste dochter schaamt zich opeens voor dr moeder op een scootmobiel terwijl mijn jongste dochter elke dag mee wil rijden erop!
Wat me het meest verrast? Hoe ingewikkeld “gewone” dingen ineens worden. Douchen bijvoorbeeld. Dat was ooit ontspanning, nu is het een soort survivaltocht. Scrubjes heb ik tijdelijk verbannen – het leven is al spannend genoeg zonder glijpartijen. Het is nu een powershower: snel erin, snel eruit. Bonus: goed bezig voor het klimaat.
En dan besef je: revalideren zit niet alleen in oefeningen.
⁃ Het zit ook in je dag anders indelen dan je gewend bent
⁃ Hulp moeten accepteren (ja, ook ik…)
⁃ Dat mijn kinderen en man echt het vreselijk goed regelen voor mij
⁃ Dolblij zijn als er vrienden en familie even naast je komen zitten op de bank
⁃ Dat krukken echt goor zijn. Als je been niet op de grond mag en je dan staand moet balanceren om je handen te wassen terwijl je staat te wankelen…
⁃ En vooral: je geduld trainen, misschien nog wel meer dan je spieren
Alles wat ik normaal zeg tegen mijn patiënten, komt nu rechtstreeks bij mezelf terug:
“Niet te snel willen.”
“Luister naar je lichaam.”
“Het komt goed, maar geef het tijd.”
Tja… daar had ik misschien toch beter naar moeten luisteren 😉
Wat deze periode me vooral leert, is hoe waardevol die kleine stapjes zijn. En hoe frustrerend het soms kan zijn als het niet zo snel gaat als je wilt. Ik besef mij ook mega goed dat ik maar een blessure heb. Geen ziekte waarbij mijn hele systeem van slag is.
Dus bij deze, vanuit de andere kant: ik snap jullie nóg beter. Echt.
En we gaan vooruit. Stap voor stap.
(En soms… gewoon een rondje extra in de scootmobiel)
En super bedankt aan jullie voor al die lieve kaartjes, fruitmand, merci, bloeme, appjes en toch ook die vervelende rubisk kubus (die nu ook af is)
Mijn wijze les: doe nooit weddenschappies om 04:00 uur snacht’s in de kroeg.
Tot snel,
Groetjes Roos
