24/04/2026
🫶Ik ben benieuwd of je je hierin herkent:
Het is meivakantie, dus ik had minder werktijd en dinsdag is de bso-dag van onze dochter. Daardoor zat mijn dag best vol: een meeting, veel kleine dingen op mijn laptop en ik wilde ook nog yoga doen. Het was zo’n dag waarop alles lekker liep en ik veel gedaan kreeg.
Ik stapte op een trein die ik goed ken: de actietrein. Een fijne flow waarin ik productief ben en vooruit ga. Alleen was dit jarenlang ook een trein waar ik niet meer uit kwam. Mijn lichaam bleef dan ‘aan’ staan, met onrustige of slapeloze nachten tot gevolg.
De afgelopen tijd heb ik geleerd dat ik wél op die trein kan stappen, zolang ik af en toe even stop. Een korte pauze, een moment van afschakelen — dat is vaak al genoeg.
Alleen zat ik deze keer op dag 23 van mijn cyclus. En die avond kon mijn lichaam het eindstation niet meer vinden. Het werd een lange, onrustige nacht.
De dag erna deed ik het anders. Geen trein, maar de fiets. Rustiger, zachter, meebewegen met de dag. We logeren bij mijn moeder in Wijk aan Zee, de zon scheen, en hoewel ik me wat wazig en moe voelde, kon ik daarin ontspannen.
De nacht daarna sliep ik weer goed. En dat voelde misschien nog wel het meest waardevol: het vertrouwen dat mijn lichaam de weg terug weet.
Wat ik hier weer in zie, is hoe belangrijk timing is. In de laatste fase van mijn cyclus kan ik nog steeds veel, maar het helpt als ik er een stoptrein van maak in plaats van een sneltrein.
Je lichaam werkt niet tegen je, het vraagt alleen om afstemming.
Herken je dit? 🌿 Stuur je een berichtje of reageer hieronder. Leuk om van je te horen! ❤️
