21/05/2026
๐๐ฒ๐ป ๐ต๐ฎ๐ฟ๐ ๐๐ฎ๐ป ๐๐๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ฉท
Ik ben iemand van eerst zien, dan geloven.
Zo maak ik soms dingen mee in mijn werk die me aan het denken zetten. Of misschien beter gezegd; die mij verwonderen.
Ella was een spirituele vrouw. Dat zag je meteen als je bij haar thuis kwam. Overal lagen stenen, mineralen en bijzondere afbeeldingen. Zelf ben ik hier nooit echt mee bezig geweest, maar ik heb wel altijd opengestaan voor de gedachte dat er meer energieรซn bestaan dan wij kunnen zien. Door mijn werk heb ik daarnaast veel respect gekregen voor moeder natuur, voor het menselijk lichaam en alle processen die daar na overlijden bij horen.
Toen Ella naar het hospice verhuisde, nam ze รฉรฉn speciale steen met zich mee. Een rozenkwarts in de vorm van een hartje. Een steen die volgens kenners staat voor liefde, warmte en rust. Ze wilde hem ook na haar overlijden graag in haar hand houden. Toen wij haar op de dag van de uitvaart van de bank naar haar baar overbrachten, zagen we iets bijzonders. De hand waarin zij de steen vasthield, had een duidelijk andere kleur dan haar andere hand. Donkerder. Alsof die hand nรฉt iets verder was in het natuurlijke proces na overlijden. Ik sprak het direct uit. Mijn collega keek nog eens goed en bevestigde meteen wat ik zag. Ook hij werkt al jarenlang in de uitvaartzorg, als overledeneverzorger, en gaf aan dit nog nooit eerder te hebben meegemaakt: twee handen van een overledene met duidelijk verschillende kleuren.
Misschien is er een logische verklaring voor. Misschien ook niet. Maar sindsdien kijk ik toch nรฉt iets anders naar die bijzondere steen en de krachten van moeder natuur. ๐ฟ