19/04/2026
‘Derde keer Pasen op rij in Spanje’
Als je mij een jaar geleden had verteld waar ik nu zou staan dan had ik je in mijn mooiste dromen niet kunnen geloven.
Op dit moment zijn we onderweg naar huis vanuit Barcelona, waar ik even met pap en mam ben geweest. Er zijn wat onderzoeken uitgevoerd ter controle en om te kijken hoe het er nu voor staat en we wachten nog op de uitslag.
Maar het gaat heel goed met me, ik vond het een spannende reis, ik ging daar naartoe in een heel andere context dan dat ik er anderhalf jaar lang ben geweest. Ik vond het geen makkelijke beslissing om te gaan, ik was nerveus en ik wist niet hoe het voor me zou zijn. Ik keek ernaar uit om iedereen weer te zien maar ik had ook een knoop in mijn maag aangezien ik natuurlijk hele mooie maar ook hele moeilijke tijden heb beleefd daar anderhalf jaar lang. Het was voor mij belangrijk om te voelen hoe het zou zijn.
Het moment dat we Spanje in reden vond ik lastig maar eenmaal daar werd ik met zo veel liefde en open armen ontvangen dat ik me meer dan welkom voelde. Het was voor mij heel speciaal en ook belangrijk om Spanje vanuit een ander perspectief te ervaren en nieuwe ervaringen op te doen. In de tijd dat we er gewoond hebben, zijn we onderdeel van de gemeenschap geworden en als je dan naar huis gaat denk je toch ergens dat dat vervaagt en dat mensen je weer vergeten. Maar de connecties waren nog net zo sterk als voorheen, als niet sterker. Zelfs ‘vreemde’ mensen op straat benaderden ons met tranen in hun ogen omdat ze het bijzonder vonden om me nu zo te zien. Soms vergeet ik dat de mensen daar, ook gewoon bewoners in de buurt, van dichtbij hebben meegemaakt waar ik vandaan kom en dat het totaal niet vanzelfsprekend is dat ik nu sta waar ik sta.
Ik besefte me dat het de derde Pasen op rij was dat ik in Spanje was, de eerste keer in kritieke toestand, de tweede keer opgenomen in het ziekenhuis en de derde keer mijn leven aan het opbouwen. Ik besef dat een deel van mijn leven in Nederland ligt, maar ook een deel in Spanje, niet alleen mijn geschiedenis maar ook gewoon een stukje van mij, van ons en hopelijk een deel van mijn toekomst.
Ik ben heel dankbaar voor de ontwikkeling die ik mag doormaken en de kansen die ik nu krijg, de dingen die op mijn pad komen. Mijn leven is niet altijd makkelijk, niet pijnvrij en heus niet altijd comfortabel maar dat ik nu sta waar ik sta is een wonder en ik ben dankbaar voor wat ik kan, de mensen die ik leer kennen en het leven wat ik langzaam op aan het bouwen ben.
Ik ontwikkel mezelf op veel verschillende vlakken en ik heb nog een lange weg te gaan hierin, maar stap voor stap merk ik dat ik na alles wat er gebeurd is, ik veel sterker in mijn schoenen sta dan ooit tevoren. Terwijl ik 2 maanden geleden misschien juist het tegenovergestelde dacht.
Ik heb altijd gehoopt en gedroomd dat ik nog een leven zou kunnen ontwikkelen na alles wat ik heb meegemaakt en langzaam maar zeker mag die droom misschien wel uitkomen♥️
