24/10/2025
Halloween of Samhain – wanneer de sluiers dun worden.....
Vroeger vierden de Keltische en Germaanse volken het ritme van de natuur en de aarde.
Hun jaar draaide om de kringloop van zaaien en oogsten, van geboorte en dood. Er waren in dat jaar 8 heilige momenten, die de overgangen van licht en donker, groei en rust markeerden— het wiel van het jaar.
Samhain wordt gevierd in de nacht van 31 oktober op 1 november, en dat feest is het sluitstuk van de oogst en het begin van de winter.
De zon trekt zich terug, de natuur keert haar energie naar binnen. Het is het feest van de dood én het nieuwe begin — de stilte vóór de wedergeboorte. De adem die uitgaat — en dus het moment waarop het oude sterft zodat het nieuwe kan worden geboren. De velden rusten, het vuur dooft.
Tijdens Samhain is de sluier tussen de werelden het dunst. Geesten en voorouders zijn heel dichtbij; we eren hen met licht, verhalen en dankbaarheid. Want wie herdacht wordt, leeft voort in licht.
We laten los wat voorbij is om ruimte te maken voor wat nog wil ontstaan.
Samhain nodigt ons uit tot loslaten.
Wat heeft zijn tijd gehad? Wat mag je achterlaten, zodat er ruimte komt voor groei in het nieuwe jaar? In de stilte van de nacht kun je het oude verbranden en de kiem van het nieuwe zegenen.
Vroeger werden vuren ontstoken, offers gebracht en het vee binnengehaald. De christelijke kerk maakte er later Allerheiligen en Allerzielen van, dagen van herdenking en gebed. In onze tijd leeft Samhain voort als Halloween — een speelse (?) schaduw van een oeroud feest.
Deze periode nodigt uit tot verstilling en inkeer. Vraag jezelf af: wat mag sterven, zodat iets nieuws geboren kan worden?
Elk einde draagt het begin in zich.
In de duisternis ligt het zaad van het licht al klaar
