13/01/2026
Misschien herken je dit nog?
Als je vroeger huilde van verdriet of pijn werd er gezegd: “huilen, dat doen alleen kleine kindjes.”
“Jongens huilen niet.”
Je mocht een mooie, versierde pleister uitzoeken als je was gevallen en dan, dan was alle pijn over.
Zo leerden velen van ons al vroeg:
weg van de pijn,
weg van de emotie,
weg van wat er in ons leeft.
Niet voelen werd veiliger dan voelen.
Onze ouders deden wat zij hadden geleerd: verdriet werd niet gedeeld, maar stil gedragen.
En later, als volwassene, doen we dat nog steeds.
Niemand laten zien als we verdrietig zijn of ons niet goed voelen. We verschuilen ons achter een glimlach en dragen het in stilte. We zetten door, zoeken afleiding, zijn sterk en houden ons groot. We willen niemand tot last zijn en dragen in stilte door.
Maar verdriet dat geen ruimte krijgt, verdwijnt niet.
Het zet zich vast in het lichaam. In spanning, onrust en vermoeidheid.
Voel je dat dit resoneert?
Ik begeleid je om emoties te begrijpen zonder erin te verdwijnen, patronen los te laten en je leven af te stemmen op wie je werkelijk bent. Meer rust en ontspanning.
