24/01/2026
Waar het verstand weet dat iets voorbij is, leeft het lichaam in het nu. Het zenuwstelsel kent geen kalender, geen jaartallen en geen besef van “toen”. Het registreert veiligheid of gevaar op basis van sensatie, niet op basis van logica.
Daarom kunnen triggers zo intens voelen.
Een geur, een toon in iemands stem, een blik, een bepaalde afstand of aanraking kan plots alles activeren. Niet omdat je werkelijk teruggaat naar het verleden, maar omdat het lichaam hetzelfde signaal herkent. Het zenuwstelsel reageert alsof het opnieuw gebeurt.
Voor het lichaam ís het opnieuw.
De hartslag versnelt. Spieren spannen zich aan. De adem stokt. Gedachten schieten vooruit. Niet omdat je zwak bent of overdrijft, maar omdat het systeem automatisch zijn oude beschermingsroute inschakelt. Fight, flight of freeze verschijnt zonder aankondiging.
Trauma is daarom geen herinnering die vastzit in het hoofd. Het is een ervaring die onafgemaakt bleef in het lichaam.
Het lichaam leeft altijd in het heden. Het reageert niet op wat werkelijk gebeurt, maar op wat het herkent. Daarom kan een veilige situatie alsnog onveilig voelen wanneer het zenuwstelsel iets ouds tegenkomt. De omgeving is anders, maar het lichaam herkent het gevoel.
Dat maakt trauma reacties zo verwarrend. Je weet dat je veilig bent, maar je voelt het niet. Het verstand bevindt zich in het nu, terwijl het lichaam nog reageert van uit toen.
Veel mensen proberen dit te begrijpen, te verklaren of weg te redeneren. Maar heling ontstaat niet via analyse alleen. Het zenuwstelsel leert niet door woorden, maar door ervaring.
Heling vraagt daarom geen herhaling van het verhaal, maar een nieuwe ervaring in het heden. Een ervaring van veiligheid die voelbaar wordt in het lichaam. In de adem. In het tempo. In het contact.
Wanneer het zenuwstelsel langzaam leert dat dit moment anders is dan toen, kan de reactie veranderen. Niet door wilskracht, maar door herhaalde regulatie. Door aanwezigheid. Door vertraging. Door ruimte die niet overweldigt.
Zo leert het lichaam wat het hoofd al wist.
Het is voorbij.
Je bent hier.
Nu.
Trauma verdwijnt niet doordat we het verleden begrijpen, maar doordat het lichaam het heden durft te bewonen.
Liefs Sandra
