16/12/2025
Oké, deze mag je even niet snel liken en doorscrollen.
Deze is om bij stil te staan.
Postpartum depressie.
We doen er vaak luchtig over.
“Het hoort erbij.”
“Je hormonen zijn gewoon van slag.”
“Je moet er even doorheen.”
Maar stel nou eens dat we het verkeerde verhaal vertellen.
Na een bevalling gebeurt er iets wat nergens anders in het leven van een vrouw voorkomt:
progesteron zakt razendsnel. Niet langzaam. Niet subtiel.
Maar echt: een crash.
En progesteron is geen “lief zwanger-hormoontje”.
Het is een neurosteroïde.
Het ondersteunt je brein, kalmeert je zenuwstelsel en is de voorloper van allopregnanolone — een stof die in de hersenen werkt als een stressdemper.
Ray Peat zei het al:
alles wat we aan progesteron toeschrijven qua rust, stabiliteit, minder angst, minder psychose?
Dat loopt grotendeels via allopregnanolone in de hersenen.
Dus wat doen we?
We zien een vrouw die net:
– een zwangerschap
– een bevalling
– slaaptekort
– emotionele verantwoordelijkheid
– en een hormonale crash
heeft doorgemaakt…
…en we noemen haar depressie “mentaal”.
In de Nederlandse klinische praktijk wordt postpartum depressie daarom meestal behandeld met psychotherapie en, wanneer klachten ernstig of aanhoudend zijn, met antidepressiva zoals SSRI’s.
En dat roept een eerlijke vraag op:
waarom richten we ons zo sterk op het hoofd, terwijl het lichaam net een van de grootste hormonale omslagen van een mensenleven heeft doorgemaakt?
Serieus — dat is geen aanval, dat is een denkvraag.
Want als een stof als allopregnanolone zo’n directe rol speelt in stressregulatie en stemming…
dan is het toch logisch om ook die biologische laag serieus mee te nemen?
Nu zeg ik niet: “dit is dé oplossing”.
Ik zeg ook niet: “dit moet anders, punt”.
Ik zeg wél:
👉 volg het biochemische spoor
👉 stel betere vragen
👉 en wees nieuwsgierig naar wat het lichaam probeert te vertellen
Zoals Carol Peterson, Kate Deering, Georgi Dinkov, Kitty Martone, Chris Masterjohn, Jake Minor, Pete Wurst, Tommo Littlewood en anderen steeds weer laten zien:
metabolisme en hormonen liegen niet.
En als je die laag overslaat, mis je soms een cruciaal deel van het verhaal.
Postpartum depressie is geen zwakte.
Het is vaak een biologische noodkreet van een lichaam dat in korte tijd enorm veel heeft gedragen — en daarna ineens enorm veel verliest.
Misschien moeten we vrouwen minder vertellen dat ze “sterk” moeten zijn…
en vaker erkennen dat hun lijf iets heel intelligents probeert te zeggen.
Denk daar eens over na.
Echt. Even zelf.
— Birgitte