Willem de Boer Huis Hospice Hoogeveen

03/04/2026

𝗣𝗔𝗦𝗘𝗡

Pasen is geen antwoord, maar een zacht vermoeden
dat niets wat werkelijk liefde was, verloren gaat.

In het breekbare van het leven
schuilt een stille belofte:
dat wat wij geven aan aandacht, warmte en nabijheid
niet eindigt, maar doortrilt in anderen.

31/03/2026

Wat een mooie column van Sinan Can over het woord 'gecondoleerd'..... Om over na te denken.

27/03/2026

En dit zijn ze dan; onze bloemenmeisjes! De dames die iedere week weer de moeite nemen om het hospice in de bloemetjes te zetten.
Hier maken ze trouwens iets voor zichzelf. Dat mag natuurlijk ook.....😀

25/03/2026

Uitgezwaaid
Een gedicht van Merel Morre

21/03/2026

De stoelen rond de tafel in de huiskamer van ons hospice zijn vaak bezet. Familieleden van de gasten, de gasten zelf als dat nog lukt, collega's.... En iedereen heeft zijn of haar verhaal. Wat wordt er veel gedeeld. Als de tafel eens zou kunnen praten!
Maar soms gaat het ook gewoon over de kleur en het nummer van de Hema lippenstiften😉 Tja, bijna-thuis-huis......

12/03/2026

𝘿𝙤𝙣𝙖𝙩𝙞𝙚 𝙫𝙖𝙣 𝙤𝙣𝙩𝙢𝙤𝙚𝙩𝙞𝙣𝙜𝙨𝙜𝙧𝙤𝙚𝙥 𝙃𝙚𝙩 𝙃𝙪𝙞𝙨 𝙫𝙖𝙣 𝙙𝙚 𝘽𝙪𝙪𝙧𝙩

Met een brede glimlach en een goedgevulde pot met munten heeft ontmoetingsgroep Het Huis van de Buurt onlangs een mooie donatie geschonken aan het Willem de Boer Huis.

Het hospice is erg dankbaar voor dit liefdevolle initiatief en deze fantastische bijdrage!
Kleine gebaren maken samen een groot verschil!🧡

08/03/2026

𝗔𝗱𝗲𝗺 𝗻𝗮 𝗮𝗱𝗲𝗺

Dichtbij.
Soms een hand,
soms zachte woorden,
adem na adem.
En soms alleen
aanwezigheid.

De tijd lijkt stil te staan
en tegelijkertijd te vliegen.
Want loslaten wil je niet
niet te snel,
maar ook niet te lang.

Herinneringen komen en gaan.
Wat pijn deed.
Wat mooi was.
Wat nog even gezegd mag worden
of soms alleen gevoeld.

Er hoeft weinig.
Alleen er zijn.

Waken is landen
na een periode van rennen.
Ruimte maken
voor alles wat er is.

Samen.
Naar het einde.
Tot ergens
Tussen tranen en liefde
de laatste adem
is geblazen.

03/03/2026

Soms word je aan het begin van je dienst verrast. Voorjaar in huis! Het is weer een prachtige bos! Met dank aan Rolf de Gier. En natuurlijk aan Elly, een van onze bloemenmeisjes🌼

20/02/2026

10/02/2026

Met trots heeft De Hippe kip, een moderne en duurzame tweedehands kledingwinkel in Hoogeveen, een cheque van €500,- overhandigd aan het Willem de Boer Huis Hospice Hoogeveen.

Twee keer per jaar organiseren ze een salesweek voor het nieuwe seizoen: alles voor €1,-. Normaal krijgen inbrengers een deel van de opbrengst, maar in deze week gaat de volledige opbrengst naar een goed doel dat ertoe doet.

Dit keer kozen ze voor het Willem de Boer huis Hospice Hoogeveen. Maaike werkte hier jaren geleden als verpleegkundige en weet hoe bijzonder deze plek is, en hoeveel mooi werk er dagelijks wordt verricht door medewerkers en vrijwilligers. Het hospice is erg dankbaar voor dit mooie initiatief en deze fantastische bijdrage!

Op de foto: Maaike Lunenborg (eigenaresse De Hippe Kip) en Esther van Dijk (coördinator Willem de Boer Huis).

08/02/2026

‘𝐀𝐥𝐬 𝐢𝐤 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐤𝐚𝐧, 𝐝𝐨𝐞 𝐣𝐢𝐣 𝐡𝐞𝐭 𝐝𝐚𝐧?’

We zijn net klaar met het afkoppelen van het infuus als haar man vraagt of ik een kopje koffie wil. Vandaag sla ik dat aanbod niet af, omdat het ruimte geeft voor een gesprek dat soms gewoon nodig is.

Samen vertellen ze hoe ze de dagen doorkomen. Ze hebben een duidelijke taakverdeling. Zij maakt de boodschappenlijstjes, hij haalt de boodschappen. Zij geeft aan welke klusjes hij moet doen, hij voert ze uit. Zij vertelt wie hij op de hoogte moet brengen, en dat doet hij dan. ‘En lukt dat allemaal zo samen?’ vraag ik.

‘Ik voel me zo schuldig dat ik alles aan hem moet vragen’ zegt ze, terwijl ze hem afwachtend aankijkt. ‘Ik geef je alleen maar opdrachten’ voegt ze er zachtjes aan toe.

‘Schat?’ zegt ze, wachtend op zijn reactie. Hij blijft stil, lang stil. Dat geeft mij de ruimte om de vraag direct aan hem te stellen. ‘Hoe is dat voor u?’

Hij zucht diep. ‘Ik doe het met alle liefde, het is alles wat ik voor je kan doen’ zegt hij, terwijl hij met zijn vingers langs haar wang strijkt. Ze pakt zijn hand vast en knijpt erin.

‘Ik voel me zo machteloos’ vervolgt hij. ‘Ik kan het niet van je overnemen, en ik zie dat je het zo zwaar hebt.’

‘Dan hebben we het samen zwaar’ glimlacht ze naar haar man, terwijl een traan over haar wang rolt.

We praten nog een tijdje verder over wat dit met hen doet, wat ze voor elkaar betekenen, wat belangrijk voor ze is en hoeveel steun ze bij elkaar vinden.

Mijn kopje koffie is op en mijn doel voor vandaag is bereikt: ze zijn in gesprek, echt in gesprek.

‘Dank je wel’ zegt haar man bij de deur. ‘Jullie bedankt voor het delen’ antwoord ik.

‘Je moet het wel zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen’ sluit ik af.