Van der Wenden Uitvaartzorg

10/04/2026

Een afspraak voor later

In september 2018 kreeg ik een telefoontje van een mevrouw uit de buurt.
Ze wilde graag een afspraak maken om over haar uitvaart te praten. nuchter, zonder omwegen. Dat typeer ik meestal als: dit wordt iemand die weet wat ze wil.
Een week later drukte ik in de centrale hal van haar appartementencomplex op de bel. Kennelijk werd ik door het alziende oog van de camera goedgekeurd, want de deur zoemde open. Op de tweede verdieping stond haar voordeur al uitnodigend open.
“Kom binnen!”
En dat welkom was net zo warm als ze zelf was.
Ze bleek ruim tachtig, fris van geest en beslist niet van plan om tijd te verspillen. Ze wist heel goed dat ze “de meeste aardappelen wel op had” en dat haar leven langzaam richting het einde ging. En daar had ze vrede mee. Haar man was al bijna dertig jaar geleden overleden, kinderen had ze niet.
Maar eenzaam? Absoluut niet.
“In dit gebouw kan ik bij iedereen op de koffie,” zei ze opgewekt. Ze woonde hier al zolang de flats er stonden – eerst samen met haar man, nu alleen, maar nog altijd met veel plezier.
“Kijk nou toch,” zei ze, terwijl ze naar buiten wees, “dat park. Er is altijd wat te zien! Net een levend schilderij.” Ze klonk als een enthousiaste makelaar, al voegde ze er meteen aan toe dat ze voorlopig écht niet van plan was haar huis te verlaten.

Ze had al een goede kennis gevraagd om later haar uitvaart te regelen. Die zou mij dan bellen. Ook dat had ze keurig vastgelegd.
Tijdens ons gesprek – ze was uitstekend voorbereid – nam ze me rustig mee langs haar wensen. Ik werkte alles thuis uit en een paar dagen later bracht ik haar een map met een verslag van ons gesprek.
“Leg hem maar goed weg,” zei ik, “en laat hem vooral verstoffen.”
Ze glimlachte.
“Maak je geen zorgen,” antwoordde ze, “ik heb hem voorlopig niet nodig. Maar het geeft me rust dat alles nu vastligt.”

De jaren gingen voorbij en soms, als ik langs haar appartementencomplex reed of met de hond door het park liep, keek ik automatisch even omhoog. Ik hoopte haar nog eens voor het raam te zien staan. Er was tenslotte altijd wat te doen in dat park. Misschien heeft zíj mij weleens gezien. Ik haar niet.

Maart 2026. De telefoon ging.
Het was haar kennis. Ze vertelde dat haar vriendin die middag was overleden. Niet in haar geliefde huis, maar in een verzorgingshuis. Enkele dagen eerder was ze daar opgenomen, omdat zelfstandig wonen niet langer ging.
Achtentachtig jaar. Het was klaar.
Haar laatste dagen waren moeilijk geweest. Het afscheid van haar appartement viel haar zwaar. Het ging plotseling, ze kon weinig meenemen. Maar wat hier wél prominent op tafel stond, was de foto van haar man.
Zijn vriendelijke gezicht keek me aan, net als acht jaar eerder. Iets vergeeld inmiddels, maar dezelfde zachte glimlach.

Daar lag ze: op een vreemd bed, in een vreemde kamer. Maar niet alleen. Die foto had ze tot het eind bij zich gehouden. Ik hoorde dat ze hem de laatste dagen nauwelijks losliet. Ze was niet bang voor de dood. Integendeel.
“Hier heb ik toch niemand meer,” had ze gezegd. “En hij wacht al zo lang op me.”
Volgens haar wens brachten we haar diezelfde dag over naar het uitvaartcentrum, waar ze twee dagen later – zonder aanwezigen – werd gecremeerd.

Toen ze me jaren geleden vertelde dat er niemand bij hoefde te zijn, had ik nog gevraagd of ik dan aanwezig moest zijn.
Haar antwoord was droog en typisch haar:
“Ik zal toch niet de eerste zijn? Dat redden ze daar vast ook wel zonder jou.”
Zo gezegd, beloofd en volgens haar wens gedaan. Afspraak is afspraak.

Rust zacht, lieve mevrouw, en doe de groeten aan uw man.

01/04/2026

'Het is niet aan mij om woorden te schrappen uit onze taal. Woorden komen en gaan, ze slijten, verkleuren, verdwijnen soms geruisloos. Maar er is één woord dat ik zelf heb losgelaten. Een woord dat bij elke uitvaart als een stempel op de rouw wordt gedrukt. Kort. Zakelijk. Afgepast: ‘Gecondoleerd’.

Misschien ligt het aan mij, maar ik hoor er kou in. Afstand. Alsof je met één formele handdruk het verdriet hebt afgehandeld. Gecondoleerd met je verlies. Alsof verlies een pakketje is dat is bezorgd en waarvoor je tekent.

Terwijl rouw geen administratie is. Rouw is een storm in iemands borstkas. Een lege stoel aan tafel. Een stem die niet meer klinkt, maar nog wel nagalmt in je hoofd. Het is wakker worden en heel even vergeten, tot het besef weer binnenvalt.

Ik weet dat mensen het goed bedoelen. Dat het woord ooit zorgvuldig is gekozen. Maar woorden doen ertoe. Ze dragen temperatuur. Ze hebben gewicht. En dit woord voelt voor mij als winter zonder jas.

Er zijn zinnen die warmer zijn. Zachter landen. ‘Veel kracht en liefde gewenst.’ ‘Ik denk aan je.’ ‘Dat je gedragen mag worden door licht en mensen om je heen.’

In het Turks zeggen we: Başın sağ olsun. Letterlijk: moge je hoofd gezond blijven. Het klinkt vreemd als je het vertaalt, maar het betekent: blijf overeind onder wat je nu moet dragen. Er zit zorg in. Bescherming. Een hand die je hoofd even ondersteunt.

In het Engels zeggen ze soms: My heart goes out to you. Mijn hart gaat naar jou. Wat een zin. Alsof je iets van jezelf uit handen geeft om de ander mee te verwarmen.

In het Perzisch hoor je: Ba to hamdardam. Ik voel met je mee. Het woord hamdard betekent letterlijk: samen-pijn. Alsof verdriet iets is dat je niet alleen hoeft te dragen, maar iets dat gedeeld kan worden, al is het maar voor even.

Misschien is dat wat ik mis bij ‘gecondoleerd’ – het gebaar, de ziel, de omhelzing in het woord.

Taal is levend. Elk jaar voegen we nieuwe woorden toe aan de Van Dale. Woorden voor technologie, voor trends, voor alles wat sneller wordt. Maar misschien zouden we ook woorden moeten koesteren die vertragen. Woorden die niet afvinken, maar vasthouden.

Want wat zeg je eigenlijk tegen iemand die net een moeder heeft verloren? Of een kind? Geen enkel woord is genoeg. Dat weten we allemaal. Maar juist daarom mogen woorden zacht zijn. Menselijk. Breekbaar. Misschien moeten we niet één nieuw woord bedenken.

Misschien moeten we simpelweg weer leren zinnen te maken. Geen formule, maar een ontmoeting. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben er.’

Soms is dat genoeg. Woorden die niet afsluiten, maar openen. Een zin die even naast iemand gaat zitten, waar verdriet nog geen taal heeft gevonden.'

Sinan Can schrijft elke week een column in de VARAgids, zoals deze uit editie 14 (nu in de winkel).

18/02/2026

26/01/2026

‘Mag ik zelf kiezen wie ik bel bij een overlijden?’

Het is een vraag die ik vaak hoor. En het antwoord is bijna altijd: ‘Ja’.
Op onze website staat de zin ‘Ongeacht waar u verzekerd bent’. Die zin klopt, al weet lang iedereen die een uitvaartverzorger nodig heeft dit nog niet. En in de hectiek van het eerste moment van verdriet bij een overlijden bellen veel mensen automatisch het nummer dat staat op de uitvaartpolis. Dat is logisch, je zoekt houvast. Maar veel mensen weten ook niet dat het anders kan. Wist je dat je bij 95% van de verzekeringen volledig vrij bent om zelf je uitvaartbegeleider te kiezen?

De rust van een bewuste keuze.
Een afscheid laat zich niet plannen, maar de zorg daarna wel. Door nu al na te denken over wie je naast je wilt hebben in de moeilijke tijd van een overlijden, behoud je de regie.
Een kennismaking vooraf is geen zakelijke afspraak; het is voelen of er een klik is.

Hoe kun je nu al rust creëren voor dat moment:
• Ken de ruimte in je polis: Bel je verzekeraar eens en vraag simpelweg: ‘Mag ik zelf mijn uitvaartverzorger kiezen?’
• Kies voor de mens, niet de maatschappij: Een verzekeraar verbindt je met een bedrijf, wij verbinden ons met jou en jouw verhaal.
• Nu al duidelijkheid geeft ruimte en rust bij een overlijden: zelf bepalen wie je begeleidt op het meest kwetsbare moment is geen luxe, het is zorg voor jezelf en je naasten.

Vind je het lastig om dit gesprek met je verzekeraar aan te gaan? Ik sta naast je en help je graag om de juiste vragen te stellen. Want die zorg begint niet op de dag van het afscheid.
Die zorg begint vandaag.

Wil je eens vrijblijvend kennismaken om jouw wensen door te nemen? Bel me op 06-37322285 of stuur een persoonlijk bericht. Je kunt ook een reactie achterlaten onder dit bericht.

23/11/2025

Het is vandaag eeuwigheidszondag. De laatste zondag van het kerkelijk jaar. Een zondag waarop traditioneel in de kerken degenen worden herdacht die we moeten missen. Of we hen het afgelopen jaar hebben verloren of al eerder.
Een mooi lied voor de mensen die we missen.

🎵 Download gratis bladmuziek: http://bit.ly/2P4SQxX👉 Abonneer op Sela's Youtube kanaal: http://bit.ly/3r9xxII​God, U kent de namen van de mensen die we mis...

21/10/2025

Kwetsbaarheid
Afgelopen zondag waren we lekker met de hond aan het wandelen in het bos. Het was heerlijk weer met een voorzichtig zonnetje en geen zuchtje wind. Gewoon even lekker eruit.
Onderweg zag ik overal paddenstoelen: Vliegenzwammen, parasolzwammen, eekhoorntjesbrood, elfenbankjes: prachtig!
Een enkele eenzame paddenstoel, maar meestal toch een aantal bij elkaar. Eigenlijk allemaal kleine familietjes bij elkaar. Grote families, maar ook kleinere groepen. Maar hoe kwetsbaar: in bijna iedere groep was er wel een geknakt exemplaar te vinden. Mooie exemplaren, volop in het leven, maar geknakt. Anderen waren duidelijk geknakt door ouderdom.
Ik moest denken aan hoe kwetsbaar de mens is. Door ons werk bij uitvaarten zien we dat helaas vaak. Of het nu gaat om iemand die plotseling overlijdt of iemand na een ziekbed: het laat zien hoe kwetsbaar we zijn.
Laatst sprak ik iemand die zijn moeder had begraven en niet goed op de uitvaart kon terugkijken. Zijn moeder had niets vastgelegd over haar uitvaart, dus hij moest samen met zijn vader en zussen alles bepalen. Dat vond hij moeilijk, omdat hij bang was dat ze keuzes zouden maken die niet bij haar pasten. Bovendien voerde de uitvaartverzorger nogal haar eigen mening door. Achteraf realiseerde hij zich hoe kwetsbaar ze op dat moment waren en dat ze in hun verdriet keuzes hadden gemaakt die niet bij hun moeder pasten. Ook dat is kwetsbaarheid, en op zo’n moment ben je extra beïnvloedbaar.
Samen met zijn vader heeft hij nu al wel diens wensen opgeschreven.
Want hij weet nu dat het in je verdriet soms lastig is om helder na te denken.
Geef je wensen aan
We weten dat we allemaal eens komen te overlijden, maar niemand weet wanneer. Heb jij al ideeën over jouw uitvaart, bespreek die dan. Met je familie, vrienden, of met een uitvaartverzorger. Als je wensen ergens vastliggen, weten je nabestaanden wat jij wilt. Ik kan je uit ervaring vertellen dat ze in hun verdriet zo kwetsbaar zijn dat ze zonder jouw wensen de verkeerde keuzes kunnen maken.
Wil je dit met ons bespreken? Bel dan gerust voor een afspraak: 06 373 222 85. Of stuur een appje.
We nemen alle tijd voor je en je krijgt na dit gesprek een map met je wensen.

20/10/2025

Kwetsbaarheid
Afgelopen zondag waren we lekker met de hond aan het wandelen in het bos. Het was heerlijk weer met een voorzichtig zonnetje en geen zuchtje wind. Gewoon even lekker eruit.
Onderweg zag ik overal paddenstoelen: Vliegenzwammen, parasolzwammen, eekhoorntjesbrood, elfenbankjes: prachtig!
Een enkele eenzame paddenstoel, maar meestal toch een aantal bij elkaar. Eigenlijk allemaal kleine familietjes bij elkaar. Grote families, maar ook kleinere groepen. Maar hoe kwetsbaar: in bijna iedere groep was er wel een geknakt exemplaar te vinden. Mooie exemplaren, volop in het leven, maar geknakt. Anderen waren duidelijk geknakt door ouderdom.
Ik moest denken aan hoe kwetsbaar de mens is. Door ons werk bij uitvaarten zien we dat helaas vaak. Of het nu gaat om iemand die plotseling overlijdt of iemand na een ziekbed: het laat zien hoe kwetsbaar we zijn.

Laatst sprak ik iemand die zijn moeder had begraven en niet goed op de uitvaart kon terugkijken. Zijn moeder had niets vastgelegd over haar uitvaart, dus hij moest samen met zijn vader en zussen alles bepalen. Dat vond hij moeilijk, omdat hij bang was dat ze keuzes zouden maken die niet bij haar pasten. Bovendien voerde de uitvaartverzorger nogal haar eigen mening door. Achteraf realiseerde hij zich hoe kwetsbaar ze op dat moment waren en dat ze in hun verdriet keuzes hadden gemaakt die niet bij hun moeder pasten. Ook dat is kwetsbaarheid, en op zo’n moment ben je extra beïnvloedbaar.
Samen met zijn vader heeft hij nu al wel diens wensen opgeschreven.
Want hij weet nu dat het in je verdriet soms lastig is om helder na te denken.

Geef je wensen aan
We weten dat we allemaal eens komen te overlijden, maar niemand weet wanneer. Heb jij al ideeën over jouw uitvaart, bespreek die dan. Met je familie, vrienden, of met een uitvaartverzorger. Als je wensen ergens vastliggen, weten je nabestaanden wat jij wilt. Ik kan je uit ervaring vertellen dat ze in hun verdriet zo kwetsbaar zijn dat ze zonder jouw wensen de verkeerde keuzes kunnen maken.
Wil je dit met ons bespreken? Bel dan gerust voor een afspraak: 06 373 222 85. Of stuur een appje.
We nemen alle tijd voor je en je krijgt na dit gesprek een map met je wensen.

18/08/2025

Wij hebben alle tijd, als deze voor u even stilstaat

Wij hebben een heerlijke vakantie gehad: het was mooi weer, we waren in een hele mooie omgeving en we hadden een prettig huisje gehuurd. Kortom: een heerlijke vakantie, lekker weg uit onze eigen omgeving.
Het huisje dat we hadden gehuurd was een leuk en (deze vakantie heel belangrijk) een heerlijk koel huisje.
Bij binnenkomst viel mij meteen iets op: er waren veel klokken in dit huis, ik telde er zo wel 6! Nu hebben wij thuis ook meer klokken dan gemiddeld.. ik denk dat wij er zo’n 5 hebben staan. Wij zijn graag bij-de-tijd..
Maar het verschil met de klokken thuis en in het vakantiehuisje was dat ze in het huisje allemaal stil stonden. Geen één klok liep. Ze stonden allemaal op verschillende tijden stil. Ik vond dat eigenlijk wel mooi, op vakantie zijn en dan geen tijdsbesef hebben, en daar dan ook nog iedere keer aan herinnerd worden als je een stilstaande klok zag.

Dit deed mij denken aan een oud gebruik bij een overlijden.
Bij ons thuis mocht er geen stilstaande klok zijn. Mijn moeder zei: 'een stilstaande klok is de dood in huis’.
Vroeger zette men namelijk de klok stil op het moment van overlijden, om de overledene rust te geven. Het tikken van de klok zou anders het gevoel geven dat de tijd doorliep, terwijl er een leven is gestopt.
Naast het stilzetten van de klok, werden ook de gordijnen gesloten. Beide gebruiken hebben vooral hun oorsprong in het bijgeloof, maar hadden ook een praktische functie: omdat er geen telefoons waren, kon het daarom wel even duren voordat er een arts was om de dood vast te stellen en de stilstaande klok gaf dan precies de tijd van overlijden aan. En door de gordijnen te sluiten wist iedereen in het dorp dat daar iemand was overleden.
Er zijn nog veel meer gebruiken rondom het overlijden, maar daar schrijf ik later wel eens een stukje over.

Tijd, wat een raar begrip. De tijd kan kruipen, vliegen en stilstaan.
Onze maatschappij draait om tijd: reistijd, werkuren, afspraken. We léven in de tijd. Tijd bepaalt ons leven, dus als er iets ingrijpends gebeurt in ons leven, vallen alle tijdsafspraken weg: de tijd staat even stil.

Wij weten en beseffen hoe belangrijk het is voor u dat wij de tijd hebben en nemen wanneer deze voor u even stilstaat. Daarom zijn wij er voor u in de moeilijke tijd als er iemand overleden is en wij de uitvaart mogen verzorgen. Zonder haast, zonder vaste werktijden. 24 uur per dag bereikbaar én beschikbaar.
En meteen de juiste persoon aan de telefoon, dat scheelt ook tijd.

Als u meer informatie wenst, neem even de tijd en kijk op onze website of bel ons.

31/07/2025

Hoe herkenbaar, bel gerust als u meer wil weten.

Wordt goed geïnformeerd

Laatst sprak ik een meneer bij de supermarkt. Ik kende hem van gezicht en vroeg hoe het met hem en zijn vrouw ging. Hij keek me verdrietig aan en zei: “Ze is na de Pasen overleden.”
Ik condoleerde hem met het verlies en hij vertelde: “Ik wilde de uitvaart door jullie laten doen, maar ze was verzekerd bij een grote maatschappij die zelf ook uitvaarten uitvoert. Toen mijn dochter belde naar die verzekering gaf de mevrouw aan de telefoon aan dat als wij naar een andere uitvaartonderneming gingen wij dan minder dan de helft van het geld uitgekeerd zouden krijgen. Dus zijn we daar maar gebleven, want het ging om duizenden euro’s.”

Weet je dat ik niet eens verbaasd was. Want dit gebeurt helaas vaker en ik durf te beweren dat de verzekeraar de klanten toch echt verkeerd informeert.
Er zijn twee soorten uitvaartverzekeringen. De geldverzekering en de Natura-verzekering. Deze laatste is vroeger heel veel verkocht en komen we dus nu zeer regelmatig tegen.

Het gaat hier om de Natura-verzekeringen, zoals die genoemd worden. De verzekeraar zegt inderdaad de uitvaart uit te voeren voor ca. 7000 euro. Mochten de mensen toch een andere uitvaartondernemer kiezen, dan is het een bedrag van
iets meer dan 3500 euro wat wordt uitgekeerd.

Wat zij er echter aan de telefoon niet bij zeggen is dat de polisvoorwaarden ervoor zorgen dat er allerlei meerprijzen gerekend worden, die naderhand dus gefactureerd worden aan de familie.
Denk hierbij aan het verzorgen in het bijzijn van de familie, een meerprijs voor een andere kist dan de standaard kist die wordt geboden. Een meerprijs voor het langskomen van een uitvaartleider voor een controle bij thuisopbaring of het aanwezig zijn bij het sluiten van de kist en zo zijn er nog een heel aantal andere dingen te noemen.

Zo helpen ze je niet met het uitzoeken van de muziek, het maken van een draaiboek voor de dienst of welke andere wens je hebt.

Daarnaast is de uitvaartleider die de melding op komt nemen, helaas vaak niet dezelfde als de uitvaartleider die uitvaart uitvoert. Dat heeft niets te maken met de passie van de uitvaartleiders die er werken, maar wel met de regels en roosters van de verzekeraar.

De ervaring leert dat, zelfs met het uitkeren van de helft van het geld door de verzekeraar, het verschil tussen de facturen van de verzekeraar en de gemiddelde uitvaartondernemer niet heel groot is.
Ik zeg niet dat er helemaal geen verschil is, maar ook de persoonlijke begeleiding die gegeven wordt verschilt. Zo houdt de verzekeraar rekening met gemiddeld 9 uur voor de begeleiding van een gehele uitvaart. Waarbij het bij uitvaartondernemers zoals wij eerder 20 uur of meer is.

Een uitvaart van een geliefde kan je maar één keer doen. Kies alsjeblieft wie bij je past. Want er is niets mis mee om de verzekeraar ook de uitvaart te laten uitvoeren, maar ik houd er niet van dat zij informatie verspreiden die niet geheel op waarheid rust.

Er is tegenwoordig keuze genoeg, dus weet dat je altijd vrij bent in je keuze van uitvaartondernemer, zonder dat het buiten proportie veel meer kost.
Wat de verzekeraar ook zegt.

Foto: Lief leven fotografie

21/06/2025

En wij zijn dan weer blij en dankbaar van zo’n reactie

29/04/2025

12 uur.

Meneer was 92 en tot voor kort redde hij zich nog prima. Hij kookte zelf, en gaf duidelijke aanwijzingen aan de huishoudelijke hulp die wekelijks zijn ruime huis schoonhield. Hij woonde al 40 jaar op dezelfde plek, kende de buurt door en door – en de buurt kende hem net zo goed.
Maar ja… 92 is toch wel een leeftijd. De jaren begonnen te tellen, en zijn lijf wilde niet meer altijd meewerken. Hij had al een tijd een gehoorapparaat – niet omdat hij zo slecht hoorde hoor, maar “omdat mensen steeds onduidelijker praten” 😉. Ook de rollator hoorde inmiddels gewoon bij hem. Maar verder ging het nog best goed.
Tot zo’n half jaar geleden. Hij kreeg steeds meer moeite met ademhalen en had zijn slaapje ‘s middags echt nodig om bij te komen. Hij voelde dat zijn tijd begon te komen. En dat zei hij ook. Hij was op.
Hij sprak er heel open over met zijn kinderen. Wat hij wilde voor zijn uitvaart, welke liedjes er moesten klinken, waar de dominee over mocht praten. “Het moet geen droevig gebeuren worden hoor, want ik weet waar ik naartoe ga,” zei hij dan.
Hij wist ook precies wie de uitvaart moest verzorgen. Daar was hij heel duidelijk over. Wij dus. Een paar jaar terug hadden we namelijk een goede vriendin van hem begraven – en dat had hij goed onthouden. Dat soort vertrouwen is mooi om te horen. Dan weet je dat je iets goed gedaan hebt.

In 2018 mochten wij ook de moeder van de schoonzoon van meneer begraven. Het was een grijze, bewolkte dag in november. De dienst was in de Hoofdstraatkerk in Hoogeveen en daarna gingen we met z’n allen naar de Algemene Begraafplaats, waar ze werd begraven bij haar man, die daar acht jaar eerder al begraven was.
De kleinkinderen droegen de kist en zetten die op het graf. De voorgangster sprak nog enkele woorden van vertrouwen, en nét toen de kist zou zakken, begon het luchtalarm te loeien. Heel Hoogeveen kon het horen. Het leek die dag wel extra hard – zo’n herrie. Niemand van ons had ooit zó bewust het luchtalarm meegemaakt. Het duurt maar 90 seconden, het voelde die dag veel langer.

En nu, afgelopen maand, stonden we weer met deze familie bij een graf. Weer om 12:00 uur. Alleen dit keer was het woensdag. En toen de kist zakte… was het doodstil.

Na afloop, bij de koffie, kwamen er mensen naar me toe. Ze wisten het nog precies, die uitvaart van november 2018 – mét dat loeiende alarm. “Elke maand stuurt mama een groet,” zei iemand. “En dan zeggen we ’s avonds tegen elkaar: heb je mama nog gehoord vanmiddag?”

28/02/2025

Op 1 september 2012 zijn wij gestart met Van der Wenden Uitvaartzorg. Het was een grote stap om als zelfstandige aan de slag te gaan, maar wij zijn enorm blij dat we deze keuze hebben gemaakt. We hebben geen moment spijt gehad van deze beslissing en voelen telkens opnieuw wat we kunnen betekenen voor families die ons vragen om een uitvaart te verzorgen.

We hebben geleerd en ervaren dat we een belangrijke bijdrage kunnen leveren in een periode waarin families met verdriet te maken hebben. Vaak is men op zo’n moment niet in staat om alles te overzien en daar kunnen wij de juiste ondersteuning bieden.

Wij beseffen dat de families die we ontmoeten 'niet op hun best zijn'. Verdriet en soms ontreddering maken dat mensen kwetsbaar zijn, en daar gaan wij zeer zorgvuldig mee om. Het is belangrijk om in zo’n situatie alle tijd te nemen, duidelijk aan te geven welke mogelijkheden er zijn en vooral te luisteren.

In de afgelopen 12,5 jaar hebben wij vele uitvaarten mogen verzorgen, voor sommige families zelfs meerdere. Geen enkele uitvaart is echter hetzelfde, net zoals ieder mens uniek is. Dit maakt ons vak zo interessant en (het klinkt misschien vreemd) boeiend. Wij houden van ons werk en doen dit dan ook met liefde.

Wij zijn blij en trots op de reacties die wij krijgen, of het nu via recensies is of een welgemeend 'dankjewel' aan het einde van de uitvaart. Het doet goed om te horen dat we ons werk goed hebben gedaan.

De komende jaren zullen wij op dezelfde wijze doorgaan: door tijd te nemen en te luisteren naar de families hopen wij dat iedere uitvaart die wij mogen verzorgen precies wordt zoals zij dat voor ogen hebben.