06/01/2026
Je hebt het al zo vaak uitgeplozen.
Je weet waar het vandaan komt.
Je begrijpt je patronen, je reacties, je geschiedenis.
En tóch…
blijft je lijf onrustig.
Blijf je terugvallen.
Blijft er iets knagen wat je niet kunt uitleggen.
Dat is geen onwil.
Geen onkunde.
En zeker geen falen.
Trauma leeft niet in woorden.
Het leeft in het zenuwstelsel.
In spierspanning.
In alertheid.
In een lichaam dat ooit moest overleven.
Praten kan helderheid geven.
Maar voelen is wat beweging brengt.
En precies daar haken veel vrouwen af,
niet omdat ze niet willen,
maar omdat niemand hen heeft geleerd hoe.
Als je dit leest en denkt: ja… dit gaat over mij
weet dan: je bent niet stuk.
Je bent afgestemd op iets ouds.
En je hoeft dit niet alleen te doen 🤍