Loes' Energiewerk

Startpagina
Nederland
Hoorn
Loes' Energiewerk

Samen jouw energie weer laten stromen
💪🏻💫🙏🏻
♡ Trauma- en Depressiecoach
♡ Breathwork
♡ Magnetiseur
♡ Voedingsdeskundige
♡ Holistisch
♡ Acces Bars
♡ Tarot

01/05/2026

Misschien was jij zo’n kind
dat “best gevoelig” was
Dat snel iets voelde
of ergens van onder de indruk was

En misschien hoorde je dan:
“niet zo gevoelig doen”
“het valt wel mee”
“stel je niet aan”

Niet per se hard bedoeld
vaak juist om je te helpen
Maar wat er binnenkwam…
was iets anders

Niet:
ik voel veel
Maar:
ik voel blijkbaar verkeerd
Dus je ging aanpassen
twijfelen
of jezelf een beetje dimmen

En nu, als volwassene
kan iets kleins ineens groot voelen

Kritiek
een opmerking
een bepaalde toon

Alsof het meteen ergens binnenkomt
Niet omdat het nu zo heftig is
maar omdat het iets ouds raakt

Het deel in jou
dat ooit leerde:
mijn gevoel is te veel

En misschien mag je dat stukje
niet meer wegduwen
Maar juist een beetje serieus nemen

Herken je dit?
Of dacht je altijd dat je “gewoon gevoelig” was? 😏

29/04/2026

Je loopt ergens binnen
en binnen 3 seconden weet je:
hier klopt iets niet.

Wie er spanning heeft
wie er “doet alsof”
en waar je beter even voorzichtig kan zijn

Handig? Ja.
Ontspannen? Niet echt.

Veel mensen noemen dit intuïtie.
En soms is dat het ook.

Maar heel vaak…
is het een oud stukje in jou
dat heeft geleerd om te scannen.

Omdat het vroeger nodig was.
Omdat je (onbewust) voelde:
als ik goed oplet, blijf ik veilig
Dus je werd daar goed in.
Heel goed zelfs.

Alleen…
je systeem staat nog steeds “aan”
ook als dat eigenlijk niet meer hoeft
En dat kost energie
Best veel energie

Dus misschien is de vraag niet:
“Hoe word ik minder gevoelig?”
Maar:
“Wanneer mag ik mezelf laten ontspannen
zonder alles te hoeven aanvoelen?”

Herken jij dit?
Of ben jij juist iemand die dit totaal niet heeft? 😄

26/04/2026

Kritiek.

We doen allemaal alsof we daar “wel tegen kunnen”.

Tot iemand iets zegt…
en je van binnen ineens 7 jaar oud bent. 🙃

Je voelt het misschien als:
– jezelf willen verdedigen
– alles willen uitleggen
– of juist dichtklappen

Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je systeem iets ouds herkent.

Voor veel mensen gold vroeger:
fouten = gedoe
fouten = spanning
fouten = afwijzing

Dus je leerde niet:
“ik mag leren”
Maar:
“ik moet het goed doen, anders…”
En dat “anders” voel je nu nog steeds.
Ook al is de situatie totaal anders.

Het lastige is:
je wéét als volwassene vaak wel dat het veilig is…
maar je lijf is nog niet helemaal overtuigd.
En daar zit precies de ingang.

Niet jezelf fixen.
Maar jezelf leren dragen op die momenten.

Klein beginnen:
de volgende keer dat je kritiek voelt binnenkomen…
check even in bij jezelf in plaats van meteen te reageren.
Wat voel je écht?

Herkenbaar?
Of ben jij juist iemand die meteen in de tegenaanval gaat? 😉
Laat eens weten, ik lees mee.

23/04/2026

Er is een bepaald soort kracht waar bijna niemand het over heeft.
De kracht van het kind dat zichzelf een beetje opzij zette
zodat alles bleef draaien.

Misschien herken je dit:
Je voelde haarfijn aan hoe de sfeer was.
Je wist precies wanneer je stil moest zijn.
Of juist grappig. Of behulpzaam.

Je was
“makkelijk”.
“Zelfstandig.”
“Zo volwassen voor je leeftijd.”

Klinkt als een compliment.
En ergens is het dat ook.
Maar er zit een keerzijde aan.

Want wat je eigenlijk leerde, was:
👉 mijn rol is zorgen dat het goed gaat met de ander
👉 mijn emoties kunnen wachten
👉 ik red me wel (want dat moest ook)

En dat neem je mee.

Dus nu ben je die volwassene die:
• alles aankan
• veel draagt
• weinig vraagt
• en pas stopt als het echt niet meer gaat

Van buiten: sterk.
Van binnen: vaak moe.

Niet omdat je iets verkeerd doet.
Maar omdat je systeem nog steeds op die oude stand draait.
Altijd alert.
Altijd aan.
Altijd verantwoordelijk.

En eerlijk?
Dat is geen duurzame manier van leven.

De shift zit niet in “minder sterk worden”
maar in: jezelf ook meenemen in die kracht.

Niet alleen dragen
maar ook ontvangen
Niet alleen aanvoelen
maar ook uitspreken
Niet alleen doorgaan
maar soms ook stoppen (ja, echt 😅)

Je hoeft het niet meer alleen te doen.
Ook al voelt dat soms nog wel zo.

✨ Waar draag jij nog meer dan eigenlijk van jou is?

21/04/2026

Grenzen stellen heeft voor veel mensen niets te maken met “even wat assertiever worden”.

Als het zo simpel was, had je het allang gedaan.
Wat er vaak onder zit, is iets veel diepers.
Als kind ben je afhankelijk van de mensen om je heen.

Dus je systeem doet iets heel slims: het past zich aan.
Je leert:
– wanneer je stil moet zijn
– wanneer je je emoties moet inslikken
– wanneer je “te veel” bent

Niet omdat jij fout bent.
Maar omdat verbinding belangrijker voelt dan jezelf zijn.

En dat patroon neem je mee.

Dus nu, als volwassene, voelt een grens niet als:
“ik kies voor mezelf”
Maar als:
“oei… dit is onveilig”
“straks stel ik iemand teleur”
“straks vinden ze me lastig”

En voor je het weet zeg je weer ja
terwijl alles in je eigenlijk nee schreeuwt.

Het lastige?
Je hoofd snapt allang dat het anders mag.
Maar je lichaam…
loopt nog op een oud script.

Dus in plaats van jezelf af te kraken (“waarom kan ik dit niet gewoon?”)
mag je het ook zo zien:
Je systeem probeert je te beschermen.
Alleen met informatie van vroeger.

En daar zit precies de ingang.
Niet forceren.
Maar stap voor stap je systeem laten ervaren:
ik ben nog steeds veilig, ook als ik mijn grens voel.

En nee, dat hoeft niet meteen groots en dramatisch.
Het begint klein.
Een keer iets later reageren.
Een keer niet direct oplossen.
Een keer eerlijk voelen: wil ik dit eigenlijk wel?

Daar begint het verschuiven.
✨ Waar merk jij dat je automatisch aanpast?

19/04/2026

Misschien was jij dat kind waar ouders trots op waren.

Het kind dat niet zeurde.
Dat zich aanpaste.
Dat de sfeer aanvoelde en zich daarop afstemde.

Klinkt mooi, toch?

Maar wat er vaak onder zit, is iets anders.

Je leerde vroeg:
👉 dat jouw emoties niet te veel ruimte mochten innemen
👉 dat je rekening moest houden met anderen
👉 dat “makkelijk zijn” liefde opleverde

En dus werd je goed in:
zorgen
aanvoelen
pleasen
jezelf opzij zetten

Fast forward naar nu.

Je bent sterk. Zorgzaam. Betrokken.

Maar ook… moe.

Omdat je lichaam en systeem al jaren geven, geven, geven en nog meer geven,
zonder echt op te laden.

En ergens diep vanbinnen zit nog steeds die overtuiging:
“Eerst de ander. Dan ik.”

Maar wat als dat niet meer hoeft?
Wat als je niet pas waardevol bent
als je je aanpast?
Wat als jouw behoeften net zo belangrijk zijn
als die van ieder ander?

Herstellen begint niet met alles omgooien.
Het begint met kleine momenten van eerlijkheid naar jezelf.

✨ Waar ga jij nog over je eigen grens heen?

16/04/2026

Emotionele verwaarlozing klinkt als iets groots.
Alsof er echt iets mis moest zijn.

Maar in de praktijk is het vaak… subtiel.
Geen schreeuwen.
Geen grote drama’s.
Geen duidelijke “dit was fout”-momenten.

Gewoon:
ouders die hun best deden
maar weinig ruimte hadden
voor jouw binnenwereld.

Je verdriet werd snel opgelost.
Je boosheid werd begrensd.
Je angst werd genegeerd of weggelachen.

Niet omdat je ouders slecht waren.
Maar omdat ze het zelf niet geleerd hadden.

En als kind trek je daar één conclusie uit:
mijn gevoel is te veel
of
ik moet het zelf oplossen

Dus je past je aan.
Je wordt makkelijk.
Of juist heel sterk.
Of degene die alles aanvoelt.

En dat werkt.
Tot je volwassen bent.
En ineens merkt:
– dat je snel overprikkeld bent
– dat je moeilijk rust vindt
– dat je grenzen vaag zijn
– of dat emoties je overspoelen

En dan denk je:
wat is er mis met mij?

Antwoord: niets.

Je hebt alleen nooit geleerd
dat je gevoel er mocht zijn.
En dat kun je alsnog leren.

Alleen niet door het weg te drukken
of jezelf bij elkaar te rapen.
Maar door opnieuw te kijken
naar wat je toen gemist hebt.

En ja:
dat is soms confronterend.
Maar ook precies waar verandering begint.
💛

14/04/2026

Veel mensen lopen vast
zonder precies te weten waarom.

Ze noemen zichzelf:
– gevoelig
– een pleaser
– iemand die “gewoon moeite heeft met grenzen”

Maar dat ontstaat niet zomaar.

Dat begint vaak in een jeugd
die aan de buitenkant prima leek
maar waarin je emotioneel iets belangrijks hebt gemist.

Niet expres.
Niet met slechte intenties.
Maar het effect is er wel.

Als je als kind leert: dat je emoties overdreven zijn
dat boosheid lastig is
dat je je moet aanpassen
dat je vooral niet te veel moet zijn…
dan ga je dat later terugzien in je leven.

In relaties.
In werk.
In hoe je met jezelf omgaat.
Je gaat jezelf kleiner maken.
Aanpassen.
Over je grenzen heen.

Niet omdat je zwak bent
maar omdat je dat ooit hebt geleerd.

En het lastige is:
dat voelt normaal.
Totdat het niet meer werkt.

En dat punt,
waar je voelt dat er iets moet veranderen,
is precies waar het werk begint.

Niet door jezelf te fixen.
Maar door te begrijpen
waar dit vandaan komt
en hoe je het anders kunt leren.
💛

12/04/2026

Veel mensen lopen vast op dit punt.

Ze beginnen te voelen
dat er iets schuurt.
Dat bepaalde patronen blijven terugkomen.
Dat rust moeilijk is.
Of grenzen stellen.

En als ze dan terugkijken naar hun jeugd…
komt er vaak meteen iets anders omhoog:

schuld.

“Maar mijn ouders deden hun best.”
“Het was niet slecht.”
“Ik mag hier eigenlijk niks van vinden.”

En daar stopt het vaak.

Niet omdat er niks is
maar omdat het voelt alsof je iemand tekortdoet
door eerlijk te zijn.

Maar dit is belangrijk:

Erkennen wat jij gemist hebt,
is niet hetzelfde als je ouders afwijzen.
Je kunt beide tegelijk vasthouden.

👉 Zij deden wat ze konden
én
👉 jij hebt dingen gemist die je nodig had.

Emotionele veiligheid gaat niet over perfectie.
Het gaat over gezien worden.
Gehoord worden.
Serieus genomen worden in wat je voelt.
En als dat er niet genoeg was,
dan past je systeem zich aan.

Dat zie je later terug in:
– pleasen
– moeite met grenzen
– jezelf wegcijferen
– altijd ‘aan’ staan
– of juist afsluiten

Niet omdat er iets mis is met jou
maar omdat je hebt geleerd hoe je moest omgaan met wat er wél en niet was.

En eerlijk daarnaar kijken…
is geen verraad.
Het is vaak de eerste stap
naar iets nieuws.

❤️ als dit resoneert

05/02/2026

We noemen het vaak stress.
Maar wat ik in mijn praktijk zie, is iets anders.
Vrouwen die:
– altijd alert zijn
– slecht ontspannen
– emotioneel “uit” gaan
– snel boos of juist leeg worden
– moeite hebben met grenzen voelen

Dat zijn geen karaktertrekken.
Dat zijn traumaresponsen.
Trauma hoeft niet groots of zichtbaar te zijn.
Het zit vaak in langdurige onveiligheid.
Niet gezien worden.
Je aanpassen om de vrede te bewaren.
Altijd sterk moeten zijn.
En je lijf?
Dat heeft zijn best gedaan.
Alleen is het vergeten hoe het weer uit mag.
Het goede nieuws:
je hoeft niet eindeloos te praten of alles te snappen.
Herstel begint in het lichaam, niet in je hoofd.
En nee, dit is geen quick fix.
Maar wel een begin van iets echts.

03/02/2026

Veel vrouwen komen niet omdat ze alles snappen.
Ze komen omdat ze iets voelen
en er geen grip op krijgen.
Onrust.
Terugkerende patronen.
Goede voornemens die steeds verdwijnen
op het moment dat het spannend wordt.
Dat is geen gebrek aan wilskracht.
En ook geen persoonlijk falen.
Je lichaam kiest automatisch voor wat het kent.
Voor veiligheid.
Zelfs als dat niet handig is.
Daarom helpt “je best doen” vaak niet.
En daarom verandert er pas iets
als je lichaam leert dat het veilig is
om iets anders te doen.
Dat hoeft niet ingewikkeld.
Niet zweverig.
En je hoeft jezelf niet eerst te begrijpen.
Herken je dit?
Dan is er niks mis met jou.
Je lijf doet gewoon wat het geleerd heeft.

Adres

Astronautenweg 122
Hoorn
1622DH

Telefoon

+31653603320

Website

http://www.loesenergiewerk.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Loes' Energiewerk nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.