Mens in Werking, Cornélie Spijkerboer, Schoutserf 15, Houten (2026)

14/12/2024

Mijn zonnewende komt vroeg dit jaar
Column

Ik heb een aantal donkere weken achter de rug. Ik was ziek en voelde me doodmoe en daar doe ik het nooit goed op. Ik voel me dan kwetsbaar en onveilig in mijn bestaan. Ik ben bang dat ik het niet red. Leven.

Nu sprak ik hier met mijn broer over en we deelden de ervaring dat we zo druk bezig zijn met leven, vanuit een soort moeten, omdat we anders denken de verbinding te missen. Met het leven, met de mensen om ons heen.
Maar afgelopen zomer heb ik ervaren dat ik, ook zonder al die activiteit, juist heel erg in verbinding ben. Met mijzelf wel te verstaan. En als ik met mijzelf verbonden ben, ben ik vanzelf verbonden met de ander, met het leven. Ik hoef daar dus niets voor te doen.

Blijkbaar was ik die moeiteloze verbinding toch weer kwijt geraakt en werd ik dus ziek. En voelde me kwetsbaar en onveilig.
Ik bracht deze ervaring in bij een opstelling die ik in het kader van mijn opleiding deed. Ik werd - niet voor de eerst keer - geconfronteerd met mijn moeder, inmiddels alweer ruim 30 jaar overleden en tot mijn verrassing werd mij gevraagd haar los te laten, haar te laten gaan. Alsof ik haar nog hier op aarde vasthield, zo voelde het. Daarna werd ik uitgenodigd om te zeggen: ,,Ik leef". Dit verraste en ontroerde me. Alsof ik, uit een soort loyaliteit, of vanuit de symbiotische relatie die ik met haar had, toen een beetje met haar mee was gestorven. Dat vond ik wel schokkend.

Zonder precies te begrijpen wat er allemaal in de opstelling gebeurde - ik voelde ook nog een parallel met mijn rouw om Hans - was de vermoeidheid op slag verdwenen. Wat is dit intuïtieve werk toch wonderbaarlijk! En ik voel hoe Hans vanaf de zijlijn meegeniet. Heerlijk om zijn nabijheid weer te kunnen voelen. Ja, zo ging dat toch met verbinding?

Cornélie Spijkerboer

foto pixabay: alba1070

14/10/2024

Projectie: Is dit van jou of is dit van mij?
Column

Ik las een mooie zin: 'De kunst is om de polariteiten niet als tegenstellingen te zien, maar als realiteiten die naast elkaar bestaan. [...] Eenheid en dualiteit zijn niet tegengesteld aan elkaar, maar verschillende realiteitsfrequenties die op hetzelfde moment plaatshebben.'

"We zijn heel én gebroken", staat er ok nog bij. En dit laatste voel ik eigenlijk door mijn hele rouwperiode over het verlies van Hans heen. Ik voel me in mijn kern zo rustig en vol vertrouwen maar het verdriet kan me ook helemaal meenemen de diepte in. Met name als ik bedenk hoe eenzaam Hans in de laatste fase is geweest.
Ik heb me daar zo schuldig over gevoeld maar daar kon ik de laatste dagen aan voorbij door hardop tegen hem te zeggen dat het me zo spijt dat ik die eenzaamheid niet heb kunnen oplossen voor hem.
Dat was een mooie ontdekking. Door mijn spijt hardop te uiten, smolt het schuldgevoel weg. Door de schaduw in het licht te zetten, smelt de schaduw weg.

Maar nu gebeurde er nog iets moois. Ik was opnieuw zo verdrietig en zei nog eens hardop dat het me zo speet, en toen hoorde ik (niet letterlijk, meer een innerlijk horen) Hans zeggen: ,,Je hoeft hier niet verdrietig over te zijn, met mij gaat het heel erg goed." En ook: ,,Je verdriet (en spijt) gaat eigenlijk niet over mij maar over jouzelf." Het grappige was dat ik hem zo herkende in deze tekst. Hij zei de laatste tijd altijd al dat ik niet verdrietig moest zijn. Ik begreep dat toen niet.

Ik was hier nu even stil van en ik besefte dat het waar was. Ik voelde me bevrijd van de taak om Hans' eenzaamheid op te lossen en waarin ik had gefaald. Ik begreep dat ik alleen verantwoordelijk ben voor mijzelf.
En dat is een taak waar ik wél iets mee kan. Ik kan naar binnen keren en het verdriet over mijn eigen eenzaamheid toe gaan laten. Dáár moet ik blijkbaar mee aan de slag, dáár zit de heling.
En die eenzaamheid gaat dieper dan in de laatste periode met Hans. Het is een eenzaamheid die ik al mijn hele leven, diep verborgen, in mij draag. Ik vind dit een hele mooie uitnodiging.

Cornélie Spijkerboer

02/09/2024

Innerlijke bevrijding
Column

Een oud student stuurde mij een boek toe, 'Het bevuilde nest' van José Al, met de toevoeging dat het hem zo diep had geraakt.
Ik was erg benieuwd, het zag er prachtig uit, en sloeg het verwachtingsvol open. Maar toen ik een paar regels las kreeg ik de kriebels, en dacht: "Ja hoor, weer een boek over kindermisbruik, dat weet ik nu wel." Ik schaamde me een beetje voor die gedachte. Maar ik voelde ook een enorme verstikking. En dat gevoel kon ik niet direct plaatsen.

Toen ik het gevoel even liet bezinken, realiseerde ik me dat ik mij als kind net zo verstikt heb gevoeld. Verstikt in de verwachtingen die ik continu voelde van mijn omgeving. Ik begreep die verwachtingen niet maar voelde wel dat ik aan ze moest voldoen, anders zou ik teleurstellen. En omdat ik ze niet begreep wist ik ook niet hoe ik eraan moest voldoen.
Ik realiseerde me dat ik het verstikte gevoel van toen op het nu plakte. In het openslaan van het boek projecteerde ik blijkbaar ook een onuitgesproken verwachting: Dit moet je lezen en er iets mee doen.

Ik vertelde hierover aan een studiegenoot en zij hoorde in mijn verhaal een verlangen naar vrijheid. Als tegenhanger van het verstikte gevoel. Ja, dat herken ik al mijn hele leven. Maar ik besefte ook dat ik dat verlangen altijd had afgedaan als onvolwassen. Ik 'nam geen verantwoordelijkheid' en dat soort oordelen. Als kind voelde ik mij zelfs al schuldig als ik mij op de wc verschool als er bij de afwas geholpen moest worden.
Wat echter nieuw voor me was, was het besef dat dat vrijheidsverlangen juist een heel gezond stuk in mij is. Heel authentiek eigenlijk.
En ik begreep dat ik hiermee mijn verlangen vrij maak. Ach, besefte ik vervolgens, en dan hoef ik er ook niet meer voor te vechten. Wow, dat vechten, ook dat herken ik als levensthema.

Tot slot, om de cirkel rond te maken, besef ik nu dat dat vechten van mij soms krampachtig kan zijn. Met onhandige gevolgen van dien.
Maar nu ik vrij ben, kan ik die vrijheid VRIJwillig opgeven. Dan kan ik mij vanuit vrijheid aan de afwas wijden!

Als noot: Ik begrijp nu ook, op een veel diepere laag, mijn rechtenstudie destijds. Ik studeerde af in het Strafrecht want ik had een fascinatie voor de gevangenisstraf. De vrijheidsberoving ervan raakte me in mijn ziel en daar wilde ik iets aan doen.
Eigenlijk houd ik me nu nog steeds bezig met de bevrijding van de mens. Maar dan op een innerlijk niveau.

Cornélie Spijkerboer

30/06/2024

ROUW OM WAT ER NIET WAS

Column

Ik leerde ooit dat je, naast rouwen om wat je verloren bent, ook kunt rouwen om dat wat er niet was. En ja, zo ervaar ik dat nu ook.
Ik leer veel over rouw nu, met name door het te ervaren en ook door gesprekjes met mensen die het ook hebben meegemaakt. Boeken lees ik er niet over, daar heb ik de concentratie niet voor.

Ik ervaar mijn rouw om wat er wel was als een zoet verdriet. Klinkt gek misschien maar zo is het.
Ik weet nog, toen ik een jonge vrouw was, dat een buurvrouw van ons haar man verloor. Ze waren nog zo jong. Het leek me zó vreselijk, onoverkomelijk eigenlijk. Maar het ging heel goed met haar. En dat kwam, zo leerde ik toen, omdat ze een goede relatie hadden gehad. Ik ben dat nooit vergeten. Indrukwekkend vond ik dat.

Ik denk daar nu vaak aan. En ja, er is naast het zoete verdriet ook rauw verdriet, waar ik intens om kan huilen. Heel diep in mijn lijf voel ik dat. En dat gaat dan steeds over de periode dat Hans ziek was. Dat hij langzaamaan steeds verder naar binnen keerde. Wat was dat eenzaam. Voor hem en voor mij. We konden het er bijna niet over hebben. Dat was onderdeel van het terugtrekproces maar het kwam ook doordat Hans zijn taalvaardigheid steeds verder achteruit ging, onderdeel van de Lewy Body dementie. In zijn hoofd bleef het helder maar het kwam er niet meer uit. Ook niet geschreven en uiteindelijk ook niet meer via 'omweggetjes'.
Een ander schrijnend verdriet is dat Hans waarschijnlijk in stilte al jaren vocht tegen het verlies van zijn kunnen. Hij haalde het uit zijn tenen om voor mij te kunnen blijven zorgen maar dat lukte steeds minder. Oh wat vind ik dat pijnlijk als ik daar aan terug denk! En ik mocht of kon niet helpen.

Terug naar de titel. De rouw om wat er was, onze liefde, onze verbinding, is bij mij dus zoet. De rouw om wat er niet (meer) was, zijn gezondheid, is bij mij rauw. En dat de zoete rouw zoet is, komt omdat Ik Hans, zoals hij altijd was, niet kwijt ben. In tegendeel, hij zit in mij, werkt door mij heen. Ongefilterd en krachtig. En ook steeds meer onpersoonlijk, steeds meer als een spiritueel gegeven. Ik blijf daar zoveel troost uit putten dat de rouw, die elk moment bij mij is, toch meer zoet is dan rauw.

Cornélie Spijkerboer

09/03/2024

Ik heb geen groene vingers
Column

Ik heb nu al weer twee jaar mijn volkstuin en begin aan mijn derde tuinseizoen. Elk jaar durf ik meer. Zo ben ik nu aan het voorzaaien in de vensterbank en de eerste tuinbonen staan al in de grond.

Ik heb alleen geen groene vingers want ik heb echt geen modeltuin. Mijn preitjes blijven dun en de spruiten blijven klein. En ik blijf aan de ervaren tuinders om advies vragen. Wat elke keer dezelfde, elkaar tegensprekende adviezen oplevert.
Toch eet ik nu, in maart, nog steeds uit mijn tuin. Ook mijn groenlofjes, al blijven ze klein, hebben de vorst overleefd. En tot mijn stomme verbazing komen de tomatenzaadjes massaal boven de grond. Van zelfgeoogste zaadjes wel te verstaan. Dat zou nogal moeilijk zijn maar het gebeurt toch maar gewoon. Zo ook het zelf laten ontspruiten van de zoete aardappel. Het gebeurt!

'Jaaa, geluk gehad' denk ik dan. Want mijn overtuiging, dat ik geen groene vingers heb, herzien, is veel te eng. Stel je voor dat ik daar zelfvertrouwen in zou krijgen. Dan kan ik door de mand vallen als het toch niet waar blijkt te zijn.

Die angst om door de mand te vallen ken ik maar al te goed. Hij weerhoudt me ervan om, zeker bij nieuwe dingen die ik nog niet helemaal beheers, vol vertrouwen het podium te pakken en om te vertrouwen op mijn eigen wijsheid. Ik blijf dan advies vragen en twijfelen bij tegenstrijdige adviezen. Heel vermoeiend eigenlijk.

Nu kreeg ik vorige week een sessie 'Psych-K' cadeau (in ruil voor een mediumsessie). Dat is een soort mix van Therapeutic touch en EMDR, vrij vertaald. We werkten aan de affirmatie 'Ik laat los wat een ander van mij vindt'. Nogal fundamenteel vond ik. Ik ben dan ook reuze benieuwd welk podium ik dit jaar ga durven nemen!

Cornélie Spijkerboer

25/01/2024

DE SJEU IS ER EEN BEETJE VANAF

Ik heb vaak een hol gevoel van binnen nu Hans er niet meer is. Als ik alleen thuis ben of terug kom van mijn tuin zonder dat Hans mij voor het keukenraam staat op te wachten, voel ik een leegte in mijn buik. Zelfs chocola kan dat g*t niet vullen heb ik gemerkt. :-).
Gelukkig kan ik wel genieten van leuke dingen doen. Ik heb nu meer tijd en besteed die goed door naar vrienden te gaan, naar musea, concerten en de film.

En hard werken in de buitenlucht doet mij goed. Dat weet ik en toch gá ik weinig. Ik ben dan druk met regeldingen thuis. Niet alleen vanwege Hans zijn overlijden maar gewoon om het leven draaiend te houden. En het gevoel wat ik dan heb is: ‘Voor wie doe ik dit allemaal?’ Niet meer voor Hans. Iemand had het over een nestje bouwen samen. Ja, dat, er is niemand meer om mijn nestje voor te bouwen.

En toch, toen ik na een nogal beroerde kerstvakantie ’s avonds weer in een half donkere kamer zat, want voor wie zou ik al die lampen aandoen als ik er toch maar onder één zit, besloot ik dat die donkerte niet goed was voor mijn ziel. Dus nu branden er weer allemaal gezellige lampen en dat doet me goed.

Dat brengt mij op het volgende. Hans helpt mij om het leven steeds weer lichter te zien. Hij riep al jaren dat alles goed komt en ik vond dat een beetje makkelijk eerlijk gezegd maar nu vóel ik het ook in de ‘signalen’ die ik van hem krijg. Ik noem er een paar.
Ik voel soms Hans zijn handen in mijn rug als ik ergens assertief op reageer zonder veel getob of ik dat wel zo mag zeggen. Hans kón dat altijd al, jaloersmakend vond ik dat.
En laatst vertelde een vriendin dat ze bij een mediumdemonstratie was waar Hans contact met haar zocht en ‘vertelde’ over het grote feest wat we nog vierden, terwijl hij al wist dat hij binnenkort wilde en zou gaan sterven. Er zat voor mij een boodschap in: het was goed, maak je geen zorgen of je er goed aan hebt gedaan. Zo grappig dat ik dat bij leven niet van hem aan kon nemen en nu wel, via boodschappen van de andere kant. Hoe dat toch werkt!
En tot slot zag ik Hans in een heel grappige meditatie. Hij was in de zielenwereld, in het hiernamaals, en helemaal in zijn element met een groep familieleden van mij die hij als groepsleider deskundig en liefdevol leidde in een groepsgesprek. Je moet weten dat deze familie (inmiddels allemaal overleden) altijd met oud en nieuw bij elkaar kwam. Dan zaten mijn ooms en tantes in de kring, zoals ze dat van huis uit hadden meegekregen, en vertelden elkaar over hun afgelopen jaar. Dat was dierbaar aan de ene kant maar ik vermoed ook dat er veel oordelen en hardheid onderhuids meespeelden.
Dat Hans hier gewoon verder ging met zijn liefdevolle werk als coach en trainer, hoe verzin je het!

Kortom, naast de sjeu die ik kwijt ben, zijn er ook veel lichte signalen. Dat houdt de boel wel een beetje in evenwicht voor dit moment.

Cornélie Spijkerboer

15/12/2023

Van 'WIE ZORGT ER STRAKS VOOR MIJ' naar 'IK HOEF ALLEEN MAAR VOOR MIJZELF TE ZORGEN'.
Column

In deze zin zit eigenlijk mijn hele proces van de afgelopen jaren besloten. De jaren dat Hans ziek werd, hij had Lewy body dementie, en ik in paniek raakte omdat hij niet meer voor mij kon zorgen zoals hij dat al die jaren had gedaan.

Hans is nu overleden. Ik schreef daarover in de vorige nieuwsbrief en wil jullie zo danken voor jullie lieve reacties.
En ik sta verbaasd dat het zo goed met mij gaat. Niet echt verbaasd, want ik voelde mij al een tijdje sterk en niet meer bang. Het is dan ook meer dat ik zo dankbaar ben dát ik mij zo sterk voel. Er zijn wel momenten van somberheid of angst (en zeker verdriet maar daar ben ik niet bang voor) maar ik merk dan steeds heel snel wat er met mijn gebeurt en dat ik deze gevoelens vastzet 'tussen mijn schouderbladen' en mijn adem inhoudt. Ik weet dan weer: oh ja, laat maar zakken, voel maar gewoon even, adem er maar naar toe en ik zeg dan weer tegen mijzelf: "Als het maar stroomt".

Er is zoveel te vertellen over de afgelopen tijd, dat kan ik niet allemaal beschrijven maar waar ik erg van onder de indruk ben is van de wilskracht die Hans heeft getoond om zijn gezonde lijf (afgezien van zijn zieke hersenen) in twee weken tijd tot de dood te brengen. Zonder enig hulpmiddel, gewoon door iets niet meer te doen, namelijk eten en drinken. Hoe doe je het!
Ja hoe deed hij het? Daar kunnen we alleen maar naar gissen. Hij kon de laatste maanden nog zo slecht zijn woorden vinden dat ik vaak niet zeker wist of ik hem goed begreep. Oh wat vond ik het een zware verantwoordelijkheid om zijn spreekbuis te zijn in dit proces. Dat hij nu rust heeft gevonden en omringd is door onmetelijke liefde, zo geloof ik dat, en zelf ook alleen maar die liefde is geworden, ja hoe leg ik dat uit wat ik daarbij voel, dat geeft mij dan weer zoveel troost. Alle zorg is weggevallen, alle zorgen om hem zijn weggevallen. Ja, dat geeft ook mij heel veel rust. En dus voel ik: "Ik hoef nu nog alleen maar voor mijzelf te zorgen."

Cornélie Spijkerboer

De tekening bij deze column is van onze kleinzoon Bruno Mennes. De titel is: splat - oneindige verbinding. In die verbinding stel ik mij Hans en mij en wij allemaal voor.

17/04/2023

De lichtheid van Pasen... en dan?

Ik vind regelmatig een klein vederlicht veertje. Meestal omdat er eentje uit mijn telefoonhoesje valt. Ik spaar ze namelijk.
Ik spaar ze omdat ze symbool staan voor de lichtheid die ik altijd zoek en steeds weer kwijt raak aan mijn oude patronen die in zwaarte gebakken zijn.

Maar de week voor pasen vond ik de lichtheid weer. Ik had heerlijk gezongen bij de stembevrijding in ons plaatselijke klooster, gevolgd door een driedaagse retraite in eigen volkstuin, inclusief healing van een vriendin.
Wat er gebeurde was heel bijzonder.
Na de zangavond, met als thema 'vind het licht in jezelf', voelde ik me daadwerkelijk een stuk lichter. Ik had weer zin om leuke, lichte dingen te gaan doen en maakte me tot mijn verrassing helemaal niet druk of ik Hans daar niet mee tekort zou doen. Sterker nog, ik besefte opeens heel helder dat ik het schuldgevoel naar Hans eigenlijk leek te gebruiken om mijzelf te verontschuldigen: "Ik ga me toch niet licht en vrolijk voelen terwijl Hans zielig zit te verpieteren in een tehuis. Dat zou nog eens in en in slecht zijn." Nee, dan is een schuldgevoel veiliger. Hmmm, bekend thema...

En in de healing werd hier verder op voortgeborduurd.
Waar ik als peutertje voor mijn verdrietige moeder ging zorgen, dat "móest", doe ik datzelfde nu nog steeds bij Hans. En omdat ik nu niet meer voor hem kán zorgen, blijft een diep schuldgevoel over.
Toen dit in de healing benoemd werd, heb ik mijn zere schouder ontslagen van haar signalerende (pijn)taak.
De boodschap was duidelijk geworden en ik heb mijn schouder haar vleugels teruggegeven. Vleugels waarvan ik inmiddels voel, weet, dat die natuurlijker zijn dan de pijnlijke verkramping waar ik al vier maanden last van heb.
Dus nu zeg ik, steeds als mijn schouder zeer gaat doen: "Je mag je vleugels uitslaan, toe maar, ontspan maar en voel je vrij." Ik spreek mijn schouder daarin heel bewust toe en elke keer voel ik hem ontspannen en de pijn gewoon wegtrekken.
Wonderbaarlijk hoe sterk ons eigen helingsvermogen toch is.

Inmiddels zijn we een week verder en heb ik ook de zwaarte weer gevoeld. Verdriet over het afscheid van Hans, die een dagje thuis was, en paniek over een onbegrijpelijk computer-ding. Het meeste verdriet deed het idee dat ik zat te stressen en paniekeren, terwijl Hans fijn thuis was en ik wilde genieten van de quality time. Ach... en ook daarin lijk ik op mijn moeder zag ik. Die kon ook haar eigen feestje zo verstieren. Ik begreep dat toen niet. Maar nu snap ik het. En ik kan mild naar haar en naar mezelf kijken.
En gelukkig waren daar Hans zijn troostende armen: "Ik kan je alleen maar vasthouden", zo zei hij. Zijn woordvinding gaat verder achteruit, zo ervaart hij. Maar zijn warmte voel ik des te beter.

En vandaag, maandag, voel ik dat de zwaarte en de lichtheid er beiden mogen zijn. Zoals mijn nicht mij altijd weer herinnert, maar wat ik moeilijk vind te aanvaarden omdat de zwaarte vaak zo zwart is (dat scheelt maar een letter). En toch geeft het nu een soort rust. Misschien is dat be-rusting. Een woord dat me tot nu toe eigenlijk weinig zei. Wellicht gaat dat nu veranderen, ik ben benieuwd.

Cornélie Spijkerboer.

Mens in Werking, Cornélie Spijkerboer

14/12/2024

14/10/2024

02/09/2024

30/06/2024

09/03/2024

25/01/2024

15/12/2023

17/04/2023

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type