16/04/2026
Tijdens begin van de wandelcoaching keek hij me aan en zei: “Het gaat eigenlijk stukken minder… Ik ben doodop, moe, ik voel van alles en ik ben best labiel.”
En heel eerlijk? Mijn eerste gedachte was: maar ik zie juist dat het beter met je gaat.
Niet omdat hij zich goed voelde — integendeel. Maar omdat hij eindelijk deed wat hij jarenlang niet kon. Voelen.
Waar hij eerder alles wegduwde, doorging, zijn schouders eronder zette en vooral niet stil wilde staan bij wat er vanbinnen speelde… gebeurt nu het tegenovergestelde. De deur is open gegaan. Alles wat er al die tijd zat, komt nu naar boven.
En dat voelt voor hem als achteruitgang. Als verlies van controle. Als: zie je wel, het gaat niet goed met me.
Maar wat er werkelijk gebeurt, is iets anders.
Het is alsof je jarenlang een snelkookpan op het vuur hebt gehad, met de deksel er stevig op. De druk bouwt zich op, maar je houdt het tegen. En op een gegeven moment… moet die deksel eraf. Dan sist het. Dan komt alles eruit. Ongecontroleerd, intens, rauw.
Dat moment is niet het probleem.
Dat moment is het begin van het proces.
Het punt waarop je niet meer weggaat bij jezelf. Waarop je durft te voelen, ook al weet je nog niet hoe. Waarop je blijft, midden in de onrust.
En toen, bijna terloops, zei hij: “Ik herken dit eigenlijk van vroeger…”
Daar viel voor mij alles samen. Want wat we vandaag voelen en doen, is zelden alleen van nu. Het draagt sporen van vroeger. Van wat ooit nodig was om staande te blijven. Gedrag dat toen helpend was, maar nu niet meer.
Dat hij dat al kon zien en benoemen… dat is geen klein stapje. Dat is een enorme beweging in bewustzijn.
Dus nee, het voelt niet alsof het goed gaat.
Maar als je iets verder kijkt… zie je dat hij precies daar is waar hij moet zijn.
Niet meer verdoven.
Niet meer wegduwen.
Maar voelen.
En hoe ongemakkelijk dat ook is…
dit is waar echte verandering begint.
Astrid - Verfrissor
https://wa.me/31616757740
https://avenergiekleven.nl/
Zelfzorgexpert voor de zorgprofessional