01/01/2026
‼Let op: dit verhaal bevat beschrijvingen van actief gebruik en ontregeling.
Onderwerp: Oud en Nieuw (in de letterlijkste zin van het woord)
Mijn laatste oud en nieuw in verslaving duurde geen 1 avond, maar 4 dagen. Vandaag vier ik oud en nieuw nuchter. Met verbinding en tevredenheid. Dit is het verschil.
De machteloosheid en waanzin van verslaving
Inmiddels ben ik iets meer dan 5,5 jaar in herstel van verslaving en tegenwoordig ziet mijn leven er heel anders uit. Oud en nieuw is hierin een goed voorbeeld.
Het laatste oud en nieuw dat we samen zouden vieren (moeder van mijn dochter, de kinderen en een vriendengroep). Dit was de jaarwisseling waarin mijn kaartenhuis van ontkenning in elkaar zou storten. Deze jaarwisseling zou voor iedereen die er enigszins mee te maken had een openbaring worden van de ernst van mijn probleem. De machteloosheid en waanzin van mijn verslaving zouden hier onmiskenbaar duidelijk worden.
De kerstdagen wist ik clean te blijven. Ik weet zo niet hoe lang ik clean was, maar dat zou snel veranderen. Drugs was mijn probleem, met alcohol hoefde ik enkel op te passen. Niet te veel, dan zou het wel goed komen (een kijkje in mijn hoofd). Dit was de onderhandeling die al een paar dagen gaande was: wel drinken, niet drinken, hoeveel dan. Cocaïne was sowieso geen goed idee, maar een paar biertjes zouden moeten kunnen.
De dagen voor de jaarwisseling stonden in het teken van de voorbereidingen van het feest. Er moest een tent geregeld worden, muziek en de daarbij horende boxen en lampen. Er moesten inkopen gedaan worden en er moest vuurwerk geregeld worden. Vuurwerk, ja, dat was helemaal mijn ding. Ik had mijn (destijdse) vriendin ervan overtuigd dat ik geld moest hebben voor vuurwerk en, gezien het al een soort van een tijdje erg goed ging met mijn ‘herstel’, kreeg ik het vertrouwen. Ik was bij vrienden van haar kant, dus het zou gewoon goed moeten gaan toch? Ik zou me toch moeten kunnen gedragen.
De dag van de jaarwisseling, de dag van het feest waarin de gehele vriendengroep van de kant van mijn vriendin bij elkaar kwam, was aangebroken. Ik was op pad met degene waar het feest gehouden werd. Het was erg leuk en tof. De energie, het vooruitzicht van het feest en de inmiddels enorme berg vuurwerk maakten dat ik bijna explodeerde van enthousiasme. O, wat had ik er zin in.
De boxen werden geleverd en daarnaast stond een stapel kratten bier. Daar heb ik er toen één van gepakt, het was Krombacher of Warsteiner. En die smaakte naar meer, en er werd nog één gedronken. Ik had voor mezelf dat ene biertje dagen hiervoor al goedgepraat. Dat, in combinatie met de spanning, het enthousiasme en de borrelende energie, maakte dat ik er 100% van overtuigd was dat het deze keer wel zou lukken. Dat het deze keer wel leuk zou zijn. En dat was het ook. Al met al heb ik er een uurtje van genoten.
Daarna was hij er weer: verslaving (mister slik, de duivel, het stemmetje). Mijn hoofd werd gekaapt, zoals dat altijd gebeurt na het nemen van iets geestverruimends, iets waar ik al dagen aan dacht. Die onderhandeling in mijn hoofd was er al dagen. Maar ik had niet opgemerkt dat het mister slik was die het meest aan het woord was. Hij was subtiel en verleidend. Hard en genadeloos was hij toen ik toegaf aan dat ene biertje.
Ik kon gewoon cocaïne halen toch?!. Gewoon een halfje voor na 00:00, want mijn vriendin zou toch op tijd naar huis gaan, gezien onze dochter nog erg klein was. Dan kon ik lekker dat halve grammetje opsnuiven en een nog leukere nacht hebben dan de avond al was. Goed plan! Daar was ik van overtuigd. We hadden echt mega veel vuurwerk gehaald en ik had nog geld over van het geld dat mij toevertrouwd werd om vuurwerk van te halen.
De dealer werd geappt. Hij had alleen nú tijd en de rest van de dag niet meer. Het moest nu gebeuren. De onrust nam al toe, want de keuze was gemaakt. Er was geen weg terug. Ik zei dat ik even weg moest om nagelhout te halen, hiermee kreeg ik toegang tot de auto.
Eenmaal bij de dealer aangekomen dacht ik, een halfje is wel erg weinig. En ik kocht 1,5 gram. Dit keer snuifcoke, want ik wilde geen crack meer roken, want dan zou het pas echt uit de hand lopen. Zelfs de dealer was het hiermee eens, maar waarschuwde me wel voor het feit dat hij hierna niet meer bereikbaar zou zijn.
De deal was gemaakt en de dealer reed weg. De coke zag er versneden uit. Was dit wel goeie? Het leek er niet op. Een testsnuifje… moest kunnen toch? Eén snuifje en de rest bewaren tot na 00:00.
Bevend zette ik de auto aan de kant. Ik kreeg al het gevoel dat ik moest po**en. Het sleutelpuntje werd genomen en de machteloosheid sloeg toe. De onrust, de angst om nóg meer onrust, stress en jachtigheid te voelen, was overweldigend. Ik moest crack hebben. Dat zou het enige zijn dat de onrust zou kunnen dempen.
Dus ik belde de dealer. Hij was nog in de buurt, dus ik moest snel zijn. Yes, hij nam op en ik kon nog langs komen. Van al het geld dat ik had kocht ik crack en ik pofte er nog een gram extra bij.
Maar hier was het nog niet mee klaar. Ik kon het nog niet roken, ik had er iets voor nodig en dat had ik nog niet. Alsof mijn leven ervan afhing, scheurde ik met de auto naar de smartshop om een pijp te halen. Ik moest nog steeds naar de wc, maar daar ging ik volledig aan voorbij. De smartshop was dicht. Verdomme. En nu dan? Ik improviseerde. Dan maar vanaf een blikje, er zal gerookt worden.
Inmiddels was ik al meerdere malen gebeld en geappt over waar ik bleef. De telefoon opnemen durfde ik nooit als ik had gebruikt, en dat deed ik dus ook niet. Het achterlijke wat ik wél deed was antwoorden met een standaard ingesteld sms-bericht.
En toen kwam het, de stuurloosheid. Alcohol was gedronken, cocaïne gesnoven en crack gerookt. Mijn brein was volledig gekaapt en er was nog maar één ding belangrijk, het gebruik mag niet stoppen. Dat gevoel, dat als het gebruik eindigt, mag niet optreden.
Paniek slaat toe. Heb ik wel genoeg? Kutzooi. Iedereen belt me steeds, mijn vriendin, vrienden, familie, iedereen. Dus ik ga gebruiken. Meer gebruiken. Meer gebruiken.
Ik weet nog heel goed dat ik een foto kreeg van mijn dochter op de arm van mijn vriendin, met gehoorbescherming op, roze, volgens mij. De onschuld in haar ogen, de liefde die om haar heen hing en haar stralende gezichtje raakten mij diep. Ik had het weer gedaan. Ik had weer iedereen stress, onrust, verdriet, schaamte en angst bezorgd. Ik had ieders oud en nieuw verpest.
Inmiddels was er een dikke deken van mist over Emmen gelegd en was het aan het eind van de avond. De crack was op en de paniek sloeg toe. Paranoïde van alles, maar vooral angst voor wat er zich verborgen hield in de mist. Ik stond op straat, maar kon de straat niet meer zien. Rijden was niet mogelijk. Daar stond ik dan. De onrust, angst en gevoelens van paniek kregen bijna de overhand, tot de straat weer een beetje zichtbaar werd.
Ik wist weer waar ik was en ik wist een crackhuis waar altijd mensen waren. Ik wilde er liever niet heen omdat daar dingen gebeurden die het daglicht niet konden verdragen, maar ik moest wel. De paniek en onrust waren te sterk. Dat gevoel moest stoppen.
Eenmaal in het crackhuis was de spanning dreigend. Iedereen had zijn crack of heroïne op en was jachtig op zoek naar geld of andere manieren om nieuwe te kunnen scoren. Messen lagen op tafel en de spanning was om te snijden. Er waren nog enkele flesjes bier en die gingen rond, iedereen een paar slokken, maar je moest er wel iets voor terug doen. Je moest credits opbouwen, boetes doen of vechten. Wat een hel was dit altijd. Maar ja, hier was de mogelijkheid om meer te kunnen gebruiken, of beter gezegd, het gebruik niet te laten stoppen.
Op 1 januari ’s ochtends kreeg ik een appje terug van één van de dealers die ik die nacht ervoor 100 keer had gebeld. YES, er was reactie. Het was de dealer bij wie ik vaak voor 700 euro kon poffen.
Ik verliet snel het crackhuis met de uitspraak: “Ik ben klaar en ga naar huis slapen.” Want als ze zouden weten dat ik crack of heroïne zou kunnen regelen, dan zou ik moeten delen, zoals zij ook “altijd” deelden. Iedereen beloog en bedroog elkaar daar. Er werd altijd gestolen, gedreigd en druk uitgeoefend. Het eindigde vaak in ruzie en soms ook vechtpartijen.
Ik had weer crack. YES. Gebruik hoefde niet te stoppen. Ik hoefde me even nog niet superkut te voelen. Hierna ben ik rondjes gaan rijden, van carpool naar carpool en van dorp naar dorp. Totdat het bijna op was en het verhaal weer van vooraf aan begon.
Mijn naasten, mijn geliefden, hadden geen idee, waar was ik? Leefde ik nog wel? Lag ik misschien in het ziekenhuis? Of lag ik ergens in een crackhuis? Of ergens in een kanaal? De angst en het verdriet dat zij hebben moeten doorleven is met geen pen te beschrijven.
Dit is doorgegaan tot 4 januari, de dag van de verjaardag van mijn (destijdse) vriendin. Ik was uitgeleefd, opgebrand en totaal afgetakeld. Mijn lichaam kon niet meer en mijn geest was ver verwijderd van de realiteit. Ik weet nog dat een vriendin van mijn vriendin hier zat en dat het idee op tafel kwam dat ik maar make-up op moest doen, zodat het de visite niet op zou vallen dat ik al dagen van het padje was. Dit mislukte natuurlijk radicaal en na een biertje ben ik op bed gegaan en ingestort, zoals dat altijd gebeurde. Dagen later werd ik wakker.
De verbinding en tevredenheid in herstel
Vandaag de dag beleef ik, en mijn naasten, oud en nieuw op een andere wijze. Ik ben zo blij dat ik dat gevoel niet meer heb, dat gevoel dat het gebruik niet mag stoppen, dat gevoel anders door te draaien van paniek en angst. Die stress. Bah. Om nog maar te zwijgen over de gevoelens van schuld en schaamte na die tijd, de walging naar mezelf, het verdriet om wat ik iedereen aandoe, en vaak de wens om niet meer wakker te worden. Ik ben zo blij dat ik daar vandaag de dag geen last meer van heb.
Dit jaar heb ik oud en nieuw met fellows gevierd. Fellows zijn vrienden in herstel, gelijkgestemden, mensen die ook de gekte en waanzin van verslaving achter zich willen laten en kiezen voor een beter leven, kiezen voor herstel. En wat was dat een toffe dag. Wat vet dat we met elkaar het leven kunnen vieren zonder drank of drugs, samen in verbinding, samen tevreden. Weg van die gekte, weg van de waanzin, weg van de machteloosheid. Weg Van Verslaving.
Oudejaarsdag begon met werk. Dankbaar werk. Werk dat levens kan veranderen op een wijze dat voorheen ondenkbaar was. Velen vinden herstel op deze wijze en dat ik hier mijn werk van heb mogen maken stemt mij enorm dankbaar. Het feit dat ik deze dag zo kon beginnen is geweldig. Ik werd meegenomen naar familie van diegene, ik heb de liefde en verbinding mogen voelen die daar aanwezig was en dat stemt mij een gelukkig mens.
In de middag begon het feest, oliebollen bakken en carbid knallen. Echt geweldig. Een mega kampvuur erbij en knallen maar. Zonder drank, zonder drugs, zonder verslaving. Enkel herstel, vreugde en verbinding (wel een beetje gek met het vuurwerk natuurlijk, maar kwajongens blijven kwajongens). Aan het eind van de middag nog mogen ondersteunen tijdens een crisissituatie en hierin samen mogen eten en mogen bijdragen aan stabilisatie. Daarna weer naar het feest.
Vuurwerk werd rijkelijk mee geschoten en carbid vloog je om de oren. Inmiddels was er snert en snacks, haha, wat goed bedacht ook. De avond was gevuld met muziek, dans en liefde. Spelletjes werden er gespeeld, spelletjes over muziek en artiesten. Iets dat totaal niet bij mij past, maar dat boeit niet, want ik heb verbinding. We hebben lol en het is leuk.
Een quiz, een quiz met babyfoto’s en een countdown met cleantijden met knallende muziek. En toen, de countdown van 00:00. Niet met champagne of drank, maar met confettiknallers. Wat een feest, en wat een rommel. Vuurwerk werd rijkelijk geschoten en het carbid weer in de melkbussen gedaan.
Ik ben zelfs nog bij mijn moeder langs geweest om gelukkig nieuwjaar te wensen voordat ik naar huis ging.
Inmiddels is het nieuwe jaar begonnen en zit ik hier, achter de laptop, nuchter, zonder kater of welke vorm van ongemak dan ook, dit te schrijven. Nu ik dit zo heb uitgeschreven merk ik dat ik echt dankbaar ben, dankbaar voor mijn herstel, dankbaar dat ik mezelf weer in de spiegel kan én durf aan te kijken zonder afschuw of walging, dankbaar voor het feit dat ik vader kan zijn, vader in een verzorgende rol, vader voor inmiddels twee kinderen, kinderen waar ik intens blij mee ben, dankbaar voor het feit dat ik van mijn ziekte en ellende mijn werk heb kunnen maken, dankbaar voor de verbindingen met de mensen om me heen, voor mijn familie, voor mijn fellows, dankbaar voor het leven dat mij gegund is, dag voor dag zolang ik kies voor herstel.
Verslaving is een ziekte. Een ziekte die niet alleen de persoon zelf treft, maar de gehele omgeving meesleurt in de ellende. Herstel is mogelijk, en dat begint bij de eerste stap. De eerste stap is toegeven dat je machteloos staat tegenover je verslaving en dat je leven stuurloos is. Volgens mij heb ik dat hierboven redelijk omschreven.
Ik wens iedereen alles toe dat je nodig hebt om de persoon te worden die je hoort te zijn: jezelf.
Iedereen doet ertoe! En jij dus ook!
