Wat zijn de openingstijden?

Maandag 10:00 - 17:00 Dinsdag 10:00 - 17:00 Donderdag 10:00 - 17:00

http://www.2beloved.nl/, https://2beloved.nl/belangrijke-informatie/tarieven/, https://2beloved.nl/aanbod/

2BeLoved, morlodestraat 28, Krabbendijke (2026)

12/04/2026

Boosheid in rouw

Rouw is grillig… hard… pijnlijk… verdrietig… en écht rauw…

En ook boosheid is onderdeel van rouw.

Nog niet eerder ervaarde ik dit zo sterk als de afgelopen week… en daar wil ik graag eerlijk over zijn, zodat je weet dat je niet alleen bent als je dit ook ervaart… Het is moeilijk, maar wel normaal… Er is dus niets mis met je als je boosheid ervaart…

Herken je in jouw proces dat je boos kunt zijn?

Op de wereld die maar doorgaat… Op mensen om je heen… Op jezelf… Misschien zelfs op je dierbare die overleden is…

Je kunt je zo onbegrepen en alleen voelen… ook met mensen om je heen… Ik voel me juist vaak nog meer alleen met mensen om me heen…

Vaak verstoppen we onze boosheid… We vinden al snel dat dit niet oké is. Dat boosheid er niet mag zijn. Maar waarom wel blijdschap?Verdrietig zijn mag meestal ook nog wel… maar boosheid is vaak veel meer taboe.

Ik vind boosheid erg moeilijk… Want ik wil niet boos zijn op mensen om mij heen. Die kunnen er niks aan doen dat ik in deze situatie zit... Ik wil lieve mensen geen pijn doen, maar dat betekent ook dat ik mensen naast me nodig heb die het aankunnen om te gaan met álle emoties; ook boosheid… en dat ik dan nog steeds oké voor ze ben…

Want weet je: Soms heb ik gewoon even geen zin in “sociaal wenselijk gedrag…” Of bang zijn dat ik een ander kwets, omdat ik alles er uit wil gooien… gewoon rauw zoals het is… zonder steeds eisen te stellen aan mezelf… zonder te bedenken dat ik therapeut ben en daarom overal constructief mee om moet gaan…

Soms ben ik daar gewoon te moe voor… Dan wil ik schreeuwen en schelden… En dan bedenk ik dat ik beter alleen kan zijn, zodat ik niemand anders belast of pijn kan doen… en een ander kan mij geen pijn doen…

Ik heb veiligheid nodig om te laten zien hoe ik me écht voel. Zeker als het gaat om boosheid en mijn diepste verdriet dat onder die boosheid zit…

En dan kom ik tot de conclusie dat er maar 1 iemand was waarbij ik me echt veilig voelde en volledig mezelf kon zijn… En juist die liefste persoon ontbreekt in mijn leven…

En als hij er nog was geweest had ik deze post niet hoeven schrijven💔

Welkom in mijn wereld van rouw.

Liefs Eline🤍

10/04/2026

Marjanne ✝︎ 10-04-2015

Lieve zus,

Vandaag is het alweer 11 jaar geleden dat jij voorgoed deze aarde verliet. Mijn lieve, dappere zus. Ook jouw leven was niet makkelijk… Ook wij hadden een aantal jaren geen contact… letterlijk afstand… om te helen van ons verleden en onszelf te (her)vinden… En juist toen we elkaar weer gevonden hadden en net toen je zo gelukkig was, bleek je ongeneselijk ziek te zijn…

Wat was je een voorbeeld voor velen… Hoe moedig jij jouw lijden droeg, ondanks de pijn en het afscheid dat je moest nemen van je man en kindje en ons als familie… Hoe je, ondanks dat, bleef getuigen van Gods liefde… Hoe je ook verlangde verlost te zijn van alle pijn…

Zo ben en was jij ook voor mij een voorbeeld van moed en vasthoudendheid. Ik was opgenomen in die tijd en zag het leven al zo lang niet meer zitten… Ik had zelfs de gedachte dat ik jouw plaats in wilde nemen, want jij wilde zo graag leven… Maar ik beloofde je om niet op te geven en te strijden om wel te leven.

Wat zou ik je graag willen laten zien hoe ik mijn diepe depressies en suïcidale gedachten heb overwonnen. Hoe ik herstelt ben van mijn CPTSS en alle andere diagnoses… Hoe God mij krachtig heeft gemaakt en hoe ik uiteindelijk traumatherapeut werd om anderen met soortelijke klachten de hulp te bieden die ze nodig hebben…

En nu… nu ik mijn grote liefde verloor mis ik je juist ook hierin… nu ik mijn werk niet kan doen zou ik je juist ook zo nodig hebben… gewoon mijn zus om samen te kletsen en steun te vinden bij elkaar. Om ons geloof te delen en elkaar te bemoedigen…

En nu… vandaag mis ik Chris nog meer om deze dag van herinneren door te komen… Niet meer samen bespreken hoe het was…

Ik voel me verdrietig en anderzijds bedenk ik met een glimlach hoe jullie elkaar ongetwijfeld alweer ontmoet hebben… hoe jullie alle tijd hebben met elkaar… Dan bedenk ik dat jullie al een volmaakt leven hebben… Verlost van alles op deze aarde…

Maar… wij moeten hier op aarde nog verder en dat is niet makkelijk… Ik verlang naar onze ontmoeting op de dag die God al weet…

En tot die tijd zal ik je blijven herinneren en onze mooie momenten en dromen koesteren…

Ik mis je, lieve zus! Tot dan!

Liefs Eline🤍

09/04/2026

Lieve pap,

Gisteren ben je 70 geworden…

Wat een veelbewogen leven heb je achter je liggen. Waarin vreugde was, maar ook zo ontzettend veel zorgen, pijn en intens verdriet…

Zorgen om mama… Het verlies van 3 van jullie lieve dochters💔en nu ook nog mijn lieve Chris, jullie schoonzoon…

Soms zijn er gewoonweg geen woorden die kunnen beschrijven welke pijn iemand moet doorstaan… zo ook kan ik me jouw pijn niet voorstellen pap… Hoeveel lijden één gezin moet doormaken… Wat kan het oneerlijk voelen en kunnen er vragen zijn… Menselijkerwijs gesproken is het teveel en te groot. Te zwaar om te dragen… Maar God zorgde… Gaf troost en kracht om te dragen…

En zoals jullie zelf zeggen: “Wij zijn nog samen en hebben elkaar nog om elkaar te steunen en te dragen in ons verdriet…”

Dat is waar én een zegen, maar het was ook een keuze… En die heb je gemaakt vanuit trouw, met liefde en geduld…

En zo sta je nog… ben je nog samen met mama en mocht je 70 worden…

Lieve pap, wat hebben we samen, ik als je oudste dochter, ook veel meegemaakt… We begrepen elkaar lang niet altijd…

Er zijn tijden geweest waarin we geen contact hadden… Waarin de pijn te groot was om elkaar te ontmoeten… Een tijd waarin we zochten naar een manier van vergeving en herstel…

Door de jaren heen zijn we allebei veranderd en gegroeid en is er meer begrip gekomen… En zo hebben we elkaar (opnieuw) gevonden… omdat er liefde was en altijd is gebleven…

Omdat we dezelfde Vader in de hemel hebben, onze Bron van hoop, waar we allebei onze kracht uit putten… en Die liefde is…

Ik ben dankbaar dat die weg geopend is… Dat ik met mildheid kan terugkijken naar het verleden… Dat er vergeving kon zijn en we van elkaar houden, elkaar vast kunnen houden om zo onze weg met elkaar verder te gaan… en met God…

Een onbekende toekomst in, maar wel eentje met een uitkomst die zeker is en waar we allebei naar uitkijken!🙌🏼

Lieve pap♥️ik ben dankbaar voor je en hou van je!

Je oudste dochter

Eline🤍

Ps. Deze foto uit de oude doos (ruim 15 jaar geleden😉) herinnert me aan de mooie momenten die we hadden en de liefde die altijd overwint!

07/04/2026

In alles…

Mis ik… 💔waar jij bij mij zou moeten zijn…

Voor altijd leef je mee in mij….

Love you forever!

Liefs Eline🤍

05/04/2026

27 jaar geleden…

Tijdens het paasweekend…

Ontmoetten wij elkaar voor het eerst😍

Ik woonde op dat moment niet in Zeeland, maar logeerde bij een vriendin… Tijdens een avondje uit kwam er een groepje jongens binnenlopen… ik zag jou, jij zag mij… en dat was het… Ik wist het… Jij wist het…

Liefde op het eerste gezicht… (Ja, het bestaat echt!🥰)

Vanaf dat moment zijn we altijd onafscheidelijk geweest. We maakten al snel veel mee in onze verkeringstijd… Een tijd, die één van de mooiste van ons leven zou moeten zijn, was er in onze situatie één met angst en stress…

We moesten vechten voor onze relatie door allerlei omstandigheden van buitenaf, maar onze diepe liefde voor elkaar overwon… Daar kon niemand tussenkomen! Ook toen zorgde God… Hij had ons voor elkaar bestemd…

Na ruim 2 jaar kozen we bewust voor elkaar en niemand kon ons huwelijk nog tegenhouden… We waren het gelukkigste koppel van Nederland;)

Ons huwelijk was vol geluk én kende zware stormen. Maar de liefde overwon altijd!

Het is maar goed dat we van te voren niet weten hoe het leven loopt… Dat we niet wisten dat we ons 25-jarig huwelijk niet zouden vieren… Wat keken we uit naar juni van dit jaar🥹Onze plannen lagen al klaar… maar God besloot anders…

Dat dit in Zijn plan voor mij past zal ik nooit kunnen begrijpen… En zeker heb ik daar mijn vragen over… maar het enige wat ik kan doen is blijven vertrouwen op Hem… Dat Hij het beste met mij voorheeft… Dat God van mij houdt en voor mij zal blijven zorgen… ook in deze onbeschrijfelijke rouw…

Ik ben ontzettend dankbaar voor alle jaren die we wel samen hadden…

Nu, na 27 jaar, moet ik zonder Chris de paasdagen door… Steeds weer verbaast de grilligheid van rouw me… Dat het zo zwaar valt… alle triggers mbt sterven en begraven… De opstanding… die ik zo verlangde voor Chris, maar waarop ik zal moeten wachten…

Eén ding is zeker, juist door de betekenis van Pasen: Die dag komt! (1 Kor. 15:21)

Tot dan liefste!🥹

Liefs Eline🤍

03/04/2026

‘Lijden (ver)dragen’

Als je me al wat langer volgt weet je waarschijnlijk dat mijn leven niet makkelijk was en is, en dat mijn geloof in God mijn belangrijkste houvast is😇

Lijden, in welke vorm ook, kan een zwaar stempel op je leven drukken.

We zijn vaak gericht op het ‘weg willen hebben’ van lijden en houden graag zelf de controle of worden afhankelijk van hulp van anderen; vanuit trauma en pijn gezien heel begrijpelijk.

We doen er alles aan om problemen ‘op te lossen’ en er ‘vanaf te komen.’ De nadruk ligt vaak op ‘eigen kracht en onafhankelijkheid.’ Persoonlijk denk ik dat daar het probleem zit. Al begrijp en ken ik het volledig! Het leven kan zo zwaar voelen, het verlangen om een ‘normaal’ leven te willen leiden groot…

Persoonlijk heb ik geleerd dat het leven niet maakbaar is. En lijden is niet altijd volledig op te lossen. Veel meer gaat het om ‘leren (ver)dragen, kennen, (h)erkennen en leren omgaan met…’ Dat is waardoor we lijden kunnen meedragen en integreren in ons bestaan van nu.

Wat ik nu ga schrijven is niet zo populair in het kader van onafhankelijkheid, maar voor mij levensveranderend🙌🏼

✝︎ Als we het over lijden hebben: Op deze Goede Vrijdag sta ik persoonlijk stil bij het lijden van een Redder(Jezus) die niet zozeer in de eerste plaats redt van het lijden op aarde, want dit leven zal nooit vrij zijn van lijden, maar een Redder die leed om al onze tekortkomingen, foute keuzes, pijn en lasten te dragen en zo de weg vrij te maken naar eeuwig leven waar geen lijden meer zal zijn (Joh.16:33).

Ik werd zo moe van steeds in en met mezelf bezig zijn. Zelf aan de slag, zelf vechten en oplossen, zelf…

Het heeft me rust gebracht om mijn fouten te belijden, controle los te laten, me over te geven en me te laten dragen. Dit betekent in die zin een afhankelijk leven. Geen afhankelijkheid van anderen of eigen kracht, maar overgave aan God in vertrouwen dat wat Hij doet goed is. Ook al begrijp ik niet wat mij overkomt en voelt het leven soms haast té zwaar… zeker zonder Chris…

Ik daag je uit🙃Durf jij de controle los te laten, fouten toe te geven en je volledig over te geven?

(Sorry voor de preek😜)

Liefs Eline🤍

02/04/2026

Lieverds!

Al veel vormen van rouw en verlies heb ik meegemaakt in mijn leven…

Verlies van geliefden, waaronder 3 zusjes die jong zijn overleden… Maar ook levend verlies door wat ik gemist heb als kind… Verlies van identiteit, studie, werk, gezondheid…

Door alle oude pijn heen heb ik ook mogen ervaren dat heling mogelijk is… God leidde mij door de diepste processen heen… Steeds weer werd ik opgetild boven pijn en verdriet van trauma’s en verlies…

Tijdens elk proces waar ik doorheen ging dacht ik: erger kan het niet worden…

Ik groeide door deze processen op emotioneel vlak, leerde op een goede manier omgaan met mijn verleden en emoties; voelde me krachtig, leerde open zijn en me kwetsbaar op te stellen… Ik durfde grenzen te stellen, eerlijk te zijn naar anderen en mezelf en zelf keuzes te maken…

En Chris… was er altijd. Hij stond altijd naast en achter me… steunde mijn keuzes… ook toen ik, juist door alles wat ik meegemaakt heb, zelf therapeut wilde worden… Alle jaren van studie die volgden bleef hij me aanmoedigen. Hij was zo trots op me…🥹

En nu… moest ik juist hem, mijn grote liefde, verliezen…💔mijn Chris, de meest trouwe, geduldige, lieve man die ik ooit heb gekend…

Hem missen ‘hurts’ elk moment… Elke dag in alles wat ik doe. Als ik thuis ben of wegga… Als ik samen met anderen ben of alleen… Als ik weg ben geweest en thuiskom en zijn lieve gezicht, begroeting, kus en belangstellende vragen mis…

Ik wist niet dat het echt nog erger kon voelen dan ik al heb ervaren…

Rouwen om mijn grote liefde…

Ik begrijp het niet… ik begrijp God niet… ik snap er helemaal niks van… en toch moet ik verder… opnieuw leren leven…

Het leven voelt moeizaam, zonder g***s. Het verdriet lijkt me soms haast te breken… maar toch ervaar ik elke dag ook weer kracht om verder te kúnnen. Mét het intense gemis van Chris…

Maar ook met zegeningen die er zijn, die ik ook kan zien… in kleine dingen…

God zorgt en blijft dezelfde, Hij laat niet los, Hij is betrouwbaar. Dat zie ik in hoe Hij zorgt, in de mensen die naast me blijven staan en ook in de seizoenen die elkaar opvolgen, zoals Hij heeft beloofd…

“Zijn trouw is groot” (klaaglied. 3:23)

Liefs Eline🤍

29/03/2026

“Eerlijk kwetsbaar”

Vandaag ben ik een beetje ondergedoken…

In mijn eigen bubbel, huispakdag en zonder make-up…

Het voelt een beetje kwetsbaar, maar het leven is nu eenmaal niet allemaal mooi en leuk…

Ik deel graag hoe het écht is in mijn leven om te laten zien dat kwetsbaar zijn mag… dat dat niet “gevaarlijk” is… Om je uit te dagen je ook eerlijk uit te spreken. Om herkenning en erkenning te geven…

Onthoud: Jij mag er ook zijn♥️Jij, met jouw verhaal!

Ik deel graag de mooie, maar ook de moeilijke en verdrietige dingen… en die heb ik helaas mijn hele leven al veel meegemaakt…

Soms voelt dat oneerlijk…

Dan vraag ik me weleens af wanneer het genoeg is. Zeker nu ik ook nog zonder mijn grote liefde verder moet…

Dan vraag ik me af wat het doel is… waarom het lijkt alsof de één extra veel moet dragen, terwijl anderen minder meemaken…

Terwijl ik natuurlijk weet dat ieder huis zijn eigen kruis heeft… en we niet moeten en kunnen vergelijken…

Maar Chris verliezen bovenop alles wat ik al moest dragen voelt soms eigenlijk als té groot… als té veel en té zwaar om te dragen…

Dan schieten alle woorden van troost tekort… hoe mooi en lief ze ook zijn…

Dan helpt het niet als mensen zeggen dat het lijden op deze aarde maar tijdelijk is…

Of dat ik moet bedenken hoe mooi en goed Chris het nu heeft…

Dan wil ik maar 1 ding: Vastgehouden en getroost worden door hem!

Dan is het gemis té groot en kan ik gewoon alleen maar verdrietig zijn…

En daar neem ik dan ook de tijd voor, zoals afgelopen week. Ik heb veel gehuild, geslapen en in mijn bubbel gezeten…

Deze week richting goede vrijdag en Pasen hoop ik dat de troost van deze dagen, Jezus dood en opstanding, Zijn overwinning over de dood, mij zal helpen vasthouden aan de hoop die er juist daardoor is!

Hoe was jouw week?

Liefs Eline🤍 (en Liva😻)

24/03/2026

“Een wond van diep gemis…”

De tijd heelt niet alle wonden… Want waar de liefde zo groot is, draag je die altijd met je mee… Ook als je geliefde er niet meer is…

Dat is tegelijkertijd de keerzijde van die diepe liefde💔Rouwen doet zo ontzettend veel pijn en het verlangen naar je geliefde kan zelfs lijfelijk zeer doen…

Ook al is onze geliefde niet meer lijfelijk aanwezig, de liefde voor die persoon blijft… we kunnen het alleen niet meer delen… niet meer ontvangen zoals we verlangen…

Die liefde mogen we anders vorm leren geven… anders omarmen… stapje voor stapje… op ons eigen tempo… zonder einddatum…

Die liefde dragen we met ons mee en zullen we voor altijd koesteren…

Die liefde blijft in onze harten schijnen voor altijd…

“Till we meet!”

Liefs Eline🤍

22/03/2026

Juist omdat de liefde zo groot is, is het gemis des te groter…

Vanmorgen tijdens de dienst voelde ik dat zo extra… Juist omdat ons huwelijk zo goed was en er zoveel liefde was, is de pijn zo intens. Het laat me zo extra voelen hóe ik Chris elk moment naast me mis💔

Tegelijkertijd ben ik ontzettend dankbaar dat ik deze onvoorwaardelijke liefde mocht ervaren🙏🏻

Het huwelijk weerspiegelt Gods liefde voor Zijn gemeente, voor ons… En een goed huwelijk laat iets van die liefde zien…(Efeze 5:22-33)

Chris weerspiegelde in ons huwelijk Christus… Hij had mij onvoorwaardelijk lief…

Hij voedde en koesterde mij met zijn liefde…

Hij zette mij op een (gezond😉) voetstuk…

Hij plaatste mij ‘boven zichzelf…’

Hij droeg mij op handen…

Chris was voor mij, en ook voor anderen, een voorbeeld van hoe een man met zijn vrouw hoort om te gaan.

Dat maakte het voor mij niet moeilijk om zijn liefde te beantwoorden…(=ontzag hebben en onderdanig zijn… en ja, ook wij maakten wel eens grapjes over deze teksten😋)

Het zorgde voor een gelijkwaardige, wederkerige, liefdevolle relatie…

Was het volmaakt? Nee, want we waren gewoon mensen met eigen gebreken, pijn en valkuilen…

Maar het was goed! Omdat we allebei wilden leven naar wat God ons liet zien en van ons vroeg… Het was geen opgave🥰…

En nu… is het zo leeg en mis ik hem zo verschrikkelijk…

Ons huwelijk hier op aarde is voorgoed voorbij en dat kan ik eigenlijk nog steeds niet geloven… Dat is elke dag weer een worsteling…

Naast alle pijn en verdriet was ik ook ontroerd… Want als ons onvolmaakte, maar goede huwelijk al zo ontzettend mooi was, hoe moet het dan straks in de hemel zijn… als de liefde volmaakt is…🥹

Dat troost me en geeft kracht om tot aan die dag met Hem verder te leven…

Ooit zal het zo zijn
Dat we leven in een stad
Waar geen pijn en geen verdriet is

Ooit zal het zo zijn
Als we komen in die stad
Dat de Vader onze tranen wist

Tot aan die dag
Wil ik weten wie U bent
Wil ik leven dicht bij U
En mij geven in aanbidding
(Opwekking 665)

Tot aan die dag!

Liefs Eline🤍

2BeLoved

12/04/2026

10/04/2026

09/04/2026

07/04/2026

05/04/2026

03/04/2026

02/04/2026

29/03/2026

24/03/2026

22/03/2026

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	10:00 - 17:00
Dinsdag	10:00 - 17:00
Donderdag	10:00 - 17:00