12/01/2026
Alles gaat prima — tot je kind thuiskomt.
Een jongen van 6. Op school doet hij zijn best, luistert netjes, lijkt nergens last van te hebben. Maar zodra hij thuiskomt, barst de bom. Driftbuien, huilen om het minste of stil in een hoekje verdwijnen. Zijn ouders zaten ermee. Want overdag ging het goed, maar ’s avonds was er niks meer van hem over.
Zijn moeder zei: “Ik heb het gevoel dat hij zichzelf de hele dag bij elkaar houdt, en thuis pas instort. En ik snap niet hoe ik hem kan helpen.”
Ze kwamen bij mij omdat ze voelden dat er iets onder lag, maar niet wisten wat precies. Geen groot probleem — wel een kind dat vastloopt. En ouders die het gevoel hadden dat ze er nét niet bij konden.
Ik werk met foto’s als ingang om inzicht te krijgen in wat er bij een kind speelt. Dat klinkt misschien wat anders dan je gewend bent — maar het is simpel: een foto laat vaak meer zien dan woorden.
Ik kijk naar houding, expressie, emoties, lichaamstaal. Geen vage analyse, maar concreet voelen en benoemen: waar zit de spanning, wat mist dit kind, en waar ligt ruimte om te bewegen.
Bij deze jongen werd snel duidelijk dat hij voortdurend ‘aan’ stond. Altijd scannend, altijd aangepast. Thuis kwam de ontlading — en dat werd verward met ‘lastig gedrag’. Zijn ouders konden daar met nieuwe handvatten anders op reageren, met rust als gevolg. Voor hén én voor hem.
Herkenbaar? Heb jij ook een kind dat thuis explodeert terwijl het op school ‘voorbeeldig’ is?
Dan kijk ik graag even met jullie mee.
Stuur gerust een bericht als je benieuwd bent hoe mijn manier van werken eruitziet en wat het jullie op kan leveren.
