17/02/2026
๐ฆ๐ผ๐บ๐ ๐๐ฒ๐ด๐ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ฏ๐ฒ๐ฒ๐น๐ฑ ๐ฎ๐น๐น๐ฒ๐.
De stilte van een rouwauto.
Daarachter zijn dierbarenโฆ
Naast hem stonden zijn collegaโs in de crashtender.
Stil. Waardig.
Gereed voor hun laatste groet.
Hij was brandweerman in hart en nieren.
Niet alleen in uniform, maar in wie hij was.
Altijd paraat.
Altijd naar voren als anderen een stap terug deden.
Met moed in zijn handen en zorg in zijn hart.
Brandweerman zijn is geen beroep,
dat je uittrekt aan het einde van je dienst.
Het zit in je. In je houding. In je trouw.
In het vanzelfsprekende zorgen voor een ander.
Vandaag stond zijn korps voor hem klaar.
Niet voor een melding.
Maar voor hem.
Een erehaag van respect. Van kameraadschap. Van dankbaarheid.
Wat een troost, als verbondenheid voelbaar is tot op straat.
We hebben afscheid genomen van een man,
die zijn leven lang klaarstond voor anderen.
En nu stonden anderen stil voor hem.
Dankbaar dat ik dit samen met zijn dierbaren
en zijn korps mocht begeleiden.
Met aandacht. Met respect.