19/04/2026
Als kind vond ik het soms moeilijk om voor mezelf op te komen.
Mijn ouders deden echt hun best om mij wat assertiever te maken.
Sommige dingen hielpen, sommige juist niet 😉
Voor wanneer jij je kind ook graag wilt ondersteunen hierbij, deel ik graag wat inzichten over wat mij hielp en juist niet 🤍
Do’s:
• Laat je kind voelen dat alles er mag zijn.
Dat het helemaal goed is zoals het is.
Je kind hoeft zich niet aan te passen aan de wereld om zich heen.
• Omarm je eigen gevoeligheid als ouder.
Je kind spiegelt vaak iets van de ouders.
Sta eens stil bij wat dat is, zonder oordeel.
• Ga in gesprek met je kind.
In welke situaties vindt je kind het lastig om zich uit te spreken?
Laat merken dat het veilig is om te oefenen.
Zet samen kleine stapjes.
En bescherm je kind wanneer het je kind zelf nog niet lukt.
Laat altijd voelen: bij jou is het veilig om te leren en te groeien.
Don’ts:
• Benader je kind nooit alsof die stille of verlegen kant er niet mag zijn.
Maar ook niet alsof dat is wie je kind ís.
Het is gedrag, geen identiteit.
• Check bij jezelf in wat jij er misschien als ouder zelf soms lastig aan vindt (als dat zo is) als je kind iets niet goed kan, zoals opkomen voor zichzelf.
• Ga je als ouder niet verantwoorden naar anderen (zeker niet waar je kind bij is).
Zeg bijvoorbeeld niet: “Hij/zij is gewoon verlegen.”
Je kind weet dat zelf allang.
Maar belangrijker: je geeft daarmee onbedoeld de boodschap dat er iets ‘niet goed’ is.
Dat anderen daar iets van vinden.
En dat anderen hun mening belangrijker is dan hoe je kind zich voelt.
En dat kan ervoor zorgen dat een kind zich nog kleiner gaat maken en misschien nog meer schaamte gevoelens ontwikkeld.
Inmiddels ben ik 38 en kijk ik terug op sommige situaties van vroeger en denk ik: ach wat schattig dat ik dat toen zo lastig vond.
En het is helend om nu de persoon te kunnen zijn, die ik toen nodig had.
Herken jij jezelf/je kindje hierin?
Of heb je nog andere tips? Deel ze hieronder 🤍
