21/03/2019
Over doodgaan en verdriet en Engelen...
Al weken 'hik' ik tegen een bepaalde datum aan. Vandaag alweer 6 jaar geleden denk ik. Het verbaast mij dat de tijd zo snel voorbij gaat. In mijn herinnering weet ik nog precies hoe het 6 jaar geleden was.
Deze allereerste lente-dag had mijn moeder uitgekozen als haar sterf-dag. Met mijn verstand op nul en als een 'robot' doe ik mijn dingen hier in huis en ga naar de kapper. Deze afspraak stond al gepland en besluit het door te laten gaan. Zie ik er in ieder geval 'netjes' uit dacht ik nog. Later die dag vertrek ik naar Amsterdam naar het huis van mijn ouders. Daar aangekomen tref ik mijn moeder, mijn tante en mijn vader. Iedereen in paniek. Mijn moeder ademt 'hoog' en het lukt haar niet om rustig te worden. Met mijn jas nog aan ga ik bij haar staan en maak strijkbewegingen over haar rug. Ik praat rustig tegen haar en adem met haar mee... diep in en diep uit... Ik blijf tegen haar praten en merk dat de ademhaling van mijn moeder weer gereguleerd is.
Mijn tante (oudere zus van mijn moeder) was speciaal gekomen om afscheid te nemen van haar jongere zusje. Met rood behuilde ogen neemt mijn tante afscheid van mijn moeder en ging uiteindelijk terug naar haar eigen huis.
Met z'n drieën zitten we bij elkaar en het enige wat er aan geluid aanwezig is, is de radio die aanstaat en de zuurstof-pomp van mijn moeder. Mijn moeder zit in haar aller-allerlaatste stadium van long-emfyseem. De maanden daarvoor ging het steeds slechter met haar en kon niemand meer wat voor haar doen.
De enige angst die mijn moeder had, was de angst om te stikken. En om dat vóór te zijn was er eigenlijk maar één optie over en dat was te kiezen voor euthanasie. Voor wie mijn moeder gekend heeft weet dat dit zó paste bij haar. De regie hebben over je leven, en nu uiteindelijk ook de regie mogen hebben over je eigen dood... hoe bijzonder is dat? Het enige min-puntje aan euthanasie is dat het agenda werk is. Wat ons wel gegund is geworden dat je alles, alles, maar dan ook alles nog kan zeggen tegen elkaar.. totdat er geen woorden meer zijn en alleen een blik van verstandhouding genoeg is...
En dan komt het moment dat de huisarts aanwezig is op het afgesproken tijdstip. Tussen mijn moeder en de huisarts is in al die tijd dat hij haar heeft behandeld een mooie vriendschap ontstaan. En op het moment dat de arts vroeg aan mijn moeder: 'Ben je er klaar voor?' Ging ze er voor zitten, en na een simpele knik met haar hoofd, werd de vloeistof die haar 'in een hele diepe slaap' zou brengen in haar arm gespoten, en was mijn moeder niet meer in het aardse leven.
Wat ik heb mogen 'zien' is dat AE Azraël aanwezig was tijdens het proces van overlijden van mijn moeder. Er waren ook andere Engelen bij die haar gedragen hebben op haar reis naar het Licht. AE Azraël heeft ons 'nabestaanden' ook geholpen om het verdriet te 'dragen'. Wanneer daar om gevraagd word zal deze Aartsengel dit helen.
Vanuit het 'Licht' komt mijn moeder nog regelmatig een kijkje nemen bij ons thuis. Er wordt mij dan ingegeven dat ze gelukkig is daar boven, en dat het 'goed' is. Dat ik geen verdriet hoef te hebben. Ze is immers bij al haar dierbaren weer thuis!
En met deze 'ode' aan mijn moeder herdenk ik haar zoals ze was bij leven! Ze was trots op ons allemaal... maar het meest op haar kleinkinderen...
Dag mam... ik hou nog altijd heel veel van je en je hebt een ere-plaats in mijn hart met een gouden randje... Geef je een kus aan papa? Daaag lieverd ❤️😘
Bep Stege 19-01-1943 - 21-03-2013
