25/03/2026
Ze kwam binnen met een zachte glimlach, maar ook met iets zwaars in haar hart. Een week eerder had ze al even bij mij gezeten. Die eerste ontmoeting was kort, onverwacht onderbroken door het leven van alledag, maar wat er toen gebeurde… was krachtig.
Haar opa liet zich meteen zien. Warm, liefdevol en met een vleugje humor. Hij vertelde over zichzelf, over wie hij was, maar vooral over haar. Over haar gevoeligheid die ze al van jongs af aan met zich meedraagt.
En ineens kwam daar een herinnering… samen voor de televisie, kijkend naar Klokhuis. Iets kleins misschien, maar juist dat soort momenten die de ziel raken. Herinneringen die niemand zomaar kan verzinnen, maar die alles zeggen.
We spraken af om een week later opnieuw samen te komen. Dit keer met alle ruimte. En zoals ik altijd zeg: soms herhaalt de spirituele wereld zich, niet omdat ze niets nieuws te zeggen hebben, maar omdat bevestiging ook heling brengt.
Toen ze er weer zat, voelde het meteen vertrouwd. Haar opa was er weer, kort en krachtig, alsof hij even wilde knipogen naar wat al gezegd was. Een soort flashback. Maar dit keer stond hij er niet alleen.
Haar oma kwam erbij.
Samen brachten ze een energie die bijna tastbaar was. Licht, levendig, en ja… een beetje kletsend, zoals alleen dierbaren dat kunnen doen. Ze spraken over recepten van oma die herinneringen dragen. Over een pan met bloemen die nog steeds bij haar thuis staat. Over kledingstukken van opa die bewaard zijn gebleven. Kleine, alledaagse dingen maar vol liefde en vol betekenis.
Ze lieten haar weten: we zijn er nog.
Ze spraken ook over haar leven nu. Over haar werk, haar pad, en de dromen die nog op haar lijstje staan. Alsof ze haar zachtjes vooruit duwden, met vertrouwen en trots.
En toen kwam haar vader door.
Voelbaar anders, maar niet minder liefdevol. Er lag iets op zijn hart. Woorden die misschien nooit volledig uitgesproken zijn. Hij nam de ruimte om uit te leggen. Over keuzes uit het verleden. Over stappen die hij had gezet. Niet om het goed te praten, maar om begrip te brengen.
En toen kwam daar wat zo vaak zo helend is namelijk zijn excuses.
Zo oprecht, voelbaar en vanuit liefde.
Verder gaf hij een nummer door. Een liedje dat nu veel gedraaid word door zijn dochter en zijn kleindochter. Om te laten weten ik hoor en ik zie jullie.
Maar boven alles wilde hij één ding laten weten:
Dat het goed met hem gaat. Dat hij dichtbij is. En dat hij ongelooflijk trots is.
Het werd een consult met een lach en een traan.
Verdriet en liefde, hand in hand.
En misschien is dat wel precies wat de spirituele wereld ons telkens weer laat zien:
Dat liefde niet stopt.
Dat verbinding blijft bestaan.
En dat wat niet uitgesproken is altijd nog zijn weg kan vinden.