01/05/2026
๐ฉ๐ฟ๐ถ๐ท๐ฑ๐ฎ๐ด๐บ๐ถ๐ฑ๐ฑ๐ฎ๐ด, ๐ฑ๐ฒ ๐ณ๐ถ๐น๐ฒ๐ ๐ฏ๐ฒ๐ด๐ถ๐ป๐ป๐ฒ๐ป, ๐ฑ๐ฒ ๐ฒ๐ฒ๐ฟ๐๐๐ฒ ๐๐ฐ๐ต๐ฎ๐ฝ๐ฝ๐ฒ๐ป ๐ถ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐๐๐ฝ๐ฒ๐ฟ๐บ๐ฎ๐ฟ๐ธ๐๐ฒ๐ป ๐ฟ๐ฎ๐ธ๐ฒ๐ป ๐น๐ฒ๐ฒ๐ด. ๐๐ป๐๐น๐ฎ๐ฎ๐ป, ๐ฎ๐ณ๐๐๐ฎ๐ฎ๐ถ๐ฒ๐ป, ๐ผ๐ฝ๐ฟ๐๐ถ๐บ๐ฒ๐ป. ๐ก๐ถ๐ฒ๐ ๐ฎ๐น๐น๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ฑ๐ฎ๐ด ๐บ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ผ๐ผ๐ธ ๐ฑ๐ฒ ๐๐ฒ๐ฒ๐ธ ๐ถ๐ ๐๐ผ๐ผ๐ฟ๐ฏ๐ถ๐ท, ๐ฑ๐ฒ ๐๐ผ๐ป ๐๐ฐ๐ต๐ถ๐ท๐ป๐ ๐ฒ๐ป ๐๐ฒ ๐ด๐ฎ๐ฎ๐ป ๐ป๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ต๐๐ถ๐. ๐๐น๐๐ต๐ฎ๐ป๐, ๐๐ผ ๐๐ผ๐ ๐ต๐ฒ๐ ๐บ๐ผ๐ฒ๐๐ฒ๐ป ๐๐ถ๐ท๐ป.
Maar wat als die ander nooit meer thuis komt?
Vader, moeder, man, vrouw, zoon, dochter; wie het dan ook is wiens voeten je thuis verwacht.
Wij zien het bijna dagelijks.
Hoe levenslopen stoppen met lopen of, na laatste moeizame stappen, verwaaien tot een stilte die nog lang naklinkt. Een stilte die, in de leegte van schoenen waar nooit meer iemand instapt, tastbaar is.
Sloffen bij een achterdeur, waarin niemand meer even snel naar de schuur loopt. Klompen met een ijzerdraad om ze bij elkaar te houden die de eigenaar overleefd hebben. Hoge hakken die bewaard worden lang nadat er op werd gesjanst.
Naar huis, ook als de zon schijnt, voelt dan nooit meer hetzelfde.
Nooit meer huppelend.
Niet meer de lichtheid van het verheugen
of de vanzelfsprekendheid van de gewoonte.
Maar schoorvoetend
zonder vreugde
naar huis
op moeie voeten.
Ik wens je een thuis om naar terug te gaan en anders alle liefs zo vlak voor een weekend.
โค๏ธ
Wenz Uitvaart