12/01/2026
🌿 “Chronisch” zegt niets over wat mogelijk is
Soms wordt er gezegd:
“Dit is chronisch.”
Alsof dat betekent dat het vastligt.
Alsof het verhaal klaar is.
Maar ik zie in mijn werk iets anders.
Ik werkte onlangs met iemand die al jaren leefde met een auto-immuunziekte.
Langdurige klachten.
Vermoeidheid.
Beperkingen waar ze zich aan had aangepast.
Niet omdat ze dat wilde —
maar omdat het zo was.
Tijdens de sessie gebeurde er niets spectaculairs.
Geen drama.
Geen grote emotionele uitbarsting.
Er kwam vooral rust.
En daarna…
waren de klachten weg.
Niet onderdrukt.
Niet “genegeerd”.
Maar weg.
Niet omdat de ziekte ineens “opgelost” werd,
maar omdat het lichaam eindelijk iets kon afronden
wat al heel lang vastzat.
Ik zie dit vaker.
Soms lijken klachten na een sessie zelfs even terug te komen.
Dat is spannend.
En verwarrend.
Maar regelmatig blijkt juist dát
het moment waarop iets loslaat
wat eerder niet mocht bewegen.
💡 Het woord chronisch zegt vaak niets
over de intelligentie van het lichaam
of over wat er mogelijk is wanneer veiligheid terugkeert.
En nee — ik neem het proces niet van iemand over.
Dat kan ook niet.
Maar ik loop wel mee.
Ik help vertragen waar het lichaam wil spreken.
Ik help voelen wat gevoeld mag worden.
Ik help ruimte maken, zodat het systeem zelf kan doen
wat het allang weet hoe het moet doen.
Niet als oplossing van buitenaf,
maar als bedding waarin zichtbaar wordt
welke diamant er onder de druk van de klacht verborgen ligt.
Maar ik zie keer op keer:
wanneer iemand bereid is om te blijven,
niet meer weg te gaan van wat gevoeld wil worden,
en zichzelf serieus te nemen…
…dan gebeurt er soms iets
wat jarenlang onmogelijk leek.
✨ Wat als je lichaam niet kapot is,
maar bezig is met iets afmaken?
Geen garantie.
Wel een uitnodiging om anders te kijken.