27/02/2026
Wat me deze week opnieuw opviel in de reacties…
Hoe vaak mensen pas ontspannen
op het moment dat ze stoppen met zichzelf te willen oplossen.
Zolang we denken dat er iets mis is met ons lichaam,
blijven we kijken met spanning.
Blijven we zoeken.
Blijven we corrigeren.
Maar op het moment dat iemand voelt:
“Mijn lichaam doet dit niet tegen mij, maar voor mij”,
verandert er iets fundamenteels.
Dan hoeft er niet meteen iets weg.
Dan hoeft er niet gefikst te worden.
Dan ontstaat er ruimte om te luisteren.
En precies daar begint voor mij het werk.
Niet door te trekken.
Niet door te duwen.
Niet door beloftes te doen.
Maar door mee te lopen
en samen te onderzoeken wat het lichaam probeert te beschermen,
wat het al die tijd heeft gedragen
en waar het misschien voorzichtig mag loslaten.
Je hoeft dat niet alleen te doen.
En je hoeft ook niet te weten hoe.
Soms is het genoeg om te merken:
dit mag ik niet meer in mijn eentje dragen.
En als je dat herkent,
dan weet je waarschijnlijk al genoeg.