05/11/2024
Morgen neem ik afscheid van mijn moeder, die we door Alzheimer nu naar een verzorgingshuis moeten brengen. Na zestig jaar samen wordt ze van mijn vader gescheiden, een liefde die zo sterk is maar nu een andere vorm aanneemt. Het is een pijnlijk en kwetsbaar moment, het besef dat een heel leven samen fysiek uiteenvalt. Maar misschien is er in die nieuwe situatie, hoe moeilijk ook, ruimte voor meer rust en zorg.
En alsof het leven me test op loslaten, neem ik twee dagen later afscheid van mijn dochter. Ze verhuist naar München om daar samen te gaan wonen met haar vriend. Een begin vol hoop en nieuwe mogelijkheden, maar ook een loslaten dat gepaard gaat met de wetenschap dat ze haar vleugels nu echt uitslaat.
Deze samenloop van omstandigheden is onwerkelijk, een golf van emoties die mij doet beseffen hoe afscheid in vele vormen kan bestaan. Het is alsof de natuur in de herfst ons eraan herinnert: loslaten hoort bij het leven, hoe moeilijk het ook is. De liefde blijft, ze verandert alleen van vorm, groeit dieper, wijzer, en omarmt de nieuwe ruimte die ontstaat. Het einde van het ene maakt plaats voor het begin van iets nieuws. Dat wat het hart gezien heeft is voor eeuwig❤️
