15/01/2026
Voilà, voilà, voilà, voilà…qui je suis.
Vandaag begeleidde ik een afscheid waar één zin van de kleindochter van de overledene centraal stond:
“Bij haar mocht ik zijn wie ik ben. Oma oordeelde nooit.”
Die woorden schoten door mijn hoofd toen ik in de spiegel keek — nog een laatste check voordat ik in de auto stapte.
Wie ben ik?
Zonder rol, zonder oordeel over mezelf?
Vrij van het idee dat ik niet voldoe of dat het altijd beter moet.
Soms spiegelt een afscheid precies dat wat me bezighoudt.
Onderweg luisterde ik naar Voilà. Emma Kok was 15 toen zij dit zong. Ik word dit jaar 50… en zo langzamerhand valt het kwartje.
Je suis.
En dat is precies goed.