19/03/2026
Run to me… (whenever you’re lonely)
Dit nummer van Anita Meijer en Lee Towers klonk tijdens het binnendragen van mijn tante.
Iedereen stond. Een stil eerbetoon — aan haar.
Het raakte mij ook, vanwege de Rotterdamse roots waar ik onderdeel van ben.
Ik stond naast mijn moeder, bij mijn ooms, neven en nichten. Nog heel even niet als spreker, maar als onderdeel van het geheel.
Tijdens de dienst nam ik plaats op de stoel voor de spreker. Altijd aan de zijkant — los van de familie. Dat voelde dit keer anders.
Misschien omdat ik ineens extra voelde wat familie betekent. Dat zij een deel zijn van wie ik ben.
In mijn werk sta ik naast families. Ik luister, schrijf en spreek — met aandacht en liefde.
Maar nu het mijn eigen familie betrof, was ik niet alleen degene die woorden uitspreekt,
maar ook degene die voelt wat eronder ligt.
Na afloop stond ik weer tussen mijn familie.
Dit keer niet als spreker — maar als nicht.
En dat raakte me.
Ook al leven we allemaal ons eigen leven
en zien we elkaar niet altijd vaak,
mijn familie is van grote betekenis.
❤️