Le Cabinet Maastricht

02/03/2026

Keek op de week.

Twee zussen.
Zelfde opvoeding.
Onenigheid als er een drama zich afspeelt bij een van beiden. Heftige discussies.

Totdat een van hen zegt voorlopig geen contact te willen. Ze kiest voor rust.
Als het te lang duurt, groeit er een afstand die groter kan worden dan nodig.

De ouders bespreken hun verdriet.
Wat er niet op tafel komt, is wat er ontbroken heeft.
Het gezin blijft draaien op prestaties en op alles wat zo goed was.

Dan is er hulp nodig die aandurft te kijken naar wat onder de tafel, of onder het tapijt, is achtergebleven.
Zodat de roze olifant niet de bepalende vijfde blijft.

Geniet van een mooie lenteweek.
Alles gaat open.

26/02/2026

Donderdagtips: Hoe houd je de deur open...

Twee mensen bij mij aan tafel. De een verbaal sterker dan de ander.
Het hete hangijzer komt op tafel. Er wordt stelliger gesproken.
Er wordt wel nog geknikt. Stil.

Dominantie aan de ene kant. Afsluiting aan de andere.
Beiden uit angst. Beiden verlangend naar verbinding.

Wat helpt om uit dit patroon te komen?
• Merk dit kantelpunt eerder op dan je woorden. Je lichaam is sneller dan je argumenten.
• Vertraag. Eén bewuste ademhaling kan een escalatie voorkomen.
• Benoem wat eronder ligt. Niet je standpunt, maar je spanning.
• Blijf aanwezig. Kijk of het lukt om te Blijven. Gesprekken hoeven geen probleem te zijn, kunnen wel als uitdaging voelen.

Beschermingsreacties ontstaan meestal onbewust.
Maak ze jezelf bewust door even adem te halen.
Wie durft te blijven als het spannend voelt, maakt het verschil.
Daar begint echte verbinding.

24/02/2026

N.a.v. een interview met mij schreef Sarah de Groof een artikel over relatiebegeleidingen en tendensen op dit vlak.

Veel leiders redden hun bedrijf sneller dan hun huwelijk.
Ze zien risico’s. Ze schakelen adviseurs in, bouwen een plan.
Thuis gebeurt vaak iets anders. Daar wordt gewacht.
Gerationaliseerd.
Of gedacht/gehoopt: dit trekt wel bij na deze drukke periode.
Deze week verscheen er een artikel in de Limburger over mijn werk en de samenwerking binnen De Relatiearchitecten. Over hoe wij relaties benaderen als iets wat onderhoud, visie en vakmanschap vraagt.
In dezelfde periode publiceerde de Volkskrant een artikel over relatietherapie als middel om te voorkomen dat jeugdzorg overloopt.
Dat is een belangrijk maatschappelijk perspectief.

Ik werk met ambitieuze professionals die alles ogenschijnlijk goed geregeld hebben. Die verantwoordelijkheid dragen. Die strategisch kunnen denken. En die ergens voelen: dit kan beter. Dieper. Sterker.
Over het besef dat een relatie niet vanzelf meegroeit met succes.
Relatieontwikkeling is geen zwaktebod.
Het is leiderschap.
De bereidheid om niet pas in actie te komen wanneer het misgaat,
wel wanneer je voelt dat je meer wilt dan “goed genoeg”.
Binnen De Relatiearchitecten werken we vanuit reflectie, vakmanschap en samenwerking. Niet om brand te blussen. Maar om relaties toekomstbestendig te maken.
Met dank aan Sarah de Groof voor het schrijven van dit artikel.

Niet specifiek de feestdagen, maar wel vakantieperiodes zorgen ervoor dat er meer scheidingen aangevraagd worden. "Het gebeurt vaker na een vakantie, waarbij mensen wat meer tijd met elkaar hebben doorgebracht", zegt scheidingsadvocaat Nicole Geradts.

23/02/2026

Keek op de week

Het is vastentijd.
Een periode van bewust láten. Van kiezen met een doel.
In relaties doen we dat ook.
We houden ons in. We parkeren een behoefte. We stemmen af. Dat is volwassen liefde. Niet elke impuls volgen, maar kiezen voor het grotere geheel.
Maar er zit een kant aan waar weinig over wordt gesproken.
Wordt jouw ‘vasten’ gezien?
Wordt het gewaardeerd?
Of groeit er langzaam vanzelfsprekendheid?
Wat begint als een bewuste keuze kan ongemerkt een patroon worden. Jij past je aan. Jij houdt rekening. Jij geeft ruimte. En voor je het weet is het geen tijdelijke discipline meer, maar een eenzijdige belasting.
Niet omdat je partner kwaad wil.
Vaak wel omdat wat stil gedragen wordt, vaak onzichtbaar blijft.
Vasten zonder erkenning verandert in vermoeidheid.
Geven zonder wederkerigheid wordt zwaar.
Een gezonde relatie vraagt niet alleen om zelfbeheersing, maar ook om expliciete waardering en balans. Om het gesprek over wat jij laat. En waarom. En hoe lang.
Dus misschien is dit de vraag van deze week:
Wat ontzeg jij jezelf in je relatie?
En wordt dat gezien?
Bewust kiezen is krachtig.
en alleen als het geen stille vanzelfsprekendheid wordt.

Heb een openhartige week.

17/02/2026

Carnaval is weer voorbij.
De regen was er, veel regen. De wind ook, veel en koud. Af en toe brak de zon door en de Maastrichtenaren riepen: zie je wel, het is ons gegund.
Alles was er.
’s Ochtends vroeg koffie en warm eten. Muziek. Daarna een biertje in de zon. Muziek. Een curlingteam en een curlingreparatieteam.
Een huis vol kinderen.
Traditionele gerechten op tafel.
Vrienden die onverwacht blijven slapen.
De stad werd opnieuw wat ze altijd is in deze dagen.
Vrijheid. Dansen op straat. Oude vriendschappen, hoera ze zijn er weer of nog. En fijne nieuwe ontmoetingen die ontstaan tussen twee nummers in.
Carnaval is geen verkleedpartij, het is familie.
Van samen zijn.
Mijn hart is gevuld.
Mijn huis ook, er ligt nog confetti. Waarschijnlijk vind ik die met de kerst nog, ergens in een vergeten hoekje.
Morgen weer aan de slag.
Opgeladen.
Met een glimlach die nog even blijft hangen.

Heb een ruimhartige week

14/02/2026

Happy Valentine
Ik wens je bloemen toe.
Voor wie je lief is.
Voor wie met je meeloopt.
Voor wie je soms vergeet te zeggen hoe belangrijk die is.

(wat me raakte in een traject laatst: hoe laat ik mijn verantwoordelijkheid los voor de man van wie ik nu ga scheiden....
Liefde mag blijven bestaan, ook zonder relatie.

Happy Valentine

13/02/2026

We zijn heel dankbaar voor de begeleiding in dit traject. De combinatie van veiligheid, scherpte en ruimte voor echte diepgang maakte dat we konden groeien, zowel samen als individueel. Dit traject heeft ons geleerd hoe we met elkaar om willen gaan. En dat is voor ons van onschatbare waarde.

Fijn zo'n feedback weer. Nog even aan de slag...en dan..... tot astrein örges....

12/02/2026

Ritme. Identiteit. Liefde.
In Puerto Rico staat hij op het podium, een en al ritme en trots: Bad Bunny.
Spaans. Straat. Ziel.
Hij zingt zijn eiland de wereld in.
Identiteit als statement.
En dan, dichter bij huis. In het zuiden.
Beppie Kraft zingt tijdens de Vastelaovend:
Laot de zon in dien hart.....

De vogels fluiten.
De pekskes haange veerdeg.
De stad staat in de startblokken.
Wat een contrast. Wat een overeenkomst.
Of het nu reggaeton is of vastelaovend.
Of het nu San Juan is of Maastricht.
Mensen willen voelen wie ze zijn.
En dat hardop vieren.
Ik hoor het steeds vaker. In mijn praktijk. In gesprekken. Aan tafel met stellen die alles hebben opgebouwd wat op papier klopt.
Er is een roep om eigenheid. Om authenticiteit. Om identiteit.
Wie ben ik eigenlijk, los van mijn functie?
Los van mijn rol als partner, ouder, professional?
We kunnen dansen op de muziek van de ander.
Of we kunnen onze eigen stem vinden.
In relaties zie ik partners die zichzelf kwijtraakten in aanpassen, presteren, zorgen.
En de koppels die opnieuw leren bewegen. Op hun eigen ritme. Met respect voor het ritme van de ander. Identiteit is geen luxe.
Het is brandstof.
Als jij in je kracht staat, kun je liefhebben zonder jezelf te verliezen.
Dan wordt Valentijn geen commercieel moment.
Maar een viering van verbinding.
Genieten van het leven. Houden van elkaar. Zingen. Dansen.
Niet omdat het moet.
Maar omdat je voelt: dit ben ik. Dit zijn wij.
Dus ja. Laat de zon in je hart en wie weet komen we elkaar ergens tegen....

(foto: Michiel Heijnen)

09/02/2026

Keek op de week.

De Olympische Spelen zijn begonnen. Ik kijk. Houdt mijn adem in af en toe.
Atleten die álles geven. Jaren trainen voor dat ene moment.
Inzet. Focus. Wilskracht. Gezonde competitie. Alle vlaggen onder een dak.
Het raakt me. Altijd weer.

En dan mijn kleinzoon observeren. Tien maanden oud.
Ik zie hem door de kamer schuiven, tijgeren.
Met een vastberaden blik. Hij weet waar hij naartoe wil.
Wat een inspanning, al op die leeftijd.
Hij valt. Hij probeert opnieuw, een mini atleetje.....
’s Avonds, na al die inspanningen, samen naar de sterren kijken.
Nee, niet die op het podium.

Olympische Spelen, het blijft een enorm gebeuren
Omdat ze ons iets laten zien wat we niet moeten vergeten.
Dat groei vraagt om herhaling. Dat je in je kracht komt door te blijven bewegen.
Dat ambitie en zachtheid prima samen kunnen.
En het belang van een ander iets gunnen.

Heb een sportieve week

04/02/2026

Territoriumconflicten, ken je die?

Het zijn die kleine fricties waarvan je denkt
waar gáát dit eigenlijk over?
Psychologisch gezien gaat territorium over zeggenschap.
over ruimte, tijd en autonomie.
Over: dit is van mij, hier hoef ik me niet te verantwoorden.
In relaties ontstaan territoriumconflicten vaak juist als het leven verandert.
Thuiswerken. Kinderen de deur uit. Ziekte. Pensioen.
De externe structuur valt weg
en ineens delen twee mensen dezelfde ruimte
dezelfde tijden, met andere verwachtingen.
Wat vroeger vanzelf liep, wordt nu een 'dingetje'
Niet omdat de liefde weg is.
wel omdat het dagelijkse ritme veranderd is
Territoriumconflicten gaan zelden over wat ze lijken te zijn.
daarin gaat het niet over de keuken.
of over hoe de vaatwasser moet worden ingeruimd.
Niet over wie wanneer waar zit.
Ze gaan over drie diepere lagen:
1. Autonomie
Mag ik doen wat voor mij klopt, zonder overleg of uitleg?
Of moet ik me aanpassen aan jouw agenda?
2. Identiteit
Wie ben ik als mijn rol verdwijnt?
Als ik niet meer “degene met de agenda” ben.
Of niet meer “degene die thuiskomt na werk”.
3. Erkenning
Zie jij dat mijn innerlijke wereld veranderd is?
Of leef je nog met het oude beeld van mij?
Bij pensioen zie je dit scherp.
De één wil losser leven.
De ander zoekt houvast in oude patronen.
En beiden voelen zich ongemerkt ingeperkt.
Het pijnlijke is dat territoriumconflicten vaak stil blijven.
Aanpassen. Inhouden. Of passief scherp.

De sleutel zit niet in afspraken alleen.
Wel in het (h)erkennen dat dit een overgangsperiode is.
Een herverdeling van ruimte, tijd en gewoontes .
Stellen die dit serieus nemen,
gaan niet onderhandelen over taken
maar onderzoeken wat ieder nodig heeft
om in zijn kracht te blijven.
Dat vraagt volwassenheid.
En lef.
Een next level relatie ontstaat niet door samenvallen
wel door ruimte te maken voor verschil.

(foto: werk van Ger Huntjens, Galerie Artichoque)

02/02/2026

Keek op de week

Zij zit bij mij.
Vertelt hoe ze met haar vriendinnen sprak.
Over wat anders moet. Over hoe zij dat thuis doen.
Er werd veel gedeeld. Begrip. Herkenning. En ook: stevigheid.
Hij zit bij mij.
Vertelt hoe hij met zijn vrienden sprak.
Over dezelfde situatie. Over wat volgens hen logisch is.
Praktisch. Oplossingsgericht. Soms wat kort door de bocht.
Twee werelden. Twee talen. Beiden ontstaan uit betrokkenheid.
Wat me in zo'n verhaal raakt? De crisis zit niet in het verschil.
De crisis ontstaat wanneer die gesprekken gescheiden blijven.
Vrouwen die hun vragen alleen met vriendinnen bespreken.
Mannen die hun positie alleen bij mannen aftasten.
Dan wordt het snel een wij en zij.
Thuis. Ook op de werkvloer.
Het next level verschil ontstaat wanneer die werelden elkaar ontmoeten.
Niet vanuit strijd. Maar vanuit gezamenlijk dragen.
Wanneer zij haar vragen ook met hem deelt.
Wanneer hij zijn perspectief niet verdedigt, maar onderzoekt.
Wanneer kracht en kwetsbaarheid naast elkaar mogen bestaan.
Dat vraagt moed. Vertragen. Tijd maken.
En het opgeven van gelijk om verbinding te winnen.
Inclusie, een veel gebezigd begrip tegenwoordig, pas het ook thuis toe?

Heb een gelijkwaardige week.

29/01/2026

Relatie-architect zijn is geen trucje.
Het is een ambacht. En nu houd ik toevallig van ambachtelijk werk.
Net als van al die krullen en engeltjes in de toren van de Duomo afgelopen weekend. Of die elegante taartjes.
Dat vraagt aandacht. Discipline. En liefde....
Weten wanneer je niets doet. Wanneer je observeert.
Wanneer je wacht. Wanneer je iets moet 'vertalen', de lijn vasthoudt...
Goed relatie-werk zit niet in ingrijpen.
Het zit in aanwezig blijven terwijl iets openbreekt, in een lach of tranen of stilvalt.

Alleen als ik zelf in balans ben, kan ik het verschil maken
tussen reageren en werkelijk ontmoeten.
Relatie-architect zijn is vakwerk.
En vakwerk vraagt onderhoud. En het vooral veel en vaak doen.
Soms serieus. Soms met humor.
Omdat samen leven te belangrijk is
om het zwaar te maken waar het licht mag worden.