Le Cabinet Maastricht

19/01/2026

Keek op de week:

Na wandelen en roeien, o wat was het prachtig lenteachtig weer dit weekend, is het weer maandag...
Elk stel even ophalen beneden. De gang door en weer naar boven.
Oj....de tissues vergeten beneden in de kast, de trap nóg maar een keer.
Kijk deze trap, die bedoel ik.

Dankzij de stimulerende posts van Tamara Aipassa, Preventie-cardioloog van het Zuyderland Medisch Centrum, over de Snaxercise Challenge:
korte beweegmomenten door de dag als makkelijke, gezonde gewoonte,
ren ik wat bewuster die trap op en neer een paar keer per dag.
Voor en natuurlijk ook na elk gesprek.

Lopend naar kantoor de brug over helpt ook.
Ook als het regent.
Hoe was het ook weer? Mens sana in corpore sano.

Heb een gezonde week!

15/01/2026

Maatwerk, ook thuis...

Met één van mijn kinderen kan ik uitstekend ruzie maken.
Veilig oneens zijn. Stevig. Helder. En daarna weer verder.
Met een ander kind voer ik zorgvuldige, verkennende gesprekken.
We zoeken woorden. Aftasten. Samen denken.
En met weer een ander worden dingen soms pittig voor de voeten gegooid.
Dan is er afstand nodig. Even uit elkaar.
En daarna wordt het uitgepluisd.

Er is niet één juiste manier.
Er is afstemming.
Passend bij temperament. Bij eigenheid. Bij wat deze relatie vraagt.

In mijn praktijk zie ik vaak stellen die zichzelf verwijten dat het ‘niet vanzelf gaat’.
Relaties zijn geen standaardmodel. (overigens de begeleiding ook niet, dat is maatwerk, elke keer opnieuw. Of het nu gaat om een jaartraject of éen gesprek dat voldoende inzicht biedt)

De kunst is niet om conflict te vermijden.
De kunst is om het zó te doen dat de verbinding blijft.
En onenigheid, een crisis hoeft niet meteen een breuk te zijn
Soms gewoon door stevig te blijven staan.
of door zachter te spreken en
soms door even afstand te nemen en later erop terug te komen.
Dat is in je kracht staan in verbinding met de ander.
En dat begint veel eerder dan we denken.

Zo werk ik ook met stellen: niet om te bepalen wat goed is, maar om ruimte te maken voor wat voor ieder klopt, zodat de verbinding kan blijven bestaan.

Zo kijk ik ook in mijn praktijk.

14/01/2026

a dear client:
Best wishes for 2026! We wish you and your loved ones lots of love, joy and opportunities for growth.

We reviewed the year and what we find went well is that there is a lot more peace in the house. Arguments are a lot less frequent and a lot more ‘moderate’. We feel more ’secure’ - the foundation and chosen direction is never in question anymore. We understand each other better on a deeper level. We communicate better. We support each other better in front of the kids. And we want to spend more time together.

Altijd fijn om even dankbaar te zijn.....

14/01/2026

Vandaag werd ik gebeld door een journaliste van L1 voor een interview over de interessante stelling dat het scheidingspercentage in België oploopt na de feestdagen. En of dit in Nederland ook zo ervaren wordt.

Een interessante vraag, ook voor mij om eens even over na te denken, en hoe ik dat in mijn praktijk ervaar.

Het volgende was mijn antwoord:
De feestdagen leggen bloot wat maanden of jaren is uitgesteld. Gesprekken die niet zijn gevoerd. Teleurstellingen die zijn ingeslikt. Verschillen die professioneel gemanaged werden, maar relationeel zijn genegeerd. In drukte kun je veel compenseren. In rust niet.
En dan ligt dat ineens op tafel, tijdens een kerstreces waar de verwachtingen zowiezo al torenhoog zijn.
Wat mij betreft zie ik dit:
Bij ambitieuze stellen is dit herkenbaar. Ze draaien op topniveau. Ze lossen problemen op. Ze zijn goed in volhouden. Totdat de alledaagse routine stopt. En dan ineens ervaren wordt, hoe leeg het soms is geworden.
De feestdagen zijn een stressmoment, geen startpunt. Ze activeren wat al aanwezig is. Dat haalt de schuld weg bij “de kerst” en brengt aandacht terug waar hij hoort: bij het relationele proces dat al scheef liep.
Wat helpt?
Verantwoordelijkheid gaan nemen voor dit proces.
Niet in quick fixes. Wel vertragen. Onderzoeken. Erkennen dat spanning niet ineens is ontstaan. En dat er dus ook geen snelle uitweg hoeft te zijn. Soms is het al geruststellend om niet meteen te besluiten, maar eerst te begrijpen.
Verhelderen.
Eerst balans brengen. Samen tot reflectie overgaan. Stellen aanspreken op hun intelligentie en hun vermogen om eerlijk te kijken. Ook als dat ongemakkelijk is.
En overigens, tijdens een zomervakantie kan precies hetzelfde fenomeen ontstaan.
Kom op tijd praten zou ik zeggen.

Call now to connect with business.

12/01/2026

Keek op de week

Na een fijne wandeling door de sneeuw, luisterde ik zaterdag naar een podcast van Esther Perel. Over een stel in therapie dat zichzelf tot in detail kon omschrijven.
Ambitie. Functie. Politieke kleur. Religie. Eetwijze. Seksuele voorkeur.
Alles was scherp. Ze kenden zichzelf door en door.
Maar één ding ontbrak in de opsomming: waarom ze nog steeds samen waren. En hoe fijn het was als ze dansten, de liefde voor muziek die ze deelden.
Toen de aandacht daarheen schoof, veranderde het hele gesprek.
Van identiteit naar verbinding.
Van profiel naar betekenis.
Van hebben naar zijn.
Ze hadden zichzelf perfect gedefinieerd. Maar waren vergeten te benoemen wat hen verbond.
En dat is het risico van deze tijd.
We weten precies wie we zijn. Waarmee we ons identificeren. Welke politieke voorkeur we hebben. Wat we willen. Waar we voor staan. We hebben onszelf uitgevonden, ontworpen, afgestemd.
Maar ergens in al die zelfkennis en typering is de werkelijke verbinding vaak verdwenen.

Relaties gaan over wat er tussen jullie gebeurt.
Onder alle logistiek, onder alle meningsverschillen, onder het idee dat je het altijd met elkaar eens moet zijn om samen te kunnen zijn, kan de verbinding zo wegzakken
Soms hoef je elkaar niet te begrijpen. Soms ben je het gewoon grondig niet met elkaar eens.
Soms hoef je alleen maar te dansen.

Daar is een jaartraject voor. Om ruimte te maken voor wat er tussen jullie gebeurt. Om te ontdekken wat er nog is, onder alle definities en agenda's. Elke maand weer even pas op de plaats. Net zo lang totdat je weer voelt wat verbindt.
Ik begeleid dit jaar bewust een klein aantal stellen, omdat dit werk aanwezigheid vraagt. Op dit moment is er ruimte voor vier trajecten.

Heb een fijne week met "sneeuw-momenten"......

08/01/2026

Buren.......Je Meest dichtbije Relatie
"Een goede buur is beter dan een verre vriend." Niet voor niets bestaat dit spreekwoord al generaties lang. Want buren, dat zijn ook relaties. Relaties waar je niet omheen kunt, die letterlijk naast je staan. En toch staan we er soms te weinig bij stil.
Soms is het niet meer dan een praatje over de heg 's ochtends, of een vriendelijke groet. Je ziet door het keukenraam dat de buurvrouw in de keuken bezig is, dat geeft een gevoel van vertrouwdheid, van voorspelbaarheid. Het ritme van het leven naast je.
Maar er zijn ook momenten waarop het écht blijkt wat een buur betekent. Iemand is gevallen, er is hulp nodig, en zonder nadenken spring je bij. Een maaltijdtreintje wordt opgezet, boodschappen worden gedaan, de hond wordt uitgelaten. Dat zijn de momenten waarop blijkt dat nabijheid meer is dan alleen fysieke afstand.
En dan zijn er soms ook de lastige momenten. Want laten we eerlijk zijn: buren kies je niet. Het kan gebeuren dat je het over een onderwerp zo grondig oneens bent dat het voelbaar wordt. Politiek, levensstijl, opvoeding ….het kunnen strijdpunten zijn die spanning veroorzaken.
De vraag is dan: blijven we bij elkaar weg? Laten we die ongemakkelijkheid tussen ons in hangen als een onzichtbare muur? Of lukt het ons om gewoon met elkaar eens te zijn dat we over dat specifieke onderwerp nu eenmaal van mening verschillen, en dat dit niets, maar dan ook niets te maken heeft met de waardering voor elkaar en elkaars inspanningen?
Want dat is wat het is: een keuze. De keuze om te erkennen dat verschil van mening niet hoeft te leiden tot verschil in waardering. Dat je iemand kunt respecteren zonder het overal mee eens te zijn. Dat nabuurschap soms juist vraagt om die volwassenheid.
Je kunt ze zomaar ineens hard nodig hebben, die buren van je. En zij jou. Dat is de realiteit van het leven naast elkaar. En zeker op dit moment!
Dus wees er blij mee. Investeer erin, ook als het even moeite kost. Want een goede buur, dat is meer dan gemak. Het is een vorm van verbondenheid die het leven rijker maakt.

07/01/2026

Gisteravond tijdens een etentje en gesprek over oma zijn en opvoeden, kwam de term Curling Parenting naar voren.
De term komt uit Scandinavië. Denk aan curling op ijs. De speler schuift de steen vooruit. Het team veegt fanatiek het ijs schoon. Alles om weerstand weg te nemen.
Bij curling parenting doen ouders precies dat. Ze vegen elk obstakel weg vóór hun kind het kan raken.

Een lastige docent? Opgelost. Een conflict met een vriendje? Ingegrepen. Een onvoldoende, teleurstelling, mislukking? Opgevangen, gladgestreken, rechtgetrokken.
De intentie is liefdevol. Beschermen. Zorgen.
Maar het effect is paradoxaal.

Want wat er eigenlijk gebeurt is dat een kind niet leert omgaan met frictie. Niet leert dat n keer falen niet het einde van de wereld is. Niet leer omgaan met ongemak van zo'n situatie.
En dus ook niet leert met zichzelf om te gaan, als het spannend wordt.

Veerkracht ontstaat door ervaring, en door het 'ontzorgen' ontstaat hier afhankelijkheid door overname.
Het kind ontdekt niet haar eigen kracht. En nu komt het...

Later, in relaties, kan het voorkomen dat
conflicten worden vermeden of geëscaleerd.
dat grenzen onwennig voelen
Verantwoordelijkheid voor het eigen innerlijke leven diffuus blijft en alsnog met vallen en opstaan geleerd wordt.
Niet omdat ze het niet kunnen.
Wel omdat ze het nooit écht hebben hoeven leren.

De uitnodiging nu aan ouders lijkt me de volgende: Niet harder vegen. Verduren dat je kind struikelt. Dat het baalt. Dat het leert.
Dat het ontdekt: ik kan dit. Dat ze na vallen gewoon weer opstaan. Kusje op en klaar.
Niet door het leven glad te maken, maar door vertrouwen te geven in het vermogen om ermee om te gaan.
En het verschil dat je maakt?
Dat werkt een leven lang door. Goed gedaan....

06/01/2026

Waarom goed presterende stellen toch worstelen: het gaat om begrijpen, niet om verdelen

Een kennis leverde mij een wetenschappelijk artikel aan over een studie naar vrouwen in academische chirurgische carrières. Het laat zien dat vrouwen nog steeds moeten knokken voor hun plek in de academische wereld, ook in 2025.

Dat zette me aan het denken over een fenomeen wat ik bij veel ambitieuze stellen zie: ze willen het allebei goed doen, en toch... het loopt vast. Niet omdat ze niet hun best doen, maar omdat er iets fundamenteels niet wordt begrepen.

Het verschil tussen doen en voelen. Veel mannen doen tegenwoordig veel in het huishouden.
Doen: De was draaien, boodschappen halen, kinderen naar voetbal brengen.
Verantwoordelijk voelen: 's Nachts wakker liggen of er nog wel brood is. Weten dat de schoolfotograaf donderdag komt. Voelen dat jij degene bent die de schuld krijgt als het niet goed gaat. Mannen lijken beter te kunnen begrenzen. Een man kan na een lange werkdag zeggen: "Ik ben kapot, ik ga even liggen." En dat doet hij.
Een vrouw met dezelfde werkdag komt thuis en ziet wat er nog moet gebeuren. En ondanks dat ze net zo kapot is, doet ze het toch eerst. Niet omdat haar partner het niet zou doen, maar omdat zij zich verantwoordelijk voelt op een manier die hij ánders ervaart.

Partners worstelen hiermee, en krijgen het met elkaar toch niet goed besproken. Tijdsdruk, conflictvermijding, gebrek aan woorden. En vaak is het zo geïnternaliseerd dat je het zelf niet eens doorhebt.

Er is een wetenschappelijke term voor dit fenomeen:
maternal gatekeeping.
Niet als controle drang, maar als een diepgeworteld gevoel van verantwoordelijkheid dat ontstaat doordat vrouwen anders worden beoordeeld.
Het gaat verder dan praktische taken. Het is de mentale planning, de emotionele verantwoordelijkheid, het constante gevoel dat jij verantwoordelijk bent als het misgaat.
Een man kan 50% van de taken doen, maar als de vrouw nog steeds degene is die zich zorgen maakt, 's nachts wakker ligt, zich schuldig voelt bij een netwerkborrel - dan draagt zij nog steeds de mentale last. De oplossing ligt niet in nóg een takenlijst. De oplossing ligt in het bespreekbaar maken van dit verschil, zonder oordeel.
Niet: "Jij doet te weinig."
Wel: "Ik merk dat ik me verantwoordelijk voel voor zoveel meer dan alleen mijn taken. Herken jij dat?"
Niet: "Je vertrouwt me niet."
Wel: "Ik denk dat ik dit doe omdat ik me zo verantwoordelijk voel, niet omdat ik jou niet vertrouw. Kunnen we samen kijken hoe we deze last anders verdelen?"

En als dat nu ook in academia zou kunnen gebeuren, erover praten met elkaar i.p.v. vasthouden aan bestaande cultuur....

Vrouwen werken, net zo ambitieus als mannen. Maar de geïnternaliseerde verwachtingen zijn niet mee veranderd. Door dit verschil in hoe verantwoordelijkheid wordt gevoeld bespreekbaar te maken, kunnen stellen eindelijk door de impasse heen breken. Niet door nog meer te doen, maar door elkaar te begrijpen.
Want pas als we begrijpen waarom de een wel kan begrenzen en de ander niet, kunnen we die mentale last écht samen dragen.
Herken je dit?
Hoe ga jij om met het verschil tussen "doen" en "verantwoordelijk voelen"?

05/01/2026

Keek op de week.

Zij zit onrustig in haar stoel.
Carrière op orde. Kinderen het huis uit. Agenda leger dan ze gewend was.
Er knaagt er iets.
Ze wil meer. Dieper. Levendiger.
Hij zit anders in zijn stoel.
Einde carrière in zicht. Minder ambitie, meer behoefte aan rust. Tevreden.
Niet stilgevallen. Eindelijk tijd voor zichzelf

Zij heeft behoefte aan beweging.
Cursussen voor hem. Boeken. Podcasts. Ideeën.
Als jij nou dit zou doen…
Zou dat niks voor je zijn…
Wat zij niet doorheeft
is dat haar verlangen naar meer
langzaam verandert in een door hem gehoorde boodschap:
zoals je nu bent, is het niet genoeg.

Reactie: Afsluiten. Inhouden. Pas op de plaats maken.
Gebaseerd op één vraag:
ben ik ineens niet meer wie jij wilt?
Hoe harder zij duwt, hoe stiller hij wordt.
Hoe meer zij probeert te verbeteren, hoe minder veilig het wordt.
En precies dát krijgt ze terug. Het tegenovergestelde van wat ze zoekt.

Dan komt therapie in beeld.
Niet omdat ze uit elkaar willen.
omdat ze elkaar kwijtraken in goede bedoelingen.
Zij vraagt zich af:
houd je nog wel van mij?
Want hij komt niet in beweging.
Hij vraagt zich af:
houd je nog wel van mij?
Want blijkbaar moet hij veranderen om te mogen blijven.
Dit is een klassiek kantelpunt bij stellen in deze levensfase.
Succesvol. Slim. Gewend om problemen op te lossen.
Maar hier werkt optimaliseren niet.
Wat hier nodig is, is vertraging.
Onderscheid maken.

Van wie is dit verlangen eigenlijk?
En durf ik het bij mezelf te houden, zonder het bij jou neer te leggen?
Relaties gaan niet kapot aan verschil.
Ze lopen vast op projectie.
Zodra zij haar onrust weer bij zichzelf durft te leggen
en hij zijn waarde niet meer hoeft te verdedigen
kan er iets nieuws ontstaan.
Verbinding.

En dan begint een relatie weer te ademen.
(overigens kan hij en zij in elke zin verwisseld worden.....)

Heb een fijne week…...blijf nieuwsgierig

03/01/2026

Vanmiddag sneeuwde het. Genoeg om de wereld even stiller te maken.
Ik had net een gesprek gehad met een vriend over zijn relatie. Daarna bleef ik nog wat mijmeren, roerend in een pan sticky toffee pudding. Comfortfood op een dag als vandaag. Sneeuw, stilte en n kaarsje.
Ondertussen luisterde ik naar Tara Brach, naar haar talk "Seeing the light in each other." Ineens viel alles samen.
Hoe niet eenvoudig dit is
Elkaar blijven zien. Het is zo gebeurd, die ergernis
Tara zei een paar zinnen die bleven hangen:
"Intentionally looking towards the goodness."
Kiezen om het goede te blijven zien.
"Customize it. Make it your own."
Liefde is geen algemeen concept. Het is maatwerk. Iedere relatie vraagt om een eigen vorm, een eigen taal, een eigen ritme.
"Boredom comes in when we think we know each other."
Verveling als bijwerking van denken dat je klaar bent met kijken. Dat je de ander inmiddels wel kent. Dat er niets nieuws meer te ontdekken valt.
En misschien wel de mooiste:
"Identifying with the coverings and forgetting the gold."
We raken gehecht aan de buitenlagen. Aan gedrag. Aan patronen. Aan irritaties. En vergeten het goud daaronder. Dat wat ooit zo helder zichtbaar was.
How am I more?
Ze nodigt uit om even te gaan zitten en jezelf te vragen: How am I more?
Wat is de grotere waarheid van wie wij zijn, voorbij de reflexen, voorbij het gelijk, voorbij de verdediging?
Misschien is dat precies wat zo'n sneeuwdag doet. Het tempo vertragen.
Een dag die uitnodigt tot zachter kijken, een heel andere energie dan die van Nieuwsjaarsnacht.
Next level relatieleven
En misschien is dat wel next level relatieleven. Niet omdat het makkelijk is. Maar omdat je, steeds opnieuw, kiest om het goud te blijven zien.

01/01/2026

Tradities en overgangsriten. De start van 2026 was divers.
Naar op sommige plekken, feestelijk op andere
Het nieuwjaarsconcert in Wenen is er zo een van traditionele feestelijkheid en verbinding.
Dit jaar een verrassende verschijning op de bok: Yannick Nézet-Séguin.
Gelakte nagels. Onmiskenbaar zichzelf. Een top klassieke dirigent
En dan zijn woorden:

"Je vous souhaite la paix"

In het Frans. De taal van zijn moeder.
"La paix en vous-même.
Et entre nous"
Daarna schakelde hij over naar het Engels.
"Only with kindness comes peace.
In accepting each other’s differences.

We all live on the same planet"
Met die gedachte ga ik graag 2026 in.
Mensen met elkaar in gesprek houden
bij het om- of verbouwen van hun relatie.
Omdat relaties de basis zijn waarop alles rust.
Zonder verbinding geen bedding.
En zonder bedding geen toekomst.

01/01/2026

Happy New Year!!!

Ook de loterij gewonnen?
Het dak eraf?
Blij zijn. Het hele jaar. Goede voornemens
En.....

Stel nou dat jij dat lotje bent.
Dat dit jaar níet gaat over meer.
Of beter.
Of anders.

Maar over jezelf zijn.
Met wat er speelt in je leven.
Met wat nog niet is opgelost.
Waar je steeds nog geen concreet antwoord op hebt...
Iedereen heeft een verhaal.
Dat maakt ons mens.

1 januari, dat mag heerlijk feestelijk zijn
Omdat we er zijn
Geen intenties Geen voornemens
Wel dit:
dat je jezelf niet hoeft te verbeteren
Alleen maar te herkennen. Voor wie je al bent.
Dat lijkt me een mooi begin.

Happy 2026!