Le Cabinet Maastricht

Le Cabinet Maastricht English speaking therapist for couples and individuals, intensive trajectories for ambitious couples

Le Cabinet:
persoonlijk leiderschap, rouw- en verliesbegeleiding, relatiebegeleiding, intensive tweedaagse relatietraining, begeleiding transformatieprocessen . English speaking therapist for couples and individuals, two days intensive for couples

Keek op de week: Ik luister de laatste tijd weer regelmatig naar Tara Brach. Haar werk blijft me raken in zijn eenvoud.Z...
20/04/2026

Keek op de week:

Ik luister de laatste tijd weer regelmatig naar Tara Brach.
Haar werk blijft me raken in zijn eenvoud.
Ze werkt met RAIN: Recognize, Allow, Investigate, Nurture.
Dit toepassen geeft zoveel rust.
Herkennen wat er is. Toestaan dat het er is. Onderzoeken zonder oordeel. Verzachten.
In relaties gaat het daar vaak mis. We willen oplossen. Of liever nog: voorkomen.
Maar dat lukt niet altijd. Niet met je partner. Niet met vrienden. Niet op je werk. Soms kom je er gewoon niet uit.

En je dat realiseren, is ook precies wat oplucht.
Het brengt iets menselijks terug. Geen perfectie. Geen maakbaarheid.
Als het gesprek er dan wél komt, echt, langzamer, oprecht
Dan ontstaat er ruimte.
En vaak, onverwacht, ook lichtheid. Een grap. Een blik van herkenning.
Alsof je elkaar even terugvindt.
want:
Hoe lang hebben we eigenlijk met elkaar?
Hoe lang stellen we het gesprek uit dat we eigenlijk allang hadden willen voeren?
De oplossing zit niet in het weglopen.
soms reageer je gewoon zo als het te spannend wordt,
Wel in het terugkeren.
En in het opnieuw wat rustiger onderzoeken met elkaar.

Heb een fijne week.

16/04/2026

Donderdagtip:

Soms gaat het in relaties niet over wat je zegt.
Maar over wat je zenuwstelsel doet.
Hoe snel je overprikkeld raakt.
Hoe je reageert op spanning.
dichtklapt… of in de aanval gaat.

Bij factoren als autisme, ADHD of ADD speelt dat vaak een grotere rol dan stellen denken.
Dit is een verschil in bedrading, geen brevet van onvermogen.

Dat wel zo kan voelen als je niet weet hoe het werkt.
Dan kom je snel terecht in gevoelens van onmacht en hulpeloosheid

De praatposters van Kim Hovestad maken dit zichtbaar op een rustige, heldere manier.
Geen label. Geen diagnose.

Wel herkenning.
Niet: “wie heeft er gelijk?”
Wel: “wat gebeurt er in jou… en in mij?”
Als je dat samen leert zien, ontstaat er ruimte
En nieuwe manieren om ermee met elkaar om te gaan.
Het verschil hoeft dan minder strijd op te leveren
en kan een ingang naar verbinding worden.

13/04/2026

Keek op de week:

Overpeinzingen vanmorgen:
als ik een klein beetje kan bijdragen aan minder conflicten in de wereld,
dan ben ik waar ik zijn wil.
Niet door grootse gebaren.
Maar in de kamer. Tussen twee mensen.

Waar het mag botsen, stilvallen, of begripvol kan zijn.
Als ik daar, in die kamer, iets kan terugbrengen van ontroering
over ons menselijk falen
en ook het herstellen ervan,
dan zet ik daar graag mijn kennis en ervaring voor in.

Een cliënt zei laatst tegen me:
"you being moved now and then makes you ein Mensch"
Ik moest glimlachen, zo werk ik het liefst
Niet te klinisch, niet alleen theoretisch.

Maar iemand zijn naast je
die begrijpt, confronteert en verheldert
en soms oók gewoon geraakt is.

Heb een fijne week,
ik wens je een beetje mildheid

en ook morgen gezond weer op....

09/04/2026

De donderdagtip.

De wens om ook met anderen intiem te zijn, komt zelden licht binnen.
dat raakt meteen aan iets fundamenteels.
Is er iets mis met mij?
Met ons?
Waarom heb je iemand anders nodig?
Wil ik dit eigenlijk wel?
Logische vragen.
Ze zitten precies op de plek waar het spannend wordt.
Experimenteren kan verruimend zijn.
Maar niet als antwoord op iets wat al onder druk staat.
Wat het vraagt, zie ik in mijn praktijk steeds opnieuw:
structuur, heldere afspraken.
en vooral: vertrouwen dat die afspraken blijven staan, ook als het ingewikkeld wordt.
Delen we, of houden we het gescheiden?
Blijven we elkaars eerste plek?
Wat doen we als het toch pijn doet?
Het lijken praktische vragen.
Maar ze raken aan iets essentieels:
kunnen wij elkaar blijven dragen in wat we openen?
Ik heb er geen oordeel over.
Wel zie ik hoe vaak het anders loopt dan gedacht.
En daarom begint het gesprek niet bij de vorm.
Maar bij de laag eronder.
Want als één wil en de ander eigenlijk niet,
gaat het zelden over die ander.
Maar over een verlangen
dat nog geen taal heeft gekregen.
Daar begint het werk....

Pesach, Semana Santa, Goede Vrijdag, Pasen.....Overtuigingen.Rituelen.Dragen.Verdragen.Licht en donker.Verlies en hoop.H...
03/04/2026

Pesach, Semana Santa, Goede Vrijdag, Pasen.....

Overtuigingen.
Rituelen.
Dragen.
Verdragen.
Licht en donker.
Verlies en hoop.
Het einde van iets.
En het begin van iets nieuws.
Misschien is dat wat ons raakt.
Niet het verschil.
Maar wat daaronder hetzelfde blijft.
Dat we zoeken.
Dat we vallen.
En toch weer opstaan.

Fijne Pasen.

Voor iedereen.

Voor welke overtuiging dan ook.

Donderdagtip.Je bent al jaren uit elkaar.En dan ineens: een bruiloft.Daar ga je elkaar weer zien.Tussen bloemen, familie...
02/04/2026

Donderdagtip.

Je bent al jaren uit elkaar.
En dan ineens: een bruiloft.
Daar ga je elkaar weer zien.

Tussen bloemen, familie en champagne.
En ergens onder de oppervlakte ligt het misschien nog.
Dat wat nooit helemaal is uitgesproken.
wat misschien zelfs nooit echt is afgerond.
De reflex is voorspelbaar:
oude pijn meldt zich.
Alleen......dit is geen herhaling van toen.
Dit is een nieuw moment.
De vraag is niet: komt het weer op tafel?
De vraag is: wat neem jij mee de ruimte in?
Gun je elkaar nog steeds die ene plek die blijft: ouder zijn van hetzelfde kind?
Kun je naast elkaar bestaan, zonder het verleden opnieuw uit te vechten?
Kun je de nieuwe partners zien, zonder ze onbewust tot buitenstaanders te maken?
En misschien nog wezenlijker: kun je verdragen dat je kind hen óók liefheeft?
Daar ligt vaak de echte beweging.
Niet in het oplossen van alles wat was.
Maar in het erkennen van wat er nu is.
En jezelf daarin jouw plek geven die klopt.

Dat is geen vanzelfsprekendheid.
Dat is werk.
Werk dat, als je het aandurft,
het verschil maakt op een dag die dan gewoon feestelijk mag zijn....

Keek op de week:Hoe ziet haar leven er uit, vraag ikZij zegt dat ze piekert’s Nachts vooral.Overdag niet zo. Dan is er g...
30/03/2026

Keek op de week:

Hoe ziet haar leven er uit, vraag ik
Zij zegt dat ze piekert
’s Nachts vooral.
Overdag niet zo. Dan is er genoeg te doen. Dan valt het eigenlijk wel mee.
Nog een keer iets moois neerzetten.
Nog een keer een academische prestatie.
Waardering voelen van collega’s.
Goede gesprekken bij de serviceclub.

Ik teken het voor haar. Twee cirkels
Haar leven: vol, rijk, beweging.
En dat van hem: stiller geworden. Kleiner. Letterlijk een kleinere cirkel.
Ze kijkt. En ze kijkt me aan.
En ineens wordt zijn vraag aan haar geen verwijt meer.
Het wordt stil aan tafel.
Dan kijkt ze me even aan en zegt:
“ik ga. ik weet wat ik moet doen. dankjewel.”

Soms gaat het zo.
Geen lange weg. Geen analyse.
Maar éen moment waarop iets op zijn plek valt.

Heb een heldere week.
En neem je tijd voor wat écht nodig is.

Regelmatig zie ik het gebeuren...De een is al vertrokken.Niet fysiek misschien, maar innerlijk wel.Heeft nagedacht, afge...
26/03/2026

Regelmatig zie ik het gebeuren...

De een is al vertrokken.
Niet fysiek misschien, maar innerlijk wel.
Heeft nagedacht, afgewogen, besloten.
De ander staat nog midden in de relatie.
En valt, onverwacht, in een verdriet dat alles overspoelt.
Dat is geen onwil.
Het zit in het verschil in timing.
En dat verschil is vaak genadeloos.
Want ondertussen gaat het leven gewoon door.
Samen wonen. Kinderen opvoeden.
Gesprekken voeren.
Beslissingen uitstellen omdat financiën nog onduidelijk zijn.
Afhankelijkheid die blijft.
Ruimte die er nog niet is.

De een wil vooruit.
De ander probeert te begrijpen wat er überhaupt gebeurt.
Deze fase vraagt iets wat niet eenvoudig op te brengen is.
Niet alleen de moed om je uit te spreken.......
Maar ook verantwoordelijkheid voor het proces dat je samen nog doorloopt.

Niet versnellen omdat jij er klaar voor bent.
Niet stilvallen omdat jij nog niet zover bent.
Maar erkennen dat jullie tijdelijk in twee werkelijkheden leven.
En dat daar zorgvuldigheid nodig is.
Uit elkaar gaan is in de meeste gevallen geen abrupte breuk.

Het is een transitie. En dat vraagt om verantwoordelijkheid.
Juist van degene die al verder is.
Misschien is dat wel het meest ongemakkelijke stuk.
En dat is ook het verschil tussen schade vergroten of beperken.

23/03/2026

Keek op de week:

Vanochtend al vroeg de deur uit.
Eerst even bewegen, voordat de dag zich weer grotendeels zittend afspeelt.
Ik dacht nog aan de snackxercises van Tamara Aipassa.
Kleine momenten van beweging, groot effect.

Langs de Maas liepen we,
opvallend schoon na de Maas Cleanup.
Daar ging het gesprek over.

Tot het ineens verschoof.
Hij vertelde dat hij naar een therapeut gaat.
Net gestart. Nieuwsgierig. Ook een beetje afwachtend.
Maar vooral: het voelt nodig. En het voelt goed, alleen al die stap
Geen groot verhaal.
Gewoon, midden in de wandeling.
Een andere vroege vogel haakte aan.
Dat hij dat jaren geleden ook had gedaan.
En hoeveel het hem had gebracht.
En zo werd het gesprek ineens opener.
Zachter ook, maar niet minder stevig.
Geen omweg. Sterk vond ik het.
Dat opende iets bij de andere mannen.
Geen grote woorden. Wel meer echtheid.
Wat een heerlijke start van de dag.

Heb een openhartige week.

Het was geen weer voor een donkere filmzaal vanmiddag.Buiten bloeien de bomen. Narcissen, madeliefjes. Zon.Op aanraden v...
21/03/2026

Het was geen weer voor een donkere filmzaal vanmiddag.
Buiten bloeien de bomen. Narcissen, madeliefjes. Zon.
Op aanraden van mijn zoon. “Neem een zakdoek mee mam.”

Hamnet
Wat een ontroerende film. Een jongen die naast zijn zieke zusje in bed kruipt en met haar van plaats ruilt...
Een moeder die haar kind verliest, haar emoties uit. En een man die stil lijkt door te gaan. Rouw die hen uit elkaar drijft.

Het leven is rauw, het verlies gooit alles uit balans,
en dan ontstaat er toch langzaam heling.
Niet direct tussen hen twee, maar via de schoonmoeder die haar zo onvermoeibaar en zacht bijstaat.
Geen oplossingen.Geen troostende woorden.
Alleen herkenning.

Dan is er een broer die haar optilt en samen gaan ze naar London.
Ze ervaart dat er een hele zaal vol met haar meehuilt en herkent ineens ook het verdriet van hem, haar man.
In het theater. Waar zij ziet wat hij heeft gemaakt van hun verlies.
En dan begrijpt: hij was niet afwezig.
Hij droeg het ook. Alleen op een andere manier.
Dat moment waarop hun blikken elkaar vinden. Waarin alles wat ertussen stond even openvalt.

Geen oplossing. Maar wel heling.
Omdat ze elkaar weer zien.
Misschien is dat wat me het meest bijblijft.
Dat we in relaties vaak denken dat we tegenover elkaar staan in verdriet.
Terwijl we hetzelfde dragen. Alleen in een andere vorm.
En dat het soms één helder moment vraagt…om dat weer te herkennen.

Donderdag tip: blijf in je krachtDe wereld is enorm in beweging. We praten erover, analyseren, delen het met elkaar. Waa...
19/03/2026

Donderdag tip: blijf in je kracht

De wereld is enorm in beweging.
We praten erover, analyseren, delen het met elkaar.
Waardevol, het verbindt op zo'n moment, even is het rustig van binnen

Maar ergens onderweg naar huis komen de gedachten waarschijnlijk gewoon weer boven, met de bijbehorende onrust.
Je verliest je zelf uit het oog.

En dáár zit de kern:
Niet de wereld buiten jou bepaalt jouw rust, wel de helderheid over wat jíj wilt.
Waar jij over na wil denken, waar jij jouw energie in wil steken
Wat wil jij met jouw leven doen?
Hoe wil jij dit vormgeven?
Waar heb jij wél invloed op?

In het oog van de storm is het stil.
Jij mag daar staan.

Bewust. Gericht. In je eigen kracht.

dit prachtige, gelaagde, wervelende werk van Masaaki Miyasako: Heavenly Waters, zag ik bij de Tefaf, galerie Ippodo.

Wie draagt de dragers?Ik werk met mensen die verantwoordelijkheid gewend zijn.Bestuurders. Ondernemers. Specialisten.Men...
16/03/2026

Wie draagt de dragers?

Ik werk met mensen die verantwoordelijkheid gewend zijn.
Bestuurders. Ondernemers. Specialisten.
Mensen die beslissingen nemen waar anderen van afhankelijk zijn.
Mensen die zelden ruimte hebben om zelf te wankelen.

Wat ik in de loop der jaren heb geleerd:
Relatieproblemen bij deze groep gaan zelden over onvermogen.
Ze gaan vaak over spanning die nergens heen kan.
Altijd sterk zijn.
Altijd helder.
Altijd rationeel.
Maar waar mag het pantser af?
Waar mag iemand die alles draagt, zelf even gedragen worden?

Dat moment, waarop controle plaatsmaakt voor eerlijkheid, is vaak het keerpunt.
Niet een briljant inzicht. Maar een veilige ontlading.
Om die reden kies ik bewust voor een residentiële setting of monumentale omgeving voor mijn trajectdagen.
Niet om indruk te maken.
Maar omdat context invloed heeft op wat mensen durven voelen.
De ruimte mag dragen, zodat clienten dat even niet hoeven doen.
En ja, soms eindigt zo’n dag niet met een handdruk.
Maar met een omhelzing.
Omdat kracht en kwetsbaarheid geen tegenpolen zijn.
Ze horen bij elkaar.

Heb een ontspannen week

Adres

Bredestraat 4
Maastricht
6211HX

Openingstijden

Maandag 11:00 - 18:30
Dinsdag 09:00 - 18:30
Woensdag 09:00 - 19:30
Donderdag 09:00 - 18:30
Vrijdag 08:30 - 15:00
Zaterdag 12:00 - 13:30

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Le Cabinet Maastricht nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Le Cabinet Maastricht:

Snelkoppelingen

Delen

Type