Vrouwen van Rouw

25/03/2026

Terwijl ik mijn welkomstwoord deed werden de blikjes bier opengetrokken❤️

In de eerste week van het nieuwe jaar overleed ze. Zijn moeder bij wie hij logeerde zo net na al het feestgedruis van de decembermaand. De kleine woning waar ze samen verbleven lag vol met spullen, rommel, vuilnis en blikjes. Het leek of zij ergens lang geleden de grip op het leven verloren waren. En dit was het resultaat. Stil tilden we haar van het matras dat op de grond lag op onze brancard. Ogenschijnlijk onaangedaan maar geraakt door wat voor altijd op ons netvlies zal staan. In het uitvaartcentrum waar we haar verzorgden zagen we haar weer mens worden. Ze werd gekleed in haar favoriete kleding en in de kist gelegd die haar zoon voor haar uitkoos. Zo gaven wij een moeder terug aan haar kind. De moeder die hij al veel langer geleden verloren was lag daar stilletjes en sereen in onze opbaarkamer. Het was een ontroerend weerzien.

Ik zag hem de dagen die volgden nog een aantal keer om de uitvaart voor te bereiden. Hij zou zelf niet spreken. Dat kon hij niet. Wel schreef hij woorden op haar kist net als alle anderen die afscheid van haar kwamen nemen. Het was een kleurrijk geheel.

Op de dag van de uitvaart kwam hij met vrienden. Er was duidelijk al gedronken en terwijl ik mijn welkomstwoord deed werden er blikjes bier opengetrokken. De dienst verliep luidruchtig. De sprekers die er waren werden zo nu en dan overstemd door het rumoer van de zoon en zijn vrienden. En toch was duidelijk dat het niet anders had moeten zijn. Hier en nu in dit moment niet gepast misschien maar wel passend. Echt. In alle onmacht en onvermogen liefdevol.

Toen het muziekstuk begon te spelen dat hij zelf voor zijn moeder had uitgekozen stond hij op. Voor haar kist begon hij te dansen. Zijn bewegingen soepel en ritmisch. Geen enkele terughoudendheid. Een blikje bier in zijn hand. Hij hief het op terwijl hij naar haar foto op het scherm keek en sprak zijn laatste woorden aan haar. Even bestond er geen tijd. Een jongetje en zijn moeder dansend in een kamer. Ze hielden elkaar vast en lachten terwijl ze samen rondjes draaiden op de maat van de muziek. Voor altijd samen in dit moment. In alle eeuwigheid zijn wij.

✍️ Deze column werd geschreven door Nicole Duivenvoorde
📖 Alle columns zijn te lezen op: https://www.vrouwenvanrouw.nl/blog/

20/03/2026

Proost op een nieuwe mijlpaal! 🥂☀️

Het zonnetje schijnt en vanmiddag ging de wijn open, want er valt wat te vieren!

In februari mocht ik (Nicole) het certificaat Rouwvrouw in ontvangst nemen. Deze opleiding stond al jaren op mijn verlanglijstje. Bij Soulritual (hét huis van de Rouwvrouwen en Zielenmannen) werd ik door Cathy de Geest en Indra Bakhtali meegenomen op een inspirerend, geestverruimend en verdiepend pad.
Het heeft me enorm verrijkt en nog meer gereedschap gegeven om mijn prachtige werk vorm te geven. Ik ben dankbaar voor deze afslag en best een beetje trots dat ik mijzelf nu, naast uitvaart- en ritueelbegeleidster, ook Rouwvrouw mag noemen. ✨

En er is meer goed nieuws... 📜

Vandaag kreeg ik het bericht dat ik opnieuw voor drie jaar de titel Geregistreerd Uitvaartverzorger (RU) mag voeren!
Deze beschermde titel staat voor vakbekwaamheid en kwaliteit. Om dit te behouden, blijf ik mezelf constant ontwikkelen. Zo volgde ik de afgelopen tijd trainingen in:

🔹 Beter opbaren
🔹 Crisismeldingen
🔹 Wades vouwen
🔹 Geloofsrituelen
🔹 Erfrecht
🔹 Levensverhalen schrijven en voordragen

Inmiddels ben ik alweer 10 jaar uitvaartbegeleidster en ik kan me geen ander leven meer voorstellen. Op naar de volgende 10 jaar vol ontwikkeling en betekenisvolle ontmoetingen! ❤️

05/03/2026

In stilte 🤍

Ze wilden niets. Niet omdat zij dat niet wilden maar omdat hij het zo aangegeven had. Bij zijn uitvaart zou niets gebeuren. “Geen woorden, geen muziek, geen herinneringen, geen gedoe. Ja dat waren zijn woorden: geen gedoe”. De vrouw die tegenover me zat aan de tafel in het gezellige huis keek me vragend aan. Haar man naast haar lachte een beetje en haalde zijn schouders op. “Tja” zei hij, “dan moeten we het zo doen”.

Sinds ze 30 jaar geleden dit huis betrokken waren ze bevriend geraakt met de wat eenzelvige, excentrieke buurman. Bart, alleenstaand, zonder kinderen. Hij had soms kortstondig een vriendin maar uiteindelijk “werd het nooit wat”. De man lachte opnieuw een beetje en keek me lang aan. “Toen hij ziek werd vroeg hij aan ons zijn uitvaart te regelen” vervolgde hij “sober want hij wilde niets”.
“Hij dacht” zo nam de vrouw het over “dat er niets na de dood zou komen”. “Het zou gedaan zijn met de koopman” voegde haar man, weer een beetje lachend toe. “Nou ja, in een bepaald opzicht dan. Want hij geloofde wel dat de materie, de moleculen waaruit we uiteindelijk allemaal zijn opgebouwd, hun weg wel vinden, dat er in de kern niets verloren gaat”. Nu keek de man mij bedachtzaam aan, “dat zou kunnen natuurlijk, wie weet”, om er daarna weer lachend aan toe te voegen “het was wel een denker hoor”.

Op een vroege winterse ochtend reden we naar het crematorium, De chauffeur van de rouwauto en ik. Er waren geen mensen, geen bloemen, geen woorden, geen muziek. De eenvoudige kist met het lichaam van Bart achter ons in de auto. Mijn gedachten namen het over en in mijn hoofd praatte ik zachtjes met Bart:

Nu is alles voorbij en niemand weet wat er komt, dat is het mysterie van de dood. Ik wens je dat de dood jou brengt wat je er van verwachte. Dat hij je als een oude vriend in de armen sluit. Dat je mag rusten in vrede. Ik heb begrepen dat jij geloofde dat de moleculen waaruit je bestond in een andere vorm hun weg weer zouden vinden. Ik vind dat een prachtig beeld. En ik geloof dat ook. Ik wens jou en je moleculen een wonderlijk mooie reis.

In stilte haalden we zijn kist uit de auto en begeleidde we hem naar de crematieruimte.

Dag Bart. Het ga je goed.

✍️ Deze column werd geschreven door
📖 Alle columns zijn te lezen op: https://www.vrouwenvanrouw.nl/blog/
📸 Puur Verbeeld

14/01/2026

Sinds eind vorig jaar zijn wij aangesloten bij Eerlijke Uitvaarten, een platform voor uitvaartondernemers dat financiële transparantie centraal stelt.

Aangesloten uitvaartondernemers werken met een vast aannametarief en rekenen geen toeslagen op bijkomende kosten zoals bijvoorbeeld de kist of de kaart. De inkoopprijs voor de uitvaartondernemer is de prijs voor de klant.

Wij werken sinds onze start in 2023 volgens dit principe. Dat wij ons nu ook officieel Eerlijke Uitvaartverzorger mogen noemen, past precies bij wie wij zijn en hoe wij werken.

Meer weten?
https://www.eerlijkeuitvaarten.nl/ en https://www.vrouwenvanrouw.nl/kosten/

05/01/2026

De wereld was wit vanmorgen. ❄️❄️❄️

De eerste uitvaart van dit jaar vond plaats op Natuurbegraafplaats Bos van de Heilige Geest, op Landgoed Baest in Oostelbeers. 🌲

Wat een ervaring. Wat een voorrecht om in deze omgeving een uitvaart te mogen begeleiden.

In de Hoeve was het warm en ongedwongen.
In het Bos van de Heilige Geest, waar de begrafenis plaatsvond, was het sprookjesachtig mooi. Het is een naam die deze plek eer aandoet. Je voelt er een bijna mystieke, serene aanwezigheid.
Iets dat groter is dan wij. 💫

Met iedere stap achter de door een prachtig zwart paard voortgetrokken wagen met daarop de kist met de overledene, dichterbij, ja, dichter bij wat?

Dichter bij onszelf?
Dichter bij de overledene?
Dichter bij de natuur?
Dichter bij die Ene?

Wie zal het zeggen. Het behoeft geen woorden. Het was er gewoon. En ik was erbij. Mocht het ervaren, daar in dat witte bos,
terwijl dikke sneeuwvlokken naar beneden dwarrelden.

Intense dankbaarheid maakte zich van mij meester.
Op zulke momenten voel ik mij verbonden en ervaar ik steeds weer hoe betekenisvol dit werk voor mij is. En van daaruit van betekenis kunnen zijn voor die ander. Dat is wat mij drijft. 🤍

https://www.landgoedbaest.nl/natuurbegraafplaats/

30/12/2025

Oudejaarsavond, nu een jaar geleden, op de drempel van het nieuwe jaar begon mijn vader aan zijn laatste reis.

Hij wist precies wat hij wilde:
geen poppenkast,
alleen de mensen die hem het meest nabij waren,
en één lied: Laat me van Ramses Shaffy.

Diep in de nacht sloten we samen zijn kist.
Zoals hij het had gewild.
In alle rust. Met liefde. Samen. 🫂

Voor de decemberuitgave van Brancheblad Uitvaartzorg werd ik gevraagd dit persoonlijke verhaal over afscheid nemen, nabijheid en de kracht van samen vertragen deze maand te delen in de rubriek Familie.

🖤 Soms zit de grootste betekenis in eenvoud.

Oudjaarsavond 2024 zal Nicole Duivenvoorde van vrouwen van rouw niet snel vergeten. Een kwartier voor de klok twaalf sloeg, blies haar vader in het bijzijn van zijn dierbaren de laatste adem uit.

27/12/2025

Nogmaals dank aan iedereen die een bijdrage deed bij de opening van ons kantoor aan de Kalverstraat. Wij dragen de Stichting Ambulance Wens Nederland een warm hart toe en hopen dat dit mooie bedrag een bijdrage zal leveren aan het vervullen van een laatste wens. 🙏

Wij hebben zelf ervaren dat zij binnen 24-uur klaar stonden om de laatste wens van onze man, vader en opa in vervulling te laten gaan. Helaas was hij te ziek en had hij teveel pijn om nog mee te kunnen gaan toen de ambulance voor de deur stond maar voor ons lieve mensen van de Stichting Ambulance Wens Nederland zijn jullie TOPPERS die we in ons hart gesloten hebben. ❤️

En daarmee meteen een tip aan iedereen die overweegt de Stichting Ambulance Wens Nederland te benaderen voor een wens: wacht niet tot het laatste moment met je aanvraag. Dat hoeft niet.

Met het overhandigen van de cheque in dezelfde periode als dat wij vorig jaar zelf een beroep deden op hun diensten is de cirkel rond. 💫

Vorige week mochten onze vrijwilligers een cheque in ontvangst nemen van De Vrouwen van Rouw. Deze uitvaartverzorging wordt al drie generaties gerund door oma Joke, moeder Nicole en kleindochter Roseline.

Afgelopen zomer verhuisde De Vrouwen van Rouw naar het medisch centrum aan de Kalverstraat in Middelburg. Tijdens de opening van deze nieuwe locatie werd €750 ingezameld, dat zij aan Stichting Ambulance Wens hebben overhandigd.

Wij danken De Vrouwen van Rouw hartelijk voor deze bijdrage en hun betrokkenheid bij ons werk!

Weet jij nog iemand die we mogen helpen met een laatste wens, vul dan het wensformulier in op onze site: https://www.ambulancewens.nl/wens-aanmelden/ of wil je meer informatie over onze Stichting kijk dan op https://www.ambulancewens.nl/

24/12/2025

Kerst en rouw ❤️‍🩹

Kerst is niet voor iedereen licht. 🕯️
In ons werk ontmoeten wij veel mensen voor wie deze dagen het gemis juist extra voelbaar maken. Omdat iemand er niet meer is. Omdat alles is veranderd. Omdat niets meer vanzelfsprekend voelt.

Rouw laat zich niet sturen door de kalender. 📅
Zij houdt geen rekening met feestdagen of verwachtingen. En dat hoeft ook niet. Verdriet tijdens Kerst betekent niet dat je ondankbaar bent voor wat er nog is. Het betekent dat de liefde groot was én dat zij nog steeds voortleeft.

Wij zien hoe mensen zoeken naar een manier om deze dagen door te komen. Soms door toch samen te zijn. Soms door eerder naar huis te gaan. Soms door even niets te willen, niets te organiseren, nergens te verschijnen. Alles mag. Er is geen juiste vorm, geen juiste tijd, geen juiste manier.

Laten we ruimte maken voor dat wat er werkelijk is.
Voor stilte. Voor tranen. Voor herinneringen. Maar ook voor het besef dat je niets hoeft vast te houden wat te zwaar voelt. Dat rouw niet opgelost hoeft te worden, maar bestaansrecht heeft.

Mocht Kerst voor jou moeilijk zijn, weet dan dat je niet alleen bent. Dat het oké is om deze dagen op jouw manier te beleven. En dat wie gemist wordt, niet verdwijnt, maar voortleeft in herinnering, in liefde en in alles wat blijft.

Wij wensen je een Kerst toe, vol zachtheid,
met ruimte en mildheid voor jezelf en voor elkaar. 🫂

Joke, Nicole en Roseline

05/12/2025

Niet gecondoleerd 🫂

Zo heet een van de vele mooie verlieskaarten van Babet te Winkel. Het zijn alternatieve condoleancekaarten.

In haar werkplaats Verlieskunst werkt zij vol aandacht aan het onderzoeken en vormgeven van verlieservaringen en breuklijnen. In een wereld die haast heeft, kiest zij voor vertragen: ✍️schrijven, 🤲handen in de klei, 🔥samenkomen rond vuur, 🥣soep, 🙏in stilte.

Zij biedt begeleiding bij verlies via schrijfworkshops, het ontwerpen van rituelen en Verliesdiners, om zo in de drukte van alledag tijd te maken om te voelen wat er te voelen is.

Omdat rouw ruimte nodig heeft.

Neem eens een kijkje op haar website waar verlies en rouw benaderd worden als heel gewone menselijke ervaringen. Een verademing vinden wij.

Haar prachtige verlieskaarten zijn via haar website te bestellen en onder andere te koop bij Boekhandel 't Spui in Vlissingen.

Ruimte maken voor rouw, dat is de missie van Verlieskunst. Babet schreef Zien in het donker, een boek over nieuwe rouwtaal en geeft schrijf cursussen.

27/11/2025

Via overbuurman Rob Marinissen die Salon T06, een maandelijks cultuur-evenementje op CSW Toorop in Middelburg, organiseert kwamen wij in contact met fotograaf en filmmaker Tara Fallaux.

Er werden wat draadjes aan elkaar gekoppeld, wat projectjes samengebracht en een aantal foto’s van ons gemaakt door Tara die momenteel werkt aan een nieuw project rond Christina Mirabilis - een magisch-realistische vertelling over zichtbaar en onzichtbaar zijn: LEVARE.

Tara vertelde ons dat Christina Mirabilis een bijzondere vrouw is uit de 12e eeuw die volgens de legende tussen leven en dood leefde. Na haar eigen bijna-doodervaring werd ze een soort boodschapper tussen twee werelden: ze werd niet volledig gezien als levend, maar ook niet als dood. Ze bewoog, ademde en voelde in een ruimte daartussen. In haar werk onderzoekt Tara dat moment van overgang, het onzichtbare, het gewichtloze, het niet-weten.

Tara schreef ons geraakt te zijn door ons werk als Vrouwen van Rouw, omdat “jullie letterlijk en figuurlijk aan die grens staan: jullie raken wat anderen loslaten, jullie begeleiden de oversteek.” Zij wilde ons graag portretteren vanuit dat perspectief: niet als professionals, maar als drie vrouwen die ieder op hun eigen manier dichtbij de dood leven, en daardoor misschien juist iets bijzonders weten over het leven zelf. Een introspectief portret.

Mooie woorden die ons raakten omdat het voor ons voelt als de kern van ons diepste verlangen, onze zielsopdracht.

Bijgaande foto’s zijn door Tara voor ons gemaakt. Om te delen. Er zijn er meer. Die horen bij haar creatieve proces en daar zullen we zeker nog wel eens meer over delen. Omdat dat ons raakt!

📷🎥Geïnteresseerd in haar werk:
https://www.tarafallaux.com/

🪽Meer over Christina Mirablis:

https://www.christinamirabilis.com/

🤓En een keertje naar Salon T06 want daar gebeuren mooie dingen:
https://www.facebook.com/profile.php?id=61582717083307

24/11/2025

Vader was onvermurwbaar. De keus was gemaakt. 🌊

“Deze moet het worden”, zei hij stellig terwijl hij wees naar de kaart met de golven die op de opengeslagen bladzijde van mijn kaartenboek voor hem lag.

“Maar opa, oma hield zo van haar tuin en de bloemetjes” 🌸probeerde zijn kleindochter nog voorzichtig. Wijzend naar de kaart met de roze orchidee die zij voor haar oma in gedachten had.

“Nee hoor, het wordt de zee, daar hou ik van”, zei hij. “Ik ben altijd loods geweest, was altijd op het water, die golven, die worden het”.

Vader was onvermurwbaar. De keus was gemaakt. Er werd niets meer van hem verwacht. Hij trok zich terug in de nevel die zijn gedachten al langere tijd in bezit hadden genomen. Zijn glazige blik raakte me. Net als de tranen van zijn zoon die de knoop doorhakte en schouderophalend zei: “dan worden het de golven”.

De spanning was om te snijden. Toen opperde ik dat het misschien een idee zou zijn om de roze orchidee dan bij de rouwadvertentie in de krant te plaatsen.

Ze hoefden er niet over na te denken. De advertentie kwam in de zaterdagkrant mét de roze orchidee. 🗞️

Op de dag van de uitvaart stond er een ware bloemenzee om de kist van mevrouw. Op haar kist lag slechts een enkele roze orchidee. Van haar man. “Voor haar meegebracht” zei hij tegen mij “omdat ze daar zo van hield”. 🩷

✍️ Deze column werd geschreven door Nicole Duivenvoorde

📖 Alle columns zijn te lezen op: https://www.vrouwenvanrouw.nl/blog/

17/11/2025

Ruwe bolster 🪨

Op de dag van de uitvaart kwam zij afscheid nemen van haar oom. De jonge vrouw in de rouwkamer liep zonder aarzeling naar de kist waarin hij lag. Hooggehakt, strakke broek, bomberjack. Ik keek naar haar terwijl zij naar haar oom keek. In haar nek zag ik een gedeelte van een tatoeage. Het haar weggeschoren aan de onderkant en de bovenkant strak samengebonden. Ze draaide zich om en keek mij aan. Ik schrok van de felheid in haar ogen. Ik voelde hoe de ruimte zich vulde met haar boosheid. Hoe haar agressie zich op mij richtte.

De stilte geladen van onuitgesproken spanning werd doorbroken toen haar neef binnenkwam. Hij liep naar haar toe. Zijn ogen op haar gericht. Haar blik verzachtte, ze nam hem in haar armen en wiegde hem zoals een moeder haar kind wiegt. Een man en een vrouw, een neef en een nicht, verbonden door bloed en geschiedenis. Hij in dat moment zo kwetsbaar en zij zo krachtig.
Zachtjes verliet ik de rouwkamer en sloot de deur. Ik hoorde hoe hij huilde, lange halen, een rauw verdriet. Intens. En hoe zij hem troostte, suste, zachtjes sprak.

Tijdens de dienst zat ze achter hem, rechtop, alsof iedere vezel van haar lijf zich bewust was van een alleen door haar voorvoeld gevaar. Ik zag hoe ze af en toe haar handen op zijn schouders legde. Hoe ze hem even vasthield. Hoe ze naar hem keek terwijl hij zijn vader uitgeleide deed. Haar starre, koude blik ontdooit. Liefdevol en geruststellend.

We liepen naar de begraafplaats. Ze nam plaats naast de loopkoets, achter haar neef. Mij leek ze niet te willen zien. Ze keek door me heen. De zorgvuldig aangebrachte zwarte randen om haar prachtige donkere ogen gaven haar iets extra strijdlustigs.
Ik knikte. De loopkoets zette zich zachtjes in beweging.

Ze bleven als laatste aan het graf. Zij en haar neef. Ik nam wat afstand en zag hen samen staan. Voor het open graf. Ze hurkte, ik zag hoe haar bomberjack wat optrok. Haar onderrug ontbloot. Ze pakte een hand vol zand en liet het langzaam door haar vingers op de kist glijden. Heel zachtjes, teder. Toen stond ze op, sloeg het zand van haar handen en wreef ze schoon aan haar broek. Ze liep naar haar neef en sloeg haar arm om zijn schouders. Samen verlieten zij het graf. Ik wachtte hen op aan het pad. Nu keek ze me recht aan en stak haar hand uit. Ik zag de zandkorrels in haar handpalm en tussen haar vingers geplakt. Haar handdruk was zacht en warm. 🤝

✍️ Deze column werd geschreven door Nicole Duivenvoorde

📖 Alle columns zijn te lezen op: https://www.vrouwenvanrouw.nl/blog/

📸 Foto RDNE Stock project