Klaassen & Co

11/03/2021

𝐇𝐄𝐋𝐃𝐄𝐑 𝐄𝐍 𝐒𝐂𝐇𝐄𝐑𝐏 𝐃𝐎𝐎𝐑 𝐃𝐑𝐔𝐊

Mensen in mijn vak, maar ook sporters, lijken toch wel een beetje verslaafd aan de adrenaline die spanning en druk met zich meebrengt. We zoeken de druk allemaal op. Er is sprake van een soort drang om mee te blijven doen. Te scoren, de zalen vol te krijgen.

In Nederland heerst een enorme afrekencultuur. Je bent zo goed als je laatste goal of je laatste hit. Toch blijft het belangrijk om in te zien dat de wereld niet vergaat als succes even uitblijft. We zijn geen soldaten die uitgezonden worden naar oorlogsgebieden. Mensen die voor hun beroep daadwerkelijk te maken hebben met extreme en serieuze druk. Als het even niet goed gaat, hebben hoogstens onze ego’s hier een beetje last van.

The Voice of Holland was, en is nog steeds, een daverend succes. Het programma doet het geweldig. De kijkcijfers zijn overweldigend. Ook voor mij persoonlijk is mijn periode als coach heel waardevol geweest. Het was ontzettend leuk om mee te maken. Ik zat daar helemaal op mijn plek. Nooit eerder heb ik een klus gedaan waarbij alles wat ik wist over het vak zo mooi samenkwam.

Wel was er ook sprake van druk. Zo zaten er maar liefst vier miljoen coaches thuis op de bank met ieder een eigen mening. Over de kandidaten, maar zeker ook over ons. Het moment dat ik zelf als coach met mijn team het podium op moest, was een moment waarop ik deze spanning echt voelde. Ik zat op dat moment niet in de optreedmodus. Wist hoeveel mensen er naar me zouden kijken. Gelukkig was ik in staat mezelf op te peppen toen ik de bühne op moest. Dit was gewoon leuk! Ik besloot plezier te gaan maken en dat lukte. Het optreden werd precies wat het moest zijn. Een feestje.

Tegenwoordig weet ik dat onder extreme omstandigheden een bètablokker iemand echt kan redden. Wanneer het je even niet lukt jezelf op te peppen of je erge last hebt van faalangst, kan het je helpen je hartslag en je ademhaling te verlagen. Je zenuwen belemmeren je dan niet langer om goed te kunnen zingen. Ook geloof ik in bepaalde gevallen erg in ‘gouden eikels’. Iets dat je iemand kan aanbieden in moeilijke of pijnlijke situaties. Het hoeft dan niet eens echt te werken. Als het maar een bepaalde houvast biedt. Natuurlijk geldt dit niet voor iedereen. Er zijn ook juist mensen die stress nodig hebben om echt te kunnen knallen.

Belangrijk bij presteren onder druk is het om het vertrouwen te hebben dat je lijf en je hersenen op deze druk ingericht zijn. Dat je bij echte druk juist heel helder zal worden. Scherper zal zien, beter zal horen en bijna een soort intuïtief zal gaan aanvoelen wat de ander voelt. Druk maakt je alert. Natuurlijk is een goede voorbereiding ook ontzettend belangrijk. Hier geloof ik heel erg in. Maar toch heb je niet alles in de hand. Zodra je te maken hebt met veel mensen, heb je te maken met een groepsproces. Je voorbereiding kan dan nog zo goed zijn, je weet nooit van tevoren wat er zal gaan gebeuren.

Eerlijk gezegd heb ik het idee dat Nederland massaal afstevent op een burn-out. Je merkt het al als je ‘s ochtends over straat fietst. Iedereen lijkt boos te zijn. Ongeduldig. Prikkelbaar. Van huis uit ben ik gestimuleerd om te doen waar ik goed in ben en waar ik gelukkig van word. En hier geloof ik nog steeds heilig in. In je leven moet je daar uitkomen waar je thuishoort. Natuurlijk zal je daar niet de hele tijd zitten. Moet je hiervoor blijven werken. Maar het is ontzettend belangrijk om je eigen plan te maken. Geen onderdeel te worden van het plan van anderen. Ik durf zelfs te stellen dat als je een pad durft te kiezen waar je zelf gelukkig van wordt, je kans op succes ook het grootst is...
𝐀𝐧𝐠𝐞𝐥𝐚 𝐆𝐫𝐨𝐨𝐭𝐡𝐮𝐢𝐳𝐞𝐧, 𝟔𝟏
𝐈𝐧𝐭𝐞𝐫𝐯𝐢𝐞𝐰 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐨𝐞𝐤 ‘𝐎𝐦𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐃𝐫𝐮𝐤’ 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐞𝐧𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐣𝐮𝐧𝐢 𝟐𝟎𝟏𝟗.
(𝘙𝘰𝘦𝘭 𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯, 𝘙𝘰𝘣𝘪𝘦𝘯 𝘙𝘰𝘦𝘵-𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯)

04/03/2021

CONTROLE EN AFHANKELIJKHEID

Wanneer ik het gevoel ervaar dat ik op het punt sta om de controle te verliezen, ervaar ik druk. Ik weet dan even niet meer hoe ik het allemaal moet doen. Waar ik moet beginnen en wat de stappen zijn die ik moet ondernemen. Ik heb het dan niet meer op een rijtje in mijn hoofd. Het overzicht is weg. Dit gevoel wordt naar mijn mening extra versterkt wanneer je je in een prestatiegerichte omgeving bevindt. Een omgeving waarin iedereen zijn successen laten zien en deze successen er ook daadwerkelijk toe doen.

Als je constant van anderen hoort hoe lekker het gaat, zorgt dit er nu eenmaal voor dat wanneer het bij jou even niet lukt, je dit nog moeilijker naast je neer kan leggen. Natuurlijk omdat je bang bent voor je eigen positie binnen de organisatie, je kansen en groeimogelijkheden, maar ook omdat je gewoon aan jezelf gaat twijfelen wanneer datgene wat bij jou niet lukt, bij anderen wel lijkt te lukken. Ook al weet ik dat ik niet overal controle over heb en er soms ook gewoon sprake kan zijn van pech, kan dit toch tot een bepaalde mate van onzekerheid leiden.

Druk heeft voor mij ook te maken met een gevoel van afhankelijkheid van anderen. Wanneer er meerdere dingen tegelijk spelen die meer kennis vragen dan je zelf bezit, zorgt dit voor de nodige druk. Wij zitten op dit moment met de organisatie in een positie waarin veel mensen het bedrijf verlaten. En als mensen weggaan, betekent dit automatisch ook dat de nodige kennis verdwijnt. Er moet een hoop gebeuren, ik kan dit niet allemaal alleen, maar ik weet nu eigenlijk ook niet zo goed waar ik mijn kennis vandaan moet halen. Ik voel dat opdrachten tussen mijn vingers doorglippen.

In het algemeen geldt vaak dat je achteraf pas weet hoe je iets het beste aan had kunnen pakken. Je weet nu eenmaal niet alles op voorhand. Je kan duidelijkheid voor jezelf proberen te creëren maar meestal weet je pas na afloop wat je anders had kunnen doen om een proces beter te laten verlopen. Dit leidt aan de ene kant tot druk, maar aan de andere kant is dit ook juist leuk. Het vinden van een goede balans hierin is de grootste uitdaging!
𝐀𝐧𝐨𝐧𝐢𝐞𝐦, 𝟑𝟒

18/02/2021

𝐃𝐄𝐍𝐊𝐄𝐍 𝐎𝐅 𝐏𝐈𝐄𝐊𝐄𝐑𝐄𝐍 ⁣
⁣
Denken kan emoties aanwakkeren en leiden tot verkramping of vermindering van prestaties. Een heftige vorm van denken is piekeren. Piekeren - in het Engels niet voor niks ‘catastrophizing’ genoemd - kan makkelijk leiden tot gevoelens van angst of paniek. Door je heel erg druk te maken over een situatie die zich mogelijk in de toekomst voor zou kunnen doen, bijvoorbeeld het optreden van gezondheidsproblemen, kunnen er in het hier en nu heftige emoties worden opgeroepen. Emoties waar je op dit moment niets mee kunt. Je maakt je op zo’n moment druk om de ‘wat als’- momenten en bent dan niet in staat echt aanwezig te zijn in het hier en nu. Te veel in je hoofd zitten, te veel denken over het verleden of de toekomst kan je in de weg staan.⁣
⁣
Een situatie waarbij emoties versterkt worden door de eigen gedachtes kan bijvoorbeeld optreden bij iemand die op het punt staat een presentatie te geven. Vaak brengt een dergelijk moment enige spanning met zich mee, misschien zelfs wel wat angst. Dat voelt misschien een beetje vervelend, maar kan er ook juist voor zorgen dat je op scherp staat. Wanneer je op een dergelijk moment echter gaat denken dat je vast de mist in zult gaan en iedereen zal zien hoe jij zult dalen, zal je lichaam hier hoogstwaarschijnlijk op reageren door een toename van de angstgevoelens. Deze gedachtes kunnen zelfs leiden tot blokkades waardoor je niet meer uit je woorden komt of je tekst kwijtraakt. ⁣
⁣
Op deze manier kun je in een vicieuze cirkel van gevoelens en gedachtes belanden. Zo kan een bepaalde onrust leiden tot piekeren, wat weer kan leiden tot grotere emoties. Deze kunnen op hun b***t weer leiden tot nog meer gedachtes en mogelijke scenario’s. Het denken staat dan letterlijk het in vrijheid voelen en leven in de weg. ⁣
⁣
Aan de andere kant is het vermogen om te denken juist een kwaliteit die van belang is om op de juiste wijze met emoties om te gaan. Hierover later meer.. ⁣
𝐎𝐦𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐃𝐫𝐮𝐤, 𝐣𝐮𝐧𝐢 𝟐𝟎𝟏𝟗⁣
(𝘙𝘰𝘦𝘭 𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯, 𝘉𝘰𝘣 𝘉𝘰𝘰𝘵, 𝘙𝘰𝘣𝘪𝘦𝘯 𝘙𝘰𝘦𝘵-𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯)

12/02/2021

M𝐃𝐑𝐔𝐊, 𝐒𝐏𝐎𝐑𝐓 𝐄𝐍 𝐆𝐄𝐙𝐎𝐍𝐃𝐇𝐄𝐈𝐃

Acht jaar lang heb ik in Italië gevolleybald. Het land waar je, wat volleybal betreft, wilt zijn. Al vroeg in mijn carrière kreeg ik de kans om daar te spelen. Geweldig natuurlijk. Wel werd ik als jonkie onderdeel van een team waarin iedereen meer bereikt had dan ik. Meer had gewonnen, meer ervaring had. Toen de kranten ook nog eens begonnen te schrijven dat ik een miskoop was, kwam de onzekerheid. Dit was echte druk. Natuurlijk wist ik dat zij, de journalisten, niet degene waren die verstand hadden van volleybal. En normaliter trek ik me ook weinig aan van wat mensen met weinig verstand van iets zeggen of over iets schrijven. Het probleem is alleen dat kranten veel gelezen worden. Dat de mensen die de kranten lezen, wel verwachten dat deze journalisten degene zijn met verstand van zaken. De impact kan dus enorm zijn. Gelukkig voelde ik mij gesteund door mijn club. Bovendien veranderde het winnen van de gouden Olympische medaille alles. Met goud om je nek, ben je een stuk minder snel het mikpunt.

De allergrootste druk uit mijn carrière heb ik gevoeld in de Olympische finale. Italië had een matchpoint. Wij stonden 14-13 voor maar door twee acties van mij die beter hadden gemoeten, stonden we opeens achter. De coach vroeg om een time-out. En in die time-out moest ik er alles aan doen om weg te blijven bij de impact die dit moment kon hebben. Ik mocht mij niet bezighouden met de mensen die naar ons keken. Het besef van het belang van het moment mocht niet doordringen. Het grootste stress-moment uit mijn leven. Toch zijn dit soort momenten, de momenten waarop alles samenkomt en je voor grote punten staat, ook leuk. Deze momenten horen ook het zijn van topsporter.

Ik mis niet alles aan de sport. Sterker nog, ik begrijp ex-sporters niet die zeggen de spanning voor aanvang van een wedstrijd te missen. Het niet slapen, de buikpijn en het niet kunnen eten. Dat gevoel is naar mijn mening allesbehalve fijn. Natuurlijk, de euforie die gepaard kan gaan met topsport is geweldig, maar de druk van een ‘once in a lifetime’ mogelijkheid is heftig.

Ook lichamelijke ongemakken hebben voor de nodige druk gezorgd. Zo heb ik hepatitis A en pfeiffer gehad, ging tijdens een training de helft van mijn gezicht hangen als gevolg van een TIA, kreeg ik in 2003 de diagnose diabetes type 1 en werd er in november 2016 lymfeklierkanker ontdekt. Allemaal, behalve misschien de TIA die veroorzaakt werd door een prop afkomstig uit mijn schouder en die wel vaker voorkomt bij sporters, domme pech.

Ik heb de mazzel vrij klinisch met dergelijke situaties om te gaan. Natuurlijk is er wel even de klap. Is er sprake van de nodige emoties. De heftigheid van deze klap hangt dan vanzelfsprekend af van het soort diagnose dat je krijgt en de impact die dit op je leven heeft. Zo maakte ik mij bij de diagnose diabetes type 1 voornamelijk heel erg zorgen om mijn sportcarrière. Of ik ooit weer topprestaties kon gaan leveren. Bij de diagnose kanker speelt er natuurlijk weer iets heel anders. In dit geval ging het om leven en dood. Maar gelukkig schakelde ik heel snel om van deze eerste klap naar een situatie van berusting, routine en vertrouwen. Ik ga niet direct uit van het zwartste scenario. Toen er echter drie weken na mijn diagnose een knobbel in Nicole haar borst werd geconstateerd, werd het even echt heel slecht. Radeloosheid omschrijft dan het beste het gevoel dat overheerst. Het idee dat je vier kinderen mogelijk op moeten groeien zonder ouders, is het ergste dat je je voor kunt stellen. Gelukkig kregen we al na twee dagen te horen dat Nicole schoon was. Dit was eigenlijk dezelfde dag als waarop ikzelf merkte dat de behandeling aansloeg en mijn klieren als gevolg van de chemotherapie aan het krimpen waren. Dit moment zie ik echt als een omslagpunt. Mijn vrouw was oké en ik had het gevoel dat ik de therapie nu alleen nog even moest doorstaan. Dit is een heel ander bedje om zulke zware kuren op te ontvangen, dan dat je constant in de onzekerheid leeft of de behandeling überhaupt wel aanslaat.

Nu zijn we op het punt dat het allemaal weer veel beter gaat. De controles zijn goed, de foto’s zijn schoon en mijn energie begint weer langzaam terug te komen. Ik heb het gevoel bijna weer op de 100% te zitten. Wel heeft de kanker meer invloed op me gehad dan ik in eerste instantie heb beseft. Zo heb ik alle tijd gehad om mijn werkzaamheden binnen de Bas van de Goor foundation opnieuw te evalueren. Ik ben erachter dat ik mij meer moet gaan focussen op de zaken waar ik echt goed in ben. Dat dat beter is voor de stichting, maar ook voor mezelf. Ook ga ik minder werken. De afgelopen periode heeft me nog meer doen inzien hoe leuk ik het thuis heb. Daar wil ik niks van missen..
𝐁𝐚𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐆𝐨𝐨𝐫, 𝟒𝟗
𝐈𝐧𝐭𝐞𝐫𝐯𝐢𝐞𝐰 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐨𝐞𝐤 ‘𝐎𝐦𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐃𝐫𝐮𝐤’ 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐞𝐧𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐣𝐮𝐧𝐢 𝟐𝟎𝟏𝟗
(𝘙𝘰𝘦𝘭 𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯, 𝘉𝘰𝘣 𝘉𝘰𝘰𝘵 𝘦𝘯 𝘙𝘰𝘣𝘪𝘦𝘯 𝘙𝘰𝘦𝘵-𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯)

04/02/2021

𝐌𝐄𝐙𝐄𝐋𝐅 𝐕𝐈𝐍𝐃𝐄𝐍

Ik kom uit een gezin waarin altijd hard gewerkt werd. Ik kan wel zeggen dat het leven echt in het teken van het werk stond. Ik paste mij aan de omstandigheden aan. Als kind al. Ik zorgde vooral dat ik niet te veel opviel. Niet in de weg liep. Nu, vele jaren later merk ik wat dit met mij heeft gedaan. Welk effect dit op mij heeft gehad en hoeveel last ik hier nu van heb.

De geschiedenis leek zich voor mij al snel te herhalen. Ik trouwde een man die zich ook vooral richtte op zijn carrière. Ook ik legde lat op professioneel gebied hoog. Ik stapte als volwassen vrouw eigenlijk zo weer in mijn leven van vroeger. Alleen nu in de rol van moeder in plaats van kind. Mijn kinderen waren nog heel klein toen ik eigenlijk al voelde dat dit niet was wat ik wilde. Dat dit leven niet bij mij paste. De focus opnieuw alleen bij werk lag in plaats van bij de dingen die er voor mij toe deden. Ook merkte ik dat ik een partner miste die er voor mij was.

Achteraf neem ik mezelf kwalijk dat ik toen niet heb ingegrepen. Niet voor mezelf ben opgekomen. Niet heb durven beslissen dat dit leven niet goed voor me was. Nu werd de keuze eigenlijk voor me gemaakt toen de kinderen nog ontzettend jong waren. Mijn man had een ander en ging bij ons weg. Ondanks dat hij alleen maar werkte, nooit tijd voor ons had, was er wel tijd voor haar. Een ontzettend moeilijk periode volgde. Veel van onze vrienden en kennissen bleken al lang van deze situatie op de hoogte te zijn. De derde persoon in mijn huwelijk, was voor niemand een geheim. Enkel voor mij.

De weinige tijd en ruimte die er voor de jonge ik was en het gevoel in de steek gelaten te zijn door mijn man, vrienden en familie hebben naast het verdriet ook tot veel druk geleid. Ik heb weinig vertrouwen in mezelf. Ben mijn echte ‘Ik’ kwijt. Ik weet al lange tijd dat dit gevoel sluimert. Maar hoewel het voelbaar was, was het ook altijd nog verstopt.

Nu ik heb gekozen een andere weg in te slaan – ook op professioneel gebied - komt het opeens aan de oppervlakte. Het wordt me nu pas echt duidelijk wat mijn onzekerheid met me doet. Dat de druk gigantisch is en mij blokkeert. Ik durf mijzelf en mijn werk eigenlijk niet te laten zien. Ik durf niet altijd te vertrouwen op wat ik doe en lig wakker van wat anderen van mij of mijn prestaties zullen vinden.

Ook in mijn privéleven voel ik de druk en de onzekerheid. Na mijn scheiding ben ik weer gelukkig in de liefde. Maar ook hierin merk ik dat één ‘verkeerde’ opmerking van hem, mij extreem kan raken. Het gevoel van minderwaardigheid kan dan zo groot worden, dat ik het niet meer zie zitten. Geen geluk meer voel. Het is echt tijd om hiermee aan de slag te gaan. Mijzelf te vinden en in mezelf te durven te geloven.
𝐀𝐧𝐨𝐧𝐢𝐞𝐦, 𝟑𝟗

28/01/2021

𝐃𝐄𝐍𝐊𝐄𝐍

De mens onderscheidt zich van andere (dier) soorten door het vermogen te kunnen denken. Onder andere over emoties. Dit geeft de mogelijkheid om adequaat met emoties om te kunnen gaan.

Denken kunnen we omschrijven als het vermogen van mensen om ideeën en voorstellingen van de werkelijkheid te vormen in het hoofd. Via het denken worden situaties, geb***tenissen en de gevoelens die we ervaren geïnterpreteerd.

Zo geldt dat twee mensen een situatie die ze allebei meemaken op een eigen manier betekenis kunnen geven. De manier van denken over die situatie, de mentale opstelling, kan invloed hebben op de manier waarop gevoelens zich ontwikkelen. Ze denken verschillend dus voelen ze, uiteindelijk, verschillend.

Stel dat op kantoor een e-mail wordt verstuurd waarin het management een bijeenkomst aankondigt waarin zal worden ingegaan op de toekomst van het bedrijf. De e-mail geeft nog weinig duidelijkheid, maar het is wel duidelijk dat er iets te gebeuren staat. Het bericht komt voor iedereen onverwacht en brengt de nodige gevoelens van onrust met zich mee. Iedereen gaat verschillend met deze onrust om. Zo kan iemand de onrust voelen en erkennen, maar besluiten zich nog niet druk te maken en over te gaan op de orde van de dag. Niemand weet immers nog precies wat er aan de hand is. Een ander lukt het niet om de situatie te laten rusten - bijvoorbeeld omdat de angst om ontslagen te worden altijd al een grotere rol speelt in diens leven - en gaat direct piekeren over wat er aan de hand zou kunnen zijn. Er spelen dan allerlei gedachtes die direct grote emoties oproepen, van paniek en angst tot woede.

Uit een dergelijk voorbeeld blijkt dat spanning en stress maar voor een deel te maken hebben met invloeden van buitenaf. Zo hebben we zelf ook invloed op de betekenis die je geeft en wat je waarneemt en de emotie die je ervaart. Natuurlijk is er in alle gevallen sprake van een initiële reactie - een emotie die je niet kunt controleren - maar de manier van denken en fantaseren bepaalt ook hoe je je voelt, je opstelt en je gedraagt.

Wanneer je kijkt naar de naar de relatie tussen emoties en de menselijke capaciteit om te denken, blijkt dat het denken er enerzijds toe kan leiden dat bepaalde emoties opgeroepen of vergroot worden, terwijl het anderzijds ook een rol kan spelen in het in perspectief zetten van emoties. Hierover later meer..

𝐎𝐦𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐫𝐮𝐤, 𝐣𝐮𝐧𝐢 𝟐𝟎𝟏𝟗
(𝘙𝘰𝘦𝘭 𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯, 𝘉𝘰𝘣 𝘉𝘰𝘰𝘵, 𝘙𝘰𝘣𝘪𝘦𝘯 𝘙𝘰𝘦𝘵-𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯)

14/01/2021

RUIMTE MAKEN VOOR ANDEREN⁣
⁣
30 jaar heb ik bij de bank gewerkt. Ik begon daar als jonge man. Eigenlijk zonder vooropleiding, zonder ervaring. Dat is, of was, denk ik wel het mooie aan werken voor een bank. Je kreeg alle kansen, werd intern opgeleid, kon je ontwikkelen. ⁣
⁣
Ik werd ouder en dit 'ontwikkelen' ging steeds moeilijker. Het leren ging langzamer en de druk om de verplichte diploma's te halen werd groter. Ik begon later thuis te komen van werk. Kon het tempo niet meer bijhouden. Het leren, wat ik normaal altijd 's avonds deed, ging niet meer. Het verschoof naar het weekend. Slokte meer en meer van mijn privéleven op. ⁣
⁣
Ik heb aangegeven dat de druk mij te hoog werd, dat ik het niet meer bijhield, dat mijn hoofd te vol was. Bij de zoveelste reorganisatie heb ik gezegd weg te willen. Ruimte te willen maken voor anderen. Maar ze lieten mij die ruimte niet maken. Ik mocht blij zijn dat ik, met mijn leeftijd, mocht blijven. Maar ik wilde helemaal niet blijven. De collega's werden nog jonger, werkte nog harder, nog langer en de druk werd nog groter. Gelukkig was de verbouwing van het huis bijna klaar, dacht ik nog. Dit zou lucht geven. Het enige dat me eigenlijk nog op de been hield was het sporten. De rondjes die ik rende, het fietsen. ⁣
⁣
Op een mooie dag in het voorjaar, mijn vrouw was aan het werk, ronde ik de laatste klus af. Het schilderen de keuken. Ik had nog een uur 'over' en besloot te gaan hardlopen. Ik had voor even het gevoel van lucht. Het huis was af, ik had mijn diploma's bij de bank weer gehaald. Het was eindelijk weer tijd voor familie en vrienden. Ik had ze verwaarloosd. Wilde weer met mijn vrouw op vakantie. Er voor haar zijn. Het lopen ging geweldig. Ik kwam thuis, mijn vrouw was inmiddels ook thuis. We kletsten wat op de drempel. En toen ging het mis. Ik verloor mijn bewustzijn. Zomaar opeens. Ik viel met mijn hoofd op de harde tegels en een lange revalidatie volgde. Mijn val bleek niet alleen de fysieke druppel, maar ook de mentale druppel te zijn. Net nu het rustiger leek te worden, behapbaarder. ⁣
⁣
Therapie na therapie volgde. Ik heb alles en iedereen gezien. Het va**um dat ze me voorschrijven, zorgt ervoor dat ik niet meer kan sporten. Neemt al mijn energie af. Ik probeer in beweging te blijven, wil van die troep af. Maar ik kan dat niet alleen. Heb daar hulp bij nodig. Ik verlang naar iemand die de regie in handen neemt. Een plan voor me opstelt. Mij weer hoop geeft. Ondertussen blijft het schuldgevoel knagen. Ik doe iedereen tekort. Waarom kon ik het niet aan? Waarom lukte het me niet meer? Hoe heeft het zo ver kunnen komen? ⁣
𝐀𝐧𝐨𝐧𝐢𝐞𝐦, 𝟓𝟖

07/01/2021

⁣𝐀𝐔𝐓𝐎𝐍𝐎𝐌𝐈𝐄⁣
⁣
Autonomie betekent in letterlijke zin het bepalen en volgen van je eigen wetten (𝘢𝘶𝘵𝘰𝘴 = zelf; 𝘯𝘰𝘮𝘰𝘴 = wet). Voor een autonoom land gaat dat letterlijk op, recht op zelfbestuur. In de psychologie betekent het dat je emotioneel onafhankelijk bent. Dat je in staat bent je eigen leven vorm te geven en je eigen keuzes te maken. Je bent je dan bewust van wat er in jezelf speelt en in staat om dat af te stemmen met de mensen om je heen zonder van hen afhankelijk te zijn. Dat wil zeggen: zonder je beslissingen aan te passen aan de hand van wat anderen ervaren en van je zouden willen. Dit betekent niet dat de ander er niet toe doet. Het gaat erom dat je de mening of het gevoel van de ander als het ware proeft, maar vervolgens - natuurlijk wel rekening houdend met die ander - je eigen afweging maakt en je eigen koers bepaalt. ⁣
⁣
Een voorbeeld hiervan is het nemen van een weloverwogen beslissing waar je zelf achter staat ondanks het feit dat dit misschien niet rijmt met wat bijvoorbeeld je ouders of partner voor je zouden willen beslissen. Je luistert dan wel naar ze, respecteert hun standpunten en neemt deze ook mee in het nemen van je beslissing, maar laat ze niet allesbepalend zijn. ⁣
⁣
Omdat er nu eenmaal sprake is van invloeden van buitenaf, kan onze autonomie nog wel eens op de proef gesteld worden. Hoe meer invloeden er zijn, hoe meer we ons bewust moeten zijn van onszelf en van wat goed voor ons voelt en wat niet. ⁣
⁣
𝐎𝐦𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐃𝐫𝐮𝐤, 𝐣𝐮𝐧𝐢 𝟐𝟎𝟏𝟗⁣
(𝘙𝘰𝘦𝘭 𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯, 𝘉𝘰𝘣 𝘉𝘰𝘰𝘵, 𝘙𝘰𝘣𝘪𝘦𝘯 𝘙𝘰𝘦𝘵-𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯)

31/12/2020

31/12/2020

𝐆𝐄𝐄𝐍 𝐃𝐑𝐔𝐊

Gek genoeg heb ik zowel in mijn zakelijke als in mijn persoonlijke leven nooit druk ervaren. Niet als voetbalspeler, niet als trainer, niet als vader en niet als man. Ik heb een natuurlijke overtuiging dat de dingen die ik doe goed zijn.

Natuurlijk voel ik weleens spanning. Spanning die voor mij te maken heeft met het ‘stukje datje niet in de hand hebt’. Het deel dat je niet onder controle hebt. Maar dit ervaar ik niet als druk. Druk betekent voor mij de twijfel of je kan voldoen aan een verwachtingspatroon.

Als je aangeeft geen druk te ervaren, doet dit iets met je imago. Als speler wordt je gezien als brutaal. Als mens ben je al snel een arrogante l*l. Nu is het zo dat ik altijd een bepaalde uitstraling heb gehad. Vroeger al. Ik ben lang, heb een zware stem, kan dingen goed en heb geen faalangst. Dan krijg je toch een bepaald stempel.

Als ik wel druk had ervaren, had ik waarschijnlijk ook nooit in Go Ahead Eagles gestapt. De kans dat ik daar zou falen was groot. Natuurlijk geef ik alles in zo een situatie. Mijn volle 100%. Maar als het niet lukt, is het zoals het is. Ik heb geen angst voor wat anderen dan zullen vinden. Integendeel zelfs. Ik heb het gevoel dat hoe spannender of moeilijker de situatie is, hoe beter mijn focus is.

Je kunt wel zeggen dat het leven mij heeft geleerd dat ik onder grote druk de beste beslissingen neem. Dit is ook belangrijk in de voetbalwereld. Als trainer moet je altijd scherp zijn. Zo is het alleen al zo dat slechts 11 van de 24 spelers in de basis staan. Daadwerkelijk mogen spelen. Dit betekent dat je altijd 13 spelers teleurstelt. Als je wint is er niks aan de hand. Heb je gelijk. Maar op het moment dat je verliest, wordt de kracht van deze 13 groter. Als je dan ook nog iets stoms doet op de training of een fout maakt in je analyse, wordt je afgeslacht. Dit hoort gewoon bij het vak.

Ondanks dat ik het zelf niet ervaar, ben ik wel altijd geïnteresseerd geweest in druk. Mijn interesse ligt bij het kunnen motiveren van teams en individuen. Ik lees hier veel over. Ben mij ook gaan verdiepen in de Chinese bewegingsleer en geneeskunde. Doe zelfs aan meditatie. Iets dat mij nu, ondanks dat het niet direct rijmt met mijn imago, goed past.

In mijn rol als trainer heb ik ook altijd veel ‘uitgeprobeerd’ om een team te laten slagen. Maar binnen het voetbal is niet alles zomaar toepasbaar. Neem bijvoorbeeld visualiseren. Het Mind-Eye verhaal. In de atletiek zie je dit steeds meer terugkomen. Maar ga je dit proberen in een kleedkamer vol met voetballers, wens ik je succes. Als een heel voetbalteam tegelijk zijn ogen dichtdoet, geb***t er van alles. Van alles, maar niet wat je wilt. En zo hoort het ook. Zo gaat het in de voetballerij.

Ik heb onlangs besloten iets anders te gaan doen. Uit de voetbalwereld te stappen. Mijn rol van Kroonprins te laten voor wat het is. Ik merkte dat ik als trainer steeds meer bleef hangen in het negativisme. In negatieve coaching. Vooral in mijn tijd bij NAC speelde dit een grote rol. En ondanks dat ik het bij Go Ahead Eagles weer om heb kunnen draaien, is het tijd voor iets anders. Ik stap het uitzendleven in. Begin voor mezelf. Dit zorgt voor een bepaalde vrijheid. In tijd, maar ook in de manier waarop ik in het leven sta. Waar mijn prioriteiten liggen en hoe ik mijn leven kan inrichten. Voor mij even geen ‘baan’ meer..
𝐑𝐨𝐛𝐞𝐫𝐭 𝐌𝐚𝐚𝐬𝐤𝐚𝐧𝐭, 𝟓𝟏

𝐈𝐧𝐭𝐞𝐫𝐯𝐢𝐞𝐰 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐨𝐞𝐤 𝐎𝐦𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐃𝐫𝐮𝐤, 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐞𝐧𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐣𝐮𝐧𝐢 𝟐𝟎𝟏𝟗
(𝘙𝘰𝘦𝘭 𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯, 𝘉𝘰𝘣 𝘉𝘰𝘰𝘵, 𝘙𝘰𝘣𝘪𝘦𝘯 𝘙𝘰𝘦𝘵-𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯)

21/12/2020

𝐌𝐀𝐍 / 𝐕𝐑𝐎𝐔𝗪

Eigenlijk ben ik nooit bezig geweest met mijn vrouw-zijn. Ik wil ook helemaal niet als feminist worden gezien. Er überhaupt mee bezig zijn dat het zijn van man of vrouw van invloed kan zijn op hoe anderen naar je kijken. Op je positie in deze maatschappij.

Maar hoe verder ik kom in mijn leven, hoe meer ik ook bereik, hoe duidelijker het voor me wordt dat mijn vrouwelijkheid wel degelijk invloed heeft. Dat je als jonge vrouw toch altijd iets extra’s te bewijzen hebt. Je uiterlijk altijd een rol speelt. Dat wanneer je met mannen bent je – zelfs door andere vrouwen – in eerste instantie eigenlijk altijd wordt gezien als de secretaresse, de assistente. Zo zie ik altijd een bepaalde verrastheid wanneer ik vertel wat ik heb gestudeerd en waar ik sta in het leven. Dit brengt druk met zich mee. Een bepaalde mate van zelfbewustheid die mij soms doet verstarren.

Het is een diepgeworteld fenomeen dat ook in mij zit. Ook ik let op de kleren van van een vrouwelijke presentatrice terwijl ik eigenlijk nooit kijk naar wat haar mannelijke collega draagt. En ook ik voel me ‘veilig’ bij een mannelijke piloot van middelbare leeftijd. Ik hoop dat dit ooit anders wordt.
𝐀𝐧𝐨𝐧𝐢𝐞𝐦, 𝟐𝟖

23/11/2020

𝐀𝐀𝐍𝐏𝐀𝐒𝐒𝐄𝐍 𝐄𝐍 𝐈𝐍𝐏𝐀𝐒𝐒𝐄𝐍

Iedereen heeft in zijn leven te maken met de meningen en verwachtingen van anderen. We leven nu eenmaal samen met elkaar en zijn geen solitaire wezens.

In sommige gevallen word je zo blootgesteld aan de meningen van anderen, dat het moeilijk kan zijn om bij jezelf te blijven. Het vinden van de juiste balans tussen jezelf aanpassen aan de ander en het daadwerkelijk trouw kunnen blijven aan jezelf is erg belangrijk. Wanneer we ons te veel aanpassen, leveren we ook te veel van onszelf in. Dit leidt eigenlijk altijd tot vermindering van kwaliteit van leven, maar het kan ook directe lichamelijke, psychische of sociale klachten geven. Dergelijke klachten kunnen leiden tot geremdheid in het functioneren en het presteren.

In zulke situaties spreken we regelmatig over de termen ‘aanpassen en inpassen’. Inpassen betekent het accepteren dat je leefwereld en omstandigheden invloed op je hebben maar dat je in staat bent om je eigenheid daarin te bewaren. Dat je in contact kunt blijven met wie je bent in je diepste kern met al je gevoelens, waarden, normen, kwaliteiten en beperkingen. Dit natuurlijk wel altijd in contact met en met respect voor de ander(eren) en de omstandigheden. Voor aanpassen geldt dat je jezelf en alles waar jij voor staat eigenlijk te veel loslaat om maar te voldoen aan de verwachtingen van de leefwereld.

𝐎𝐦𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐃𝐫𝐮𝐤, 𝐣𝐮𝐧𝐢 𝟐𝟎𝟏𝟗
(𝘙𝘰𝘦𝘭 𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯, 𝘉𝘰𝘵 𝘉𝘰𝘰𝘵, 𝘙𝘰𝘣𝘪𝘦𝘯 𝘙𝘰𝘦𝘵-𝘒𝘭𝘢𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯)