08/12/2025
Dag lieverd, daar ben je dan.
Je bent veilig en je hebt het gehaald.
Nu mag je rusten.
Je hebt zo hard gewerkt.
Kom in mijn armen en je bent thuis, je bent hier.
Geboorte is een strijd tussen leven en dood.
Daar lag ik, klem in het geboortekanaal.
Alles wat ik probeerde, liep uit tot niets.
Ik kon niet meer voor of achteruit.
Ik werd samengeperst en kreeg geen lucht meer.
Paniek en angst, waar moet ik heen.
Ik raakte uitgeput.
Zag geen oplossing.
Is er dan niemand die mij ziet of kan helpen?
Ik wilde schreeuwen maar ik kon niet meer.
Uitgeput viel ik neer.
Stond op het punt van opgeven, maar wist ook dan wat er zou gebeuren.
Mijn hele zenuwstelsel is overprikkeld en van de rel.
Het ego dat er tegen vocht en mij daar weg wilde halen.
Alles schreeuwde in mij om te vluchten, maar kon geen kant op.
Ik lag daar in de 3e matrix.
Volledig lichamelijk aanwezig in mijn geboorteproces.
Ik wist precies waar ik was.
Het voelde uitzichtloos.
Waar ben ik en waar moet ik heen, wat is boven of onder en het gevoel dat ik overreden en aangereden werd door grote vrachtwagens.
Mijn hele lichaam in elkaar gedrukt.
Langzaam voel ik het leven uit mij lopen.
En dan precies op dat moment, wederom weeën, nog 1 laatste poging.
Mijn lichaam draaide en begon te drukken, met de laatste kracht die ik had.
Het was te nauw, te krap, te veel pijn, maar het was nu of nooit.
Een oerkracht kwam naar boven, de paniek verdween en duwde met mijn benen, mijn hoofdje tegen de weeën aan, en stukje voor stukje kwam er beweging in.
Ik voelde iets aan mijn hoofd en hoorde de woorden, "kom maar kleintje, je kan het, druk jezelf er maar doorheen" en opeens schoot ik door.
Ik spuugde en hapte naar adem, mijn hele lichaam trilt.
Slijm loopt uit mijn keel, het gevoel van stikken en dan opeens die ademteug.
Lusteloos lag ik daar,
Mijn lichaam trilde en rilde.
Ik wist dat ik het gered had en ditmaal op eigen kracht.
Langzaam en voorzichtig werd ik terug op mijn matras gelegd, in de foetushouding.
Dekens werden er om mij heen gelegd en huilde.
Dank je wel lieve mama, zei ik zachtjes.
Ik had het gered.
Uren heb ik zo gelegen.
Mijn hele lichaam van binnen en buiten beurs.
Dit is misschien wel mijn meest intense, angstigste en pijnlijkste ervaring ooit tijdens een ayahuasca ceremonie.
Maar het was zo nodig.
Ik ben al vaker in processen gekomen van geboorte met adem en lichaamswerk, 16D en plantmedicijnen, maar het trauma was zo groot, dat het stukje voor stukje doorvoeld werd.
De puzzelstukjes vielen in elkaar.
Weer een stuk van de immense grote puzzel gelegd.
Ik begrijp nu zo goed, dat ik hier in dit geboorteproces een deel van mijn blauwdruk van het leven zit.
De dingen die gebeurd zijn tijdens mijn leven en nu de bevrijding.
De ruimte om mij heen.
Allemachtig, ik heb veel gelezen, geleerd en ervaren over het geboorteproces en geboortetrauma, maar ik was nu echt daar, lichamelijk, ik voelde alles en beleefde alles.
Moeder Ayahuasca bracht mij precies waar het om ging, de volgende stap en ze wist dat dit nodig was en ik het aankon.
Uren heb ik daar gelegen, zo een pijn in mijn lichaam, bont en blauw van binnen en van buiten, zachtjes en voorzichtig zocht ik steeds weer een nieuwe houding om even rustig te liggen en voelde hoe langzaam de rust en ontspanning terugkomt in mijn lichaam.
Nu dagen erna ben ik nog steeds uitgeput en moe, slaap de hele dag.
Ik begrijp nu ook waarom ik zo gehuild heb als baby.
Dat kleine jochie had zoveel pijn en was zo getraumatiseerd.
Nu ben je veilig.
Ik ging rechtop zitten en nam je in mijn armen, sprak je toe en gaf je kusjes.
Tegelijkertijd voelde ik hoe ik ook in de armen werd genomen en zachtjes over mijn hoofd werd geaaid.
Alsof mijn moeder mij vasthad en achter haar, haar vader en moeder en daarachter hun voorouders.
Alles kwam en komt nu samen.
Als een baby slaap ik veel, geef mijn lichaam ,ziel en zijn aandacht en rust.
De ruimte om mij heen is zo fijn en ik moet er om lachen, maar zelfs dat doet nu nog pijn.
Wat een bevrijding om dit zo te doorvoelen en ervaren.
De conceptie, geboorte en eerste levensjaren zijn zo belangrijk aan het begin van je leven en denken dat dit niet veel invloed heeft op ons leven omdat we het niet bewust kunnen herinneren, maar het is en blijft zo bijzonder om te zien en ervaren dat ons lichaam alles herinnert en terug kan in die staat.
Nu ben je bij mij, veilig, vertrouwd, welkom en heel.
We noemen je Cornelis en dat is wie ik ben.
TranZenDans
