LODUR, Praktijk voor beeldende therapie

04/02/2026

Vandaag is het Wereld Kankerdag. Wereldwijd staan we stil bij hoe het is om met een diagnose kanker te moeten leven. Als patiënt èn als naaste.
Het kan fijn zijn als je daar niet alleen in staat. Een goed contact met vrienden en familieleden is dan goud waard.

Soms is het fijn en zinvol om ondersteuning te krijgen van professionals. Erasmus MC PATIO is zo'n centrum waar je ondersteuning kunt vinden. Van zowel professionals als vrijwilligers.

Patio deelt vandaag cadeautjes uit aan patiënten die opgenomen liggen in het Erasmus MC Kanker Instituut. Samen met een inspiratieboekje en een kaart, die ik voor hen mocht maken.
Hoe sta jij vandaag stil op deze dag?
https://www.erasmusmc.nl/nl-nl/kankerinstituut/patio

04/02/2026

Vandaag staat de wereld stil bij alle mensen en hun families die met een diagnose kanker moeten zien verder te leven. Als je te horen krijgt dat je kanker hebt, of iemand die je lief is, slaat de schrik om je hart en kantelt je wereld zomaar 180 graden. Hoe blijf je dan overeind?

Er is hulp voor wie dat graag wil. Je wandelt dit pad wel zélf, maar dat hoeft niet alleen. Voor een luisterend oor of contact met lotgenoten (en meer) ben je van harte welkom bij één van de vele Centra voor Leven mét en ná Kanker. Je vindt er één bij jou in de buurt op www.ipso.nl

02/02/2026

Kroonkurken.... Daar kun je iets goeds mee doen. Je kunt ze sparen en vervolgens doneren aan Hospice Bodegraven-Reeuwijk .
Onlangs kochten zij er een opvouwbaar bad van. Ja, dát bestaat ècht!
Hoe heerlijk zou dat zijn, om je in je laatste dagen omhuld te voelen door warm water. Met misschien wel een lekker geurtje..

Of er kan een sessie beeldende begeleiding van vergoed worden voor de gast die daar gebruik van wil maken. Spaar je mee? Ik wèl!

02/02/2026

Als ik haar vraag hoe het vandaag is, wijst ze op haar hals waar deze overgaat in de schouder. "Daar doet het pijn. Het trekt. Kan dat niet weg?"
Ik moet lachen en kaats de vraag terug: "Hoezo? Mag die pijn er niet zijn?"
"Natuurlijk wel", zegt ze lachend. Een politiek correct antwoord maar eigenlijk wil ze dat ongemak niet.
"Misschien probeert die plek je wat te vertellen?" probeer ik.
"Wat dan?"
"Zullen we het tekenen?" stel ik voor.
"Helpt dat?"
"We gaan het zien...".

Ze gaat aan de slag en enkele minuten later ligt er een afgebroken tak op haar vel papier. We kijken er samen naar en zien dat de tak weliswaar afgebroken is, maar toch knoppen heeft. En meerdere kleurnuances heeft.
We komen er achter dat de tak symbool staat voor het uitvliegen van haar volwassen geworden kinderen. Een heel normaal en gezond proces, weet haar verstand. Haar hart zegt echter iets anders.... Het huis voelt stil en leeg zonder hen in huis en zij hoeft niet meer te zorgen. Eigenlijk vindt ze er niks aan. Ze mist hen.

Ik vraag hoe het zou zijn om met haar kids een soort afscheidsritueel te bedenken. Als een markering van de ene fase die overgaat in de andere. Dát idee spreekt haar wel aan. Ze neemt zich vóór het idee aan haar kids voor te leggen. Ze voelt zich opeens wat beter en voelt weer wat kracht. Een dag later appt ze me dat de pijnlijke plek in haar hals weg is. ;-)

27/01/2026

Ze heeft het gevoel dat ze verzuipt. Alles draait op haar. Ja, je leest het goed: niet óm haar maar óp haar. Zij houdt alle ballen in de lucht nu haar man ziek is en behandeld wordt tegen kanker. Haar twee kinderen begeleidt die ieder een vorm van autisme hebben en ieder een eigen benadering nodig hebben. Ook haar man is een autist wat veel aanpassing van haar vraagt.

Met krijt brengt ze hun situatie in beeld zoals zij het ervaart. Gespannen, koortsachtig bijna, tekent ze met geel krijt op het papier. Ze drukt het krijt krachtig op het papier, er breken kleine stukjes af. In het midden brengt ze oranje en rood aan; de kanker. Het geel staat voor haar man. Er is bijna geen ruimte meer voor andere kleuren. Ik vraag haar waar zij staat in dit geheel.
Stomverbaasd kijkt ze me aan... Ik vraag haar een kleur te kiezen voor zichzelf en zichzelf een plaats te geven in het geheel.

Ze kiest lichtblauw. Rechtsonder in een hoekje van het papier brengt ze wat blauw aan. Het mengt zich met het geel tot Turqoise. We kijken samen naar het hoekje kleur en vóór ik wat kan zeggen, zegt ze het zélf al: "Nou, ik mag best wat meer ruimte innemen!".
"Ga je gang", zeg ik en er ontstaat een Turqoise schaalvorm onder het geel, rood en oranje. "Ik draag alles", zegt ze maar daar kijkt ze niet blij van.

Enkele sessies later zie ik haar weer en voelt ze zich een stuk beter. "Ik verzuip niet meer", zegt ze verheugd. "Ik kom beter op voor wat ik nodig heb en reserveer tijd voor mijn hobbies. Ik zet de wekker en als die afgaat ben ik pas weer beschikbaar voor mijn gezin". Deze oplossing werkt goed en duidelijk voor haar kinderen en ook haar man kan daar goed mee omgaan. Iedereen is blij.

20/01/2026

In bed ligt een kwetsbare man met een vriendelijk gezicht. Hij heeft al enkele jasjes uit gedaan en binnenkort trekt hij het laatste uit.

Mijnheer heeft een wens; iets maken voor zijn dochter die gaat trouwen. Iets unieks. Wat haar ook aan hem zal doen denken voor als hij er niet meer is. Maar wat in hemelsnaam zou dat kunnen zijn?
Hij strekt zijn hand naar mij uit en die pak ik vast; "we gaan samen op zoek". Hij slaakt een zucht van verlichting, blij met de geboden hulp.

Na ons gesprek heeft hij gekozen voor een hartvormig doosje, welke hij wil beschilderen. In de kleurkeuze neemt hij ook zijn overleden dochter mee, de zus van de bruid. "Zo is zij er toch ook een beetje bij". Ik knik en realiseer mij dat degenen die gemist worden er altijd bij zijn via de harten van de aanwezigen.

Tijdens het schilderen zie ik dat mijnheer stagneert. Hij valt stil in zijn bewegingen en staart in het niets. Voorzichtig raak ik zijn hand aan en haal hem weer terug. Ik vraag of ik hem mag helpen en dat mag.
Samen maken we het doosje af, doen er een bodempje zachte gekleurde wol in. Mijnheer kiest voor metallic hartjes in diverse kleuren om in het doosje te strooien en legt er dan tot slot de kers op de taart in; een geslepen kristal welke voor het raam gehangen kan worden zodat de zon er regenboogjes door kan werpen op de muur en op de vloer. Regenboogjes als symbool voor zijn band met zijn dochter.

Dochter gaat trouwen op een bijzondere plek; in het hospice waar haar vader verblijft. Zo kan mijnheer er ook bij zijn. Ik hoop van harte dat het hem gegund zal zijn erbij te kunnen zijn.

12/01/2026

Wat vindt ze het moeilijk om contact te maken met haar gevoelens! Ze heeft al vroeg geleerd om die weg te stoppen, want er was niemand die haar even troostte als ze verdrietig was. Of boos liet zijn als ze het ergens niet mee eens was. Ze had het gevoel er alleen voor te staan, dus vermande zij zich, zo jong als ze was en schoof haar gevoelens opzij en ging moedig dóór.

Nu ze onlangs de diagnose kanker kreeg, merkte ze dat dat veel met haar deed. En deed ze wat ze tot nu toe altijd doet; opzij met die gevoelens en emoties! Dóórgaan.
Maar het werkt niet meer...

Na enkele sessies waarin we onderzocht hebben welke emoties en gevoelens er zijn, gaan we vandaag aan de slag met het durven laten zien van die emoties. Als je dat (een beetje) durft, zien mensen dat het niet goed met je gaat en kunnen ze rekening met je houden. Je helpen of bijstaan. Dan hoef je het niet alleen te doen.

Een mega-grote stap! Ze verbeeldt in een masker wat zij aan de buitenwereld laat zien (geel) en wat zij (aan de binnenkant) voor zichzelf houdt (roze).
De gele buitenkant is haar vrolijke kant. De met-mij-gaat-het-goed-hoor-kant. Die sterke kant is stevig ontwikkeld.

De binnenkant is roze. Het kwetsbare meisje dat niet heeft gekregen wat zij wél zo hard nodig had. Deze kant is onzichtbaar voor de buitenwereld. Het raakt haar enorm. Het blijft minutenlang stil...

"Eigenlijk is deze binnenkant niet roze", zegt ze dan. "Eigenlijk is het zwart".
We hebben het daarover maar ze kan het niet aan om die kant ook daadwerkelijk zwart te maken. Ik denk dat ze al heel veel moed heeft laten zien door dit te (h)erkennen en uit te spreken. En het is duidelijk voelbaar. Genoeg voor vandaag!

04/01/2026

Bijna vól! Schrijf je vandaag nog in! Die avond ben ik jouw docent1

Schilderij van je leven - VU Het Groene Hart

26/12/2025

Het gaat bijna dóór; de workshop "Het Schilderij van je Leven" welke ik mag verzorgen voor Het Groene Hart. Er is nog een deelnemer nodig maar meer mag natuurlijk óók! Doe je mee?

Het is een workshop op het snijvlak van leuk en ontspannen én persoonlijke ontwikkeling!
Wát gaan we doen deze avond?
Dát kun je hier lezen; https://www.vuhetgroenehart.nl/hobby-en-vrije-tijd/schilderen-tekenen-en-schminken/het-schilderij-van-je-leven

Dinsdag 20 januari 2026. Van 19.00u tot 22.00u in het MBO Rijnland College te Woerden.

23/12/2025

Naast de kaart voor de patiënten in de kliniek, mochten collega muziektherapeut Anneke Naaijkens-Doek en ik nóg een kaart ontwerpen voor de patiënten van de dagbehandeling van het Erasmus MC Kanker Instituut en voor de bezoekers van Erasmus MC PATIO.

De voorzijde heb ik in dezelfde techniek gemaakt; acrylverf, gelli-plate print en bladeren van de Ginko Biloba-boom maar met andere kleuren. Het lied wat Anneke gemaakt heeft met diverse vrijwilligers en vaste medewerkers van Patio staat ook op deze kaart op de achterzijde en kun je beluisteren door de QR-code te scannen.
Ik ben stiekem best benieuwd hoe de patiënten dit cadeautje aan hen beleven..... Het was in ieder geval een feestje om aan beide kaarten te mogen werken. Het is een écht samenwerkingsproject geworden vanuit de binnen Patio.

22/12/2025

Leuke opdracht! Ik mag alweer bijna 4 jaar werken voor Erasmus MC PATIO als beeldend therapeut in de kliniek op de oncologische afdelingen. Daar werk ik samen met mijn collega muziektherapeut Anneke Naaijkens-Doek.

Nu is het al niet bepaald een feestje als je in het ziekenhuis opgenomen moet worden voor een operatie en kankerbehandeling, maar met de feestdagen op komst wil écht niemand in het ziekenhuis liggen. Maar dán is Patio er!

Voor de patiënten die de feestdagen in het ziekenhuis moeten doorbrengen, mochten collega Anneke en ik een mooie kaart ontwerpen welke we de komende week gaan uitdelen op de oncologische afdelingen, samen met een cadeautje en ons inspiratieboekje. De kaart is écht een samenwerkingsproject geworden; Ik maakte de voorkant met verf, gelli-plateprint en bladeren van de Ginko Biloba-boom en op de achterzijde maakte Anneke een lied met enkele vrijwilligers en vaste teamleden. Je kunt het lied luisteren als je de QR-code scant. (Mijn stem klinkt er ook nog ergens tussen...) Zo hopen we een klein lichtpuntje te kunnen bieden aan patiënten en hun families die de feestdagen in het ziekenhuis moeten doorbrengen.

15/12/2025

Hoera! Vandaag hoorde ik dat het Kwaliteitsregister Vaktherapie mijn herregistratie heeft goedgekeurd!
Wat betekent dat en wat heb jij daar aan?

Het betekent dat ik voldoe aan de eisen die zorgverzekeraars stellen aan goede vaktherapeuten. En dat jij in aanmerking kunt komen voor een gedeeltelijke vergoeding indien je aanvullend verzekerd bent. Check hier jouw vergoeding; https://www.zorgwijzer.nl/vergoeding/vaktherapie

Ben je niet (meer) aanvullend verzekerd? Dan betaal je de factuur zèlf!

Wil je meer weten over vaktherapie? Kijk op www.vaktherapie.nl

Wil je meer weten over mijn werk? Lees dan verder op www.lodur.nl

Heb je een vraag voor mij? Stuur me dan een berichtje;
info@lodur.nl