LODUR, Praktijk voor beeldende therapie

LODUR, Praktijk voor beeldende therapie Als beeldend therapeut help ik jou nieuwe manieren te ontdekken om anders met problemen om te kunnen

Van Charlie Mackesy voor jou...
01/04/2026

Van Charlie Mackesy voor jou...

Ze heeft me op eigen initiatief een berichtje gestuurd. (Meestal is het de verpleegkundige die een patiënt dóór verwijst...
01/04/2026

Ze heeft me op eigen initiatief een berichtje gestuurd. (Meestal is het de verpleegkundige die een patiënt dóór verwijst...). Ze schrijft dat ze graag in beeld zou brengen wat ze voelt. Nieuwsgierig naar wat daar aan te ontdekken zal zijn...

Als ik bij haar op de kamer kom, zit daar een dame. Een persoonlijkheid. Spiritueel ontwikkeld. En nieuwsgierig naar wat beeldende therapie haar kan brengen.
Ze verteld dat er al een tijdje een beeld in haar hoofd rondwaart. Dat wil ze nu wel eens op papier zetten. Om te ontdekken wat het nu betekent. Of ik haar daarbij kan helpen? Ofcourse...

Ik geef haar pastelkrijt en handschoentjes. Het protocol wil dat ik mijn materialen met alcohol reinig vóór ik het de kamer mee in neem, en na afloop ook weer. Krijt kan ik echter niet reinigen. Dan vraag ik de patiënt om handschoenen aan te doen. Dat werkt prima. Ik doe haar vóór hoe ze het krijt kan gebruiken en daarna gaat ze zelf aan de slag.

Bewust en weloverwogen kiest ze de kleuren en vormt vlakken. Ronde, organische vlakken. Er bewegen lijnen uit het ene vlak richting het andere vlak.
Na een tijdje valt ze stil. Ik stel vóór dat we samen eens naar de tekening kijken om te bespreken wat daar op te zien is en wat daar gebeurt.

Voorafgaand aan de tekening heeft ze me iets over haarzelf verteld. Over haar ziek-zijn en wat het haar leert op dit moment. Maar ook over het kind wat ze vroeger was. Over haar behoefte nu.

Al kijkend naar de tekening en haar verhaal daarin meenemend, komen we tot de conclusie dat haar huidige zelf uitreikt naar het vroegere kind dat vroeger niet de ruimte kreeg die het nodig had. Het kind moest zien te overleven en heeft gevoelens diep weggestopt. Nu mag ze zichzelf ruimte gunnen en de gevoelens van toen alsnog toelaten. Een traan glinstert in haar ooghoek. Mijn hart glimlacht; het begin is er!
Zij neemt zich voor dat als ze weer thuis is, zij een kamer voor zichzelf gaat inrichten waar ze kan schrijven en tekenen. Ruimte creëren voor zichzelf. Heel gezond!

Vandaag was blauw...Erasmus MC PATIO -blauw. In het kader van een Verwendag voor de patiënten die opgenomen zijn op de d...
14/03/2026

Vandaag was blauw...
Erasmus MC PATIO -blauw. In het kader van een Verwendag voor de patiënten die opgenomen zijn op de diverse oncologische afdelingen, hesen vrijwilligers en medewerkers zich in Patio-blauw.

Patiënten die dit wilden in het Erasmus MC Kanker Instituut werden vandaag verwend door masseurs, schoonheidsspecialisten, en .
De "verwenners" zèlf werden verwend met een fijne lunch.

Wat ben ik blij en verrast! Vrijwilligster Lia de Jong loopt straks in de zomer de Nijmeegse 4-daagse. Daarbij laat zij ...
13/03/2026

Wat ben ik blij en verrast! Vrijwilligster Lia de Jong loopt straks in de zomer de Nijmeegse 4-daagse. Daarbij laat zij zich sponsoren voor een goed doel. Dit keer heeft zij de beeldende begeleiding gekozen als sponsordoel. Beeldende begeleiding helpt mensen zich op een andere manier dan met woorden (alleen) uit te drukken via beeld (tekenen, schilderen, boetseren, iets maken). Ik ben die beeldend begeleider die met enige regelmaat het Johannes Hospitium Vleuten bezoek om met een gast (en soms ook met diens familie) beeldend aan de slag te gaan.
Dankzij het bedrag wat Lia gaat ophalen, kunnen meer mensen in aanmerking komen voor beeldende begeleiding. Hoe geweldig is dat? Dank je wel Lia! Fantastisch!
Wil je Lia ook steunen? Dat kan via deze link; https://ikkiesvooreenanderdoel.devierdaagsesponsorloop.nl/fundraisers/lia-de-jong?utm_source=kentaa&utm_campaign=stichting-de-vierdaagse-sponsorloop&utm_content=donation&utm_medium=whatsapp&locale=nl

Ze heeft nog even... Maar haar levenseinde gloort aan de horizon van deze veertiger. Ondanks dat ze niet meer beter zal ...
16/02/2026

Ze heeft nog even... Maar haar levenseinde gloort aan de horizon van deze veertiger. Ondanks dat ze niet meer beter zal worden, probeert ze nog wel een pittige chemo-kuur. Ze wil zo lang mogelijk van haar twee kleinkinderen genieten. Nadenken over het definitieve afscheid dat er aankomt is soms best lastig. Ze weet al wél wat ze haar kinderen ná wil laten; schilderijtjes voor ieder afzonderlijk met een handafdruk van haar en het desbetreffende kind. Zodat ieder zijn of haar eigen doekje thuis een plekje kan geven.
"En wat zal ik dan met mijn echtgenoot doen", vraagt ze aan mij?
"Hoe zou je het vinden om jullie handen in gips te gieten", stel ik voor? Dát spreekt haar aan. Ik heb net twee nieuwe sets aangeschaft, dus het is mogelijk.

Haar echtgenoot verblijft bij haar op de kamer, dus we kunnen meteen van start. Ondertussen worden de kinderen gevraagd in de middag langs te komen voor het maken van de schilderijen. "Over twee dagen begint mijn kuur", zegt ze. "Ik weet niet hoe ik mij dan ga voelen, dus laten we het vandaag allemaal doen". We gaan ervoor.

Gewapend met mijn accuboor plus mixer en de gietset ben ik even later terug op de kamer. We oefenen eerst "droog". Mevr zit in bed en zij moet zo comfortabel mogelijk in staat zijn om haar handpositie zo'n 10 minuten vol te kunnen houden. De emmer waarin de mal en het gips gegoten zal worden, plaats ik op een krukje en onder haar arm komt een opgerolde handdoek. Let's go!

Later die middag gonst het van de activiteit en lijkt de kamer te klein; alle (klein-)kinderen zijn er. Plus de twee overgrootmoeders. Uiteindelijk veranderen alle volwassenen even in grote kinderen; er worden kleuren gekozen, elkaars handen beschilderd en daar blijft het niet bij; de creatieve ideeën vliegen over het bed heen en weer. Er wordt gelachen.

En dan is het klaar. Er wordt eten besteld door de kinderen en ondertussen kijken zij en ik elkaar aan. "Je ziet er moe uit", begin ik. Ze knikt; "Ik ben gesloopt. Maar wat is dit een feest!". Dankbaar laat ik hen met elkaar.

De foto mag ik met toestemming delen...
www.netwerkbeeldendebegeleiding.nl

09/02/2026

Koesterstenen.... Dat is je pijn en verdriet (in de gedaante van een koude, harde kiezelsteen), verzachten met gekleurde wol, warm water en geurige zeep. Zó raak je letterlijk je pijn en verdriet aan tijdens het maakproces. Eenmaal klaar, is de steen (jouw pijn) gemakkelijker aan te zien (hij is mooi geworden ) en prettiger om vast te houden (zacht en warm).
Verdriet en pijn is veranderd van iets wat onaangenaam was en wat je liever in een donker hoekje liet liggen in iets wat toegankelijker is geworden, mooi om naar te kijken en gemakkelijker om vast te houden.

Onlangs mocht ik met een gast in Hospice Bodegraven-Reeuwijk werken aan het maken van maar liefst meerdere stenen welke hij wilde schenken aan dierbare naasten ter herinnering aan hemzelf. Zorgvuldig koos hij de kleuren uit en het lukte hem om veel zèlf te doen. Waar nodig mocht ik op zijn verzoek helpen.
In dit filmpje, wat ik mocht delen, vertelt hij duidelijk wat hij aan het doen is.

Vandaag is het Wereld Kankerdag. Wereldwijd staan we stil bij hoe het is om met een diagnose kanker te moeten leven. Als...
04/02/2026

Vandaag is het Wereld Kankerdag. Wereldwijd staan we stil bij hoe het is om met een diagnose kanker te moeten leven. Als patiënt èn als naaste.
Het kan fijn zijn als je daar niet alleen in staat. Een goed contact met vrienden en familieleden is dan goud waard.

Soms is het fijn en zinvol om ondersteuning te krijgen van professionals. Erasmus MC PATIO is zo'n centrum waar je ondersteuning kunt vinden. Van zowel professionals als vrijwilligers.

Patio deelt vandaag cadeautjes uit aan patiënten die opgenomen liggen in het Erasmus MC Kanker Instituut. Samen met een inspiratieboekje en een kaart, die ik voor hen mocht maken.
Hoe sta jij vandaag stil op deze dag?
https://www.erasmusmc.nl/nl-nl/kankerinstituut/patio

Vandaag staat de wereld stil bij alle mensen en hun families die met een diagnose kanker moeten zien verder te leven. Al...
04/02/2026

Vandaag staat de wereld stil bij alle mensen en hun families die met een diagnose kanker moeten zien verder te leven. Als je te horen krijgt dat je kanker hebt, of iemand die je lief is, slaat de schrik om je hart en kantelt je wereld zomaar 180 graden. Hoe blijf je dan overeind?

Er is hulp voor wie dat graag wil. Je wandelt dit pad wel zélf, maar dat hoeft niet alleen. Voor een luisterend oor of contact met lotgenoten (en meer) ben je van harte welkom bij één van de vele Centra voor Leven mét en ná Kanker. Je vindt er één bij jou in de buurt op www.ipso.nl

Kroonkurken.... Daar kun je iets goeds mee doen. Je kunt ze sparen en vervolgens doneren aan Hospice Bodegraven-Reeuwijk...
02/02/2026

Kroonkurken.... Daar kun je iets goeds mee doen. Je kunt ze sparen en vervolgens doneren aan Hospice Bodegraven-Reeuwijk .
Onlangs kochten zij er een opvouwbaar bad van. Ja, dát bestaat ècht!
Hoe heerlijk zou dat zijn, om je in je laatste dagen omhuld te voelen door warm water. Met misschien wel een lekker geurtje..

Of er kan een sessie beeldende begeleiding van vergoed worden voor de gast die daar gebruik van wil maken. Spaar je mee? Ik wèl!

Als ik haar vraag hoe het vandaag is, wijst ze op haar hals waar deze overgaat in de schouder. "Daar doet het pijn. Het ...
02/02/2026

Als ik haar vraag hoe het vandaag is, wijst ze op haar hals waar deze overgaat in de schouder. "Daar doet het pijn. Het trekt. Kan dat niet weg?"
Ik moet lachen en kaats de vraag terug: "Hoezo? Mag die pijn er niet zijn?"
"Natuurlijk wel", zegt ze lachend. Een politiek correct antwoord maar eigenlijk wil ze dat ongemak niet.
"Misschien probeert die plek je wat te vertellen?" probeer ik.
"Wat dan?"
"Zullen we het tekenen?" stel ik voor.
"Helpt dat?"
"We gaan het zien...".

Ze gaat aan de slag en enkele minuten later ligt er een afgebroken tak op haar vel papier. We kijken er samen naar en zien dat de tak weliswaar afgebroken is, maar toch knoppen heeft. En meerdere kleurnuances heeft.
We komen er achter dat de tak symbool staat voor het uitvliegen van haar volwassen geworden kinderen. Een heel normaal en gezond proces, weet haar verstand. Haar hart zegt echter iets anders.... Het huis voelt stil en leeg zonder hen in huis en zij hoeft niet meer te zorgen. Eigenlijk vindt ze er niks aan. Ze mist hen.

Ik vraag hoe het zou zijn om met haar kids een soort afscheidsritueel te bedenken. Als een markering van de ene fase die overgaat in de andere. Dát idee spreekt haar wel aan. Ze neemt zich vóór het idee aan haar kids voor te leggen. Ze voelt zich opeens wat beter en voelt weer wat kracht. Een dag later appt ze me dat de pijnlijke plek in haar hals weg is. ;-)

Ze heeft het gevoel dat ze verzuipt. Alles draait op haar. Ja, je leest het goed: niet óm haar maar óp haar. Zij houdt a...
27/01/2026

Ze heeft het gevoel dat ze verzuipt. Alles draait op haar. Ja, je leest het goed: niet óm haar maar óp haar. Zij houdt alle ballen in de lucht nu haar man ziek is en behandeld wordt tegen kanker. Haar twee kinderen begeleidt die ieder een vorm van autisme hebben en ieder een eigen benadering nodig hebben. Ook haar man is een autist wat veel aanpassing van haar vraagt.

Met krijt brengt ze hun situatie in beeld zoals zij het ervaart. Gespannen, koortsachtig bijna, tekent ze met geel krijt op het papier. Ze drukt het krijt krachtig op het papier, er breken kleine stukjes af. In het midden brengt ze oranje en rood aan; de kanker. Het geel staat voor haar man. Er is bijna geen ruimte meer voor andere kleuren. Ik vraag haar waar zij staat in dit geheel.
Stomverbaasd kijkt ze me aan... Ik vraag haar een kleur te kiezen voor zichzelf en zichzelf een plaats te geven in het geheel.

Ze kiest lichtblauw. Rechtsonder in een hoekje van het papier brengt ze wat blauw aan. Het mengt zich met het geel tot Turqoise. We kijken samen naar het hoekje kleur en vóór ik wat kan zeggen, zegt ze het zélf al: "Nou, ik mag best wat meer ruimte innemen!".
"Ga je gang", zeg ik en er ontstaat een Turqoise schaalvorm onder het geel, rood en oranje. "Ik draag alles", zegt ze maar daar kijkt ze niet blij van.

Enkele sessies later zie ik haar weer en voelt ze zich een stuk beter. "Ik verzuip niet meer", zegt ze verheugd. "Ik kom beter op voor wat ik nodig heb en reserveer tijd voor mijn hobbies. Ik zet de wekker en als die afgaat ben ik pas weer beschikbaar voor mijn gezin". Deze oplossing werkt goed en duidelijk voor haar kinderen en ook haar man kan daar goed mee omgaan. Iedereen is blij.

In bed ligt een kwetsbare man met een vriendelijk gezicht. Hij heeft al enkele jasjes uit gedaan en binnenkort trekt hij...
20/01/2026

In bed ligt een kwetsbare man met een vriendelijk gezicht. Hij heeft al enkele jasjes uit gedaan en binnenkort trekt hij het laatste uit.

Mijnheer heeft een wens; iets maken voor zijn dochter die gaat trouwen. Iets unieks. Wat haar ook aan hem zal doen denken voor als hij er niet meer is. Maar wat in hemelsnaam zou dat kunnen zijn?
Hij strekt zijn hand naar mij uit en die pak ik vast; "we gaan samen op zoek". Hij slaakt een zucht van verlichting, blij met de geboden hulp.

Na ons gesprek heeft hij gekozen voor een hartvormig doosje, welke hij wil beschilderen. In de kleurkeuze neemt hij ook zijn overleden dochter mee, de zus van de bruid. "Zo is zij er toch ook een beetje bij". Ik knik en realiseer mij dat degenen die gemist worden er altijd bij zijn via de harten van de aanwezigen.

Tijdens het schilderen zie ik dat mijnheer stagneert. Hij valt stil in zijn bewegingen en staart in het niets. Voorzichtig raak ik zijn hand aan en haal hem weer terug. Ik vraag of ik hem mag helpen en dat mag.
Samen maken we het doosje af, doen er een bodempje zachte gekleurde wol in. Mijnheer kiest voor metallic hartjes in diverse kleuren om in het doosje te strooien en legt er dan tot slot de kers op de taart in; een geslepen kristal welke voor het raam gehangen kan worden zodat de zon er regenboogjes door kan werpen op de muur en op de vloer. Regenboogjes als symbool voor zijn band met zijn dochter.

Dochter gaat trouwen op een bijzondere plek; in het hospice waar haar vader verblijft. Zo kan mijnheer er ook bij zijn. Ik hoop van harte dat het hem gegund zal zijn erbij te kunnen zijn.

Adres

Willeskop 112
Montfoort
3417MG

Openingstijden

Dinsdag 09:00 - 17:00
Woensdag 09:00 - 17:00
Vrijdag 09:00 - 17:00

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer LODUR, Praktijk voor beeldende therapie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar LODUR, Praktijk voor beeldende therapie:

Snelkoppelingen

Delen

Type

Zelf kunst maken ontspant het hoofd

Bovenstaand stripje laat het resultaat zien van kunstzinnige therapie op de mens. Het zelf actief bezig zijn met een creatieve opdracht, biedt een uitlaatklep voor emoties en gevoelens. Daarnaast is het een goed middel om zonder woorden inzicht te krijgen in (oude) patronen die jou in de weg zitten en hinderen in je persoonlijke ontwikkeling. En wat je daar vervolgens aan kunt veranderen.

Zelf actief bezig zijn met je handen ontspant het hoofd. En daar is in deze huidige maatschappij, waarin wij veel met ons hoofd bezig zijn, steeds meer behoefte aan. Zelf eens ervaren wat tekenen voor jou zou kunnen doen? Schuif dan eens aan mijn tekentafel aan op een maandagavond. Tekentalent of -ervaring heb je helemaal niet nodig. Het plezier in tekenen staat voorop. Want plezier ontspant en daar knap jij weer van op! Reserveer jouw plekje hier; https://lodur.nl/contact/