16/01/2026
Vorige week schreef ik over zichtbaar zijn.
Of eigenlijk over wat er gebeurt als het spannend wordt en we onszelf klein maken.
Wat ik daarbij steeds weer zie, is dat dit zelden een bewuste keuze is.
Het is een oud patroon dat zich aandient op momenten van stress: hard werken, inslikken, doorzetten, jezelf naar de achtergrond plaatsen… en jezelf ondertussen langzaam kwijtraken.
Burn-out gaat wat mij betreft niet over ‘uitrusten en weer opbouwen’.
Het gaat over durven kijken naar wat je bent gaan doen om te overleven.
En de vraag stellen: past dit nog bij wie ik nu ben en wil zijn?
In mijn nieuwste blog heb ik dit verder uitgewerkt, aan de hand van een paar heel concrete momenten uit mijn eigen leven en werk.
Over blijven staan. Over jezelf niet langer kleiner maken.
En over hoe kleine, vaak onzichtbare keuzes daarin een groot verschil maken.
👉 Je vindt de link naar de blog in mijn bio!
Liefs,
Marloes