11/05/2026
Eén van de meest pijnlijke dingen die we kunnen ervaren is dat we niet gezien worden in onze goede intenties en wie we werkelijk zijn.
Uit machteloosheid kunnen we gaan vechten en strijden. Hopend op de erkenning en waardering. De ander aansporen om ons uiteindelijk te kunnen geven wat we nodig hebben.
En hoewel je misschien gelijk hebt, is het resultaat nog meer strijd, pijn, verdriet en vaak een gevoel van eenzaamheid.
Er zijn twee vragen die je jezelf kunt stellen om weer het roer in eigen handen te krijgen en jouw geluk niet afhankelijk te maken van de acties en reacties van anderen.
Vraag 1: Als ik graag gezien wil worden door de ander, kan ik de ander dan volledig zien voor wie hij / zij is?
Heel vaak niet. Vergelijk het met wanneer je tegen je puberkinderen (of je partner) zegt dat zij hun vuile was uit de badkamer op moeten ruimen, maar ook jij je natte handdoeken en vieze sokken laat slingeren. Het is unfair. Je vraagt iets van de ander, waar je zelf ook niet toe in staat bent.
Maar er ligt nog een laag onder.
Vraag 2: Als ik graag gezien wil worden, kan ik mezelf dan volledig zien voor wie ik ben? Met al mijn plussen, minnen, mitsen en maren?
Heel vaak niet. We hebben allemaal plekken in ons die we het liefst willen vermijden, die te pijnlijk zijn om aan te kijken. Zo pijnlijk dat we die steeds maar weer proberen op te vullen via onze partner, ouders, kinderen, de relaties met de mensen om ons heen.
Maar het is niet de plicht van die ander, ook niet van je partner of je ouders, om jou te erkennen en waarderen voor wie jij bent.
Dat is je eigen verantwoordelijkheid.
En natuurlijk is het fijn wanneer de ander jou ziet, hoort en waardeert en een arm om je heen slaat wanneer je die nodig hebt.
Maar dat je op die momenten dat dat niet gebeurt, in staat bent om dan goed voor jezelf te zorgen en misschien wel aan de ander te vragen: “Hé, maar hoe is het eigenlijk voor jou?”
Dat is een route naar eerlijke, open, oprechte en volwassen relaties.
