16/06/2025
Zonder bestemming
Ik stond in een huis een gezamenlijk feit,
met muren van stilte die bedekte de waarheid.
Zijn blik als een schaduw die aan me bleef kleven,
een verleden dat weigert te sterven of beven.
Mijn vingers grepen naar lucht - naar een plek,
een sein, een bericht, hou mij niet voor de gek.
Ze waren daarbuiten, mijn sterren van licht,
maar lieten mij onwetend, vergaten mijn zicht.
Ik vroeg om een richting, een straat, een naam,
maar kreeg slechts een echo, een leeg soort bestaan.
Alsof mij verlangen naar ruimte en vrede,
door niemand gezien werd, misschien wel met een rede.
Ik kroop in het staal van een rijdende wil,
mijn handen op het stuur, mijn adem niet stil.
"Links" loog ik fluisterend - hij beet toe als vuur,
maar ik draaide rechts, ik brak uit de muur.
Nog steeds geen bericht, geen thuis in zicht,
maar elke meter een stukje gewicht
dat ik van mijn schouders laat glijden,
koos ik mijn weg om mijzelf te bevrijden.
✨✨