12/05/2026
โจ๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
Elk jaar op 12 mei stond ik, als verpleegkundige, stil bij deze dag en werd ik door mijn werkgever in het zonnetje gezet.
Dit jaar is dat anders.
Dit jaar is het de eerste keer dat ik hier anders bij stil sta.
Gister leverde ik al mijn spullen in en is echt het allerlaatste lijntje verbroken met mijn rol als verpleegkundige.
Iets wat spannend voelde, maar nu zo kloppend is.
Op 6 maart schreef ik hier al eerder een post over.
Over de reiger die mij telkens weer leek te herinneren aan iets wat van binnen eigenlijk al duidelijk was.
En misschien is dat ook precies waar deze dag voor mij nu over gaat.
Niet alleen stilstaan bij alles wat ik jarenlang als verpleegkundige heb mogen betekenenโฆ
maar ook bij het proces van loslaten.
Omdat ik steeds meer voel dat het loslaten van mijn werk als verpleegkundige niet alleen over werk gaat.
Het gaat over vertrouwen.
Over de moed voelen om iets los te laten wat jarenlang veiligheid bood.
Over mezelf toestaan om werkelijk te kiezen voor wat ik vanbinnen voel.
En dat proces brengt van alles met zich mee.
Want soms weet je diep vanbinnen al heel lang welke richting klopt,
maar vraagt het leven eerst of je het oude werkelijk durft los te laten.
En precies daar sta ik vandaag bij stil.
Niet bij het einde van ietsโฆ
maar bij het vertrouwen om ruimte te maken voor wat er werkelijk bij mij past.
Angela ๐ฆ