12/02/2026
Vaak vragen mensen mij waarom ik ooit ben gestart met ZorgMies. Met mijn opleiding aan de hotelschool en ervaring in het vastgoed zou dat misschien niet de meest voor de hand liggende stap lijken.
Het antwoord ligt dichter bij huis dan je zou denken. Mijn moeder (65 jaar) is nu in de laatste fase van haar leven beland door Alzheimer.
Het is ontzettend zwaar om haar zo te zien. Het oriënteren op wat er later geregeld moet worden komt eraan, en alleen al het vooruitzicht voelt intens en verdrietig. Gelukkig lijkt ze het zelf niet door te hebben, want de wereld gaat aan haar voorbij..
Maar voor mij voelt het alsof ik in een spagaat zit, want ik wil haar niet verliezen, maar tegelijkertijd is de huidige situatie hartverscheurend, en zijn we haar eigenlijk jaren geleden al verloren.
Alzheimer is een dubbel rouwproces: rouwen terwijl iemand er nog is, en straks nog een keer als ze er echt niet meer is.
Juist door deze ervaring weet ik hoe zwaar dit kan zijn. Het is ook wat ZorgMies voor mij zo betekenisvol maakt.
Geen enkele dag voelt als werk, omdat ik zoveel voldoening haal uit het helpen van mensen die in vergelijkbare situaties zitten. Ik mag iets terugdoen voor hen en hun familie, en dat voelt als een klein stukje steun in een tijd die vaak overweldigend is.
Elke dag herinner ik me weer hoe belangrijk warmte, aandacht en zorg zijn. Niet alleen voor degene die het ontvangt, maar ook voor de familie eromheen. Dat maakt het werk wat ik, en al onze ZorgMiesen doen zo bijzonder. 🤍
