07/01/2026
Als je als ouder innerlijk afwezig bent en voor een langere periode emotioneel afgesloten bent, dan is de kans groot dat je je plek als vader of moeder ongewild verlaten hebt.
Je bent bijvoorbeeld te veel bezig geweest met de pijn en verdriet van je eigen ouders of met het lot van je broer of zus.
Zodra jij je plek langere tijd “verlaten” hebt als ouder, is het mogelijk dat 1 van jouw kinderen op jouw plek terecht gekomen is. Hij of zij voelt zich groot, draagt verantwoordelijkheden die niet bij hem/haar horen, heeft geen respect/gezag meer voor jou als ouder en maakt veel ruzie en strijd.
Je kind gaat zich binden met de volwassen plek die niet bij hem of haar hoort, omdat de plek naast zijn vader of moeder “leeg” is en dat voelt onveilig.
Als je als ouder voelt dat je het zwaar of even moeilijk hebt, als je voelt dat je aan het overleven bent en je voor een langere tijd misschien wel klein, onzeker en kwetsbaar voelt, of juist heel boos, geïrriteerd en machtig groot, vraag dan hulp. Praat er met je partner over, zoek een goede vriend of vriendin op of zoek een professional die jouw in dit proces kan begeleiden.
Het zijn de overlevingsmechanismes die jij ontwikkeld hebt, die jouw emotioneel afwezig maken en afgesloten van jezelf, je kinderen en je partner.
Kinderen voelen dit, spiegelen dit, gaan indirect voor jou zorgen, omdat ze je iets duidelijk willen maken vanuit alle liefde die ze voor hun vader of moeder hebben.
En het patroon vanuit je eigen thuis herhaalt zich en zet zich stilzwijgend voort…
Alleen jij kan dit met liefde gaan doorbreken, luister naar je kind, kijk naar je kind en kijk dan naar jezelf…wat raakt mij, wat van mezelf zie ik in mijn zoon of dochter, wat wil ik en mag ik anders gaan doen?
