29/03/2026
Achter heel gewone voordeuren in Nederland wordt elke dag een vrouw gekleineerd, bedreigd of geslagen. In flats en rijtjeshuizen.
Ik ben interculturele therapeut en relatietherapeut.
In mijn praktijk zie ik vrouwen die van buiten sterk lijken, maar van binnen heel verdrietig zijn.
Ik ben blij dat ik deze vrouwen mag helpen.
Ik spreek hun taal Nederlands en Marokkaans en ik begrijp de cultuur van beide werelden.
Aan deze vrouwen zie je niets aan de buitenkant.
Ze brengen de kinderen naar school, maken een praatje in de winkel, gaan gewoon naar hun werk.
En toch zijn ze bang.
Bang om naar huis te gaan.
Bang om weer geslagen te worden.
Bang om verkracht te worden
Bang voor roddels in de familie.
Bang om slechte vrouw genoemd te worden als ze hulp zoekt.
ik hoor van veel vrouwen,
misschien ligt het aan mij of
ik stel me aan!
Maar één ding is helder.
Geweld is geen cultuur.
Geweld is geen geloof.
Geweld is geen liefde.
In mijn werk let ik niet alleen op woorden.
Je ziet zoveel aan hoe een vrouw erbij zit.
Schouders die gespannen omhoog staan.
Ogen die snel wegkijken.
Een lijf dat verstijft zodra haar man of familie naast haar komt zitten.
En soms gebeurt het tegenovergestelde.
Dan komt een vrouw heel stoer over.
Ze lacht hard, maakt grapjes, zegt dat het wel meevalt.
Maar haar handen trillen.
Haar benen wiebelen.
Haar blik schiet alle kanten op.
Haar lichaam vertelt meer dan haar woorden.
Ik merk dat vrouwen vaak pas heel laat iets durven te zeggen.
Ze twijfelen aan zichzelf.
Ze zijn bang om hun gezin, familie of plek in de gemeenschap kwijt te raken.
Toch geloof ik dat we het samen anders kunnen doen.
Door net iets kritisch te kijken naar lichaamstaal en die ook serieus te nemen.
www.bellanpraktijk.nl
