04/05/2026
In de stilte van de avond, als de klok ons zacht gebiedt,
vallen woorden weg in schaduw, en spreekt de tijd in wat hij niet zegt.
Twee minuten dragen werelden, zwaar van wat verloren ging,
namen fluisteren door de wind, als een nooit verstilde kring.
We herdenken wie verdwenen, wie hun morgen niet meer zagen,
wie hun hoop als licht lieten, voor een vrijheid die wij dragen.
In het donker groeit herinnering, als een kaars die nooit vergaat,
ieder vlammetje een leven dat in onze harten staat.
Rouw beweegt zich door de straten, in een blik, een hand, een traan,
in verhalen die we delen, zodat zij niet vergaan.
Verlies heeft vele vormen, maar één echo die blijft bestaan:
dat liefde sterker fluistert dan het hardste ooit kan slaan.
En juist daar, in dat gemis, waar de stilte ons omarmt,
wordt de liefde zichtbaar, helder, stil maar diep verwarmd.
Want wie wij liefhadden, blijft, in elke adem die we geven,
in de vrijheid die we koesteren, in het voortgaan van het leven.
Zo staan we samen, even stil, maar nooit alleen in wat we voelen—
want liefde, sterker dan de dood, zal ons voor altijd blijven doelen.
