13/02/2026
Een prachtige ervaring waar we trots op zijn:
”Hoi Els, ik was al een paar weken van plan dat op te schrijven, maar het was er nog niet van gekomen. - In de laatste week van mijn moeder stond een afspraak gepland met ‘de begrafenisondernemer’. Ik zag er als een berg tegenop; het leek me zo’n raar en naar gesprek, met mijn moeder er nog bij. Mijn verwachtingspatroon was iemand die in zwart pak of zwart mantelpak op de bank zou zitten, en ons heel zakelijk door een map met opties zou meenemen. Ik zag de multomap met afbeeldingen van kisten, en afbeeldingen van rouwkaarten, en allerlei andere dingen al voor me. Mijn moeder wilde dat gesprek graag, maar ik zag er tegenop. Toen kwam jij binnen, gekleed in fleurig geel en oranje. Niet een beetje geel, maar knalgeel. Niet flauw oranje, maar feloranje. Ik weet niet hoe doelbewust die keuze was, maar het veranderde alles. Het stond haaks op alles wat ik verwachtte, en het leek alle zwaarte weg te nemen. Er was ook geen multomap, en het was geen gesprek over opties. Zo voelde het niet althans – we maakten natuurlijk wel keuzes. Het gesprek met ‘de begrafenisondernemer’ was binnen een minuut veranderd in ‘een gesprek met Els’. Dat lag natuurlijk niet alleen aan kleding en de afwezigheid van een multomap – het was vooral ook de warme, persoonlijke band die je met ons aanging. Waarbij het niet alleen over de praktische dingen ging, maar er ook ruimte was om andere dingen te delen. En dat vond ik ongelooflijk knap – je bent zo goed in je werk, dat je voor ons kon laten verdwijnen dat je met je werk bezig was. Het voelde meer alsof een goede vriendin ons hier ‘even bij hielp’. Voor ons stond de wereld volledig stil, en er was nog maar één ding dat ertoe deed, en dat was het afscheid van mijn moeder. En het voelde alsof de wereld voor jou net zo hard stilstond, en er voor jou ook niks belangrijkers was dan dat. En dat is echt ongelooflijk – ik ben je daar enorm dankbaar voor, en ik weet dat mijn zusje en papa dat ook zijn. En ik weet dat het voor mijn moeder óók een enorme geruststelling was dat jij de touwtjes in handen had. Ik wilde je dat nog heel graag meegeven, vooral nu ik met meer rust op die periode terugkijk en besef hoe veel geluk we hebben gehad met jou. Je doet echt iets bijzonders. Heel veel dank daarvoor!”
•
•
•
•
