22/02/2026
Wat paardrijles geven voor mij zo bijzonder maakt, is dat het nooit alleen om techniek draait. Het gaat om gevoel, vertrouwen en groeien, als ruiter en als mens.
Ik geef regelmatig les aan een meisje dat haar lat altijd ontzettend hoog legt. Ze wil het perfect doen. Elke overgang moet kloppen, elke hulpencombinatie precies goed. Haar inzet is bewonderenswaardig, maar juist die drang naar perfectie zat haar vaak in de weg. Wanneer iets niet ging zoals ze het in haar hoofd had, raakte ze gefrustreerd. Dan zag ik de teleurstelling al in haar ogen verschijnen, gevolgd door tranen.
Ze kwam iedere les weer vol goede moed. Vastbesloten om het deze keer beter te doen. Maar als het dan toch niet precies lukte zoals zij vond dat het moest gaan, kroop ze in zichzelf. Het was lastig om te zien hoe streng ze voor zichzelf was. De lat lag zo hoog, dat ze er zelf nauwelijks nog bij kon.
Op een gegeven moment ging ik om Bachbloesem voor haar samenstellen, afgestemd op wat zij op dat moment nodig had.
De les daarna stond er een ander kind in de bak. Ze kwam binnen met verhalen, met energie, met een open houding. Ze reed ontspannen, durfde fouten te maken en vooral: ze bleef lachen. De les ging soepel en fijn, maar wat mij het meest raakte, was dat er geen tranen meer waren.
Paardrijden werd weer wat het hoort te zijn: een hobby. Iets om van te genieten. Iets waarin je mag leren, vallen en weer opstaan – zonder jezelf telkens teleur te stellen.
En dat is misschien wel de mooiste vooruitgang die je als instructeur kunt zien.
www.magda.nl
www.magda.nl/bb.html
Foto door AI gemaakt.