09/04/2026
Zachtjes meezingend met de radio neemt Yara de afrit 26 Vaassen van de snelweg A50. Nog heel even en dan is ze er. Onderaan de snelweg neemt ze de weg richting Vaassen. Bij de eerste rotonde slaat ze rechts af. Ze rijdt nu op een weg langs het Apeldoorns kanaal. Vlak voor de brug over dezelfde A50 waar ze net overheen reed slaat ze linksaf. Hier ergens moet de boerderij van haar tante zijn.
Links, tussen de bomen door, glinstert het water van het Kievitsveld in de namiddagzon. Ze ziet een paar mensen op waterski’s hun ronde doen. Het is al te koud om uitgebreid te zwemmen. Maar zo watersporten kan nog prima, voor de herfst zijn intrede doet. Yara gaat langzamer rijden, zet haar raam op een kier en ademt diep in. De geur van droog gras, waterplanten en zonverwarmd hout vult de auto.
Ze geeft weer wat gas en rijdt verder. Dan ziet ze de weg waar ze rechtsaf moet. De oprit van de boerderij is nu niet ver meer. Het asfalt gaat over in een hobbelig pad van grind en zand. De kuilen laten de schokdempers van haar oude auto piepen. Als ze het erf oprijdt, kraakt het grind onder de banden. Ze parkeert haar auto bij het bakhuisje dat naast de boerderij staat. Als ze uitstapt, laat ze haar blik langzaam rondgaan. Het is hier precies zoals ze zich herinnert uit haar kindertijd: rode bakstenen, verweerde grijze luiken en een grote donker houten deur. De oude perenboom staat nog steeds scheef voorover, alsof hij iets in je oor wil fluisteren. Op het veld achter het huis scharrelen twee kippen tussen het gras. In de verte blaft een hond, maar verder is het stil. De stilte valt als een deken over haar heen.
De warmte van de nazomerdag hangt nog in de lucht. Ze knijpt haar ogen dicht tegen de laagstaande zon en zucht diep. Niet van vermoeidheid, maar meer van iets wat lijkt op een trage, voorzichtige opluchting.
Ze draait zich naar het bakhuis. Haar tante heeft woord gehouden. Ze is hier alleen. Dit wordt nu haar plek. Zoals haar tante had gezegd, ligt de sleutel onder de bloempot bij de achterdeur. Yara grinnikt zacht, sommige dingen veranderen nooit. Ze steekt de sleutel in het slot. Dat draait wat stroef, maar de deur zwaait soepel open. De geur van oud hout, zongebleekte gordijnen en de honderden daar gebakken appeltaarten komt haar tegemoet. Ze zet haar tas neer in de gang en laat haar vingers langs het kozijn glijden. Nog steeds dezelfde groeven in het hout.
Jullie hebben zojuist een fragment gelezen uit de feelgoodroman "Thuiskomen in Emst" van het geweldige schrijversduo RiNi Pietersen. Maakt het jullie nieuwsgierig? Volgende week delen we nog een fragment.
Het boek is vanaf 30 april verkrijgbaar als paperback en e-book.
De paperback is nu al te reserveren via https://www.uitgeverijkeytree.nl/webshop.html
