08/05/2026
Bijen en ons nieuwe Thuis
Mei 2024 werd er een bijenzwerm gemeld op een adres in Zonnemaire. Ik was nog maar net imker, maar ik meldde me aan om de zwerm te halen en reed er naartoe. Ik kwam op een prachtige plek met kleine camping en een mooie oude boerderij. De bijen zaten binnen in huis, dus ik liep met de eigenaar naar boven. Ondertussen raakten we aan de praat. Ik vertelde dat ik gek ben op oude huizen. Dat ons vorige huis uit 1846 was en dat we dat toen helemaal hebben hersteld in de oude staat. En goh wat een super leuk huis had hij zeg!
Nadat ik constateerde dat ik niets met de zwerm kon doen, behalve de bijen naar buiten vegen, want ze zaten in een spouwmuur, liet J me de camping zien, de grote schuren en de rest van het terrein en praatten we verder over oude huizen.
Hij vertelde dat hij was geboren en getogen op de boerderij. Sommige mensen kwamen al bijna decenia bij hen op de camping. Bij het weggaan vertelde hij dat ze het waarschijnlijk het jaar erna te koop zouden gaan zetten. Ik zei een beetje gekscherend dat hij me wel mocht bellen als ze het gingen verkopen, terwijl er toen nog geen haar op mijn hoofd bezig was met het idee om ons retraitecentrum Finca Vrij te verkopen. Maar we wisselden toch telefoonnummers uit. Ook om te zien of de bijen uit zichzelf een andere plek gingen zoeken of niet.
Thuisgekomen vertelde ik tegen Erik dat ik op zo’n schattig oud boerderijtje was geweest en wat een fantastische plek het was… en daar bleef het bij.
Juni 2025, ondertussen ruim een jaar later, besloten Erik en ik, vrij plotseling, dat de koek op was, het was genoeg geweest, we gingen de boel verkopen. En terwijl we dat besloten, kwam opeens dit hele verhaal weer boven.
Nog dezelfde middag reden we naar de plek. Erik vond het wel een beetje raar om daar zomaar aan te kloppen, maar ik had zoiets van: ach als ze het niet fijn vinden, gaan we gewoon weer weg. Toen we daar aankwamen, kwam de vrouw des huizes, naar me toe. Ik vertelde dat ik een jaar ervoor bij ze was geweest voor een zwerm bijen en gelijk zei ze: ”Oh maar dat weet ik nog Ik was er niet bij, maar ik zal mijn man even roepen!”
Ik vertelde dat we ondertussen ons huis te koop hadden gezet en ik vroeg of zij nog van plan waren om hun plek te verkopen. Ze vertelden dat alle informatie bij de makelaar lag en het zou binnenkort te koop komen. Ondertussen kreeg ook Erik de rondleiding over de camping.
Toen we daar weggingen waren we gewoon een beetje van slag.
Alles ging aan in ons allebei. Dit was het! We waren verliefd en ik had heel sterk het gevoel dat alles precies ging zoals het moest gaan. Daarom duurde het zolang voordat deze mensen het te koop hadden gezet, want eerder konden wij nog niet serieus meedoen, totdat ons huis verkocht was. Want dat moest nog wel even gebeuren.
Thuisgekomen kwam het ene beeld na het andere binnen.
Bij Erik vielen er allerlei ontwerp ideeën binnen en voor hij het wist, had hij zo’n beetje het huis al verbouwd, een heerlijke werkplek in de grote schuur en een hele grote tafel buiten, want die hadden we allebei, los van elkaar, in onze dromen gezien.
Ook kwam er elke keer hetzelfde beeld bij ons naar boven, zonder dat we dat van elkaar wisten in het begin, van ons als twee ouwetjes, zittend op een bankje voor de deur en allebei voelden we ons heel tevreden en heel gelukkig op dat bankje.
Waar Erik al plannen had voor het huis en de schuren, zag ik dan weer de tuin al helemaal voor me. Met een stuk bos, een bloemenweide voor de bijen, een leuke plek voor de kipjes en de eenden, een vijver, een groot grasveld voor de kids om te voetballen en te ravotten en natuurlijk weer een, deze keer veel kleinere, groentetuin. Oh ja en een boomhut uiteraard duh… 😊Want we hadden onze kleinzoon beloofd om die te bouwen als hij oud genoeg was om dat samen met opa te gaan maken.
Oja en dat alles zonder dat we het huis of de schuren van binnen hadden gezien, én, nog een klein detail, zonder dat we een prijs wisten!
Ik zocht bij de makelaar die me was opgegeven, maar er stond nog niets te koop. Weken lang hield ik de site van de makelaar in de gaten, tot ik op een gegeven moment maar de makelaar belde met de vraag of zij dit adres in de koop gingen krijgen. Bleek het dus de verkeerde makelaar te zijn.
Ondertussen was ons eigen huis al heel snel verkocht, dus twee maanden later, voelde ik dat ik weer even polshoogte moest gaan nemen.
Ik reed weer naar de plek toe, maar deze keer werd ik anders verwelkomd. De vrouw des huizes vertelde me dat we de makelaar maar moesten bellen.
Ik kreeg deze keer de juiste makelaar en deze vertelde me dat het de week erna in de verkoop zou komen. Dat ging een paar maanden zo door, elke maand belde ik en elke keer zou het snel in de verkoop komen; “Ja, het komt waarschijnlijk wel te koop. Nee, er was nog geen prijs en nee, hij kon niet vertellen waarom het zolang duurde, want die informatie mocht hij niet doorgeven.”
Wat niet meehielp was dat iedereen vertelde dat dit soort plekken vaak onderhands verkocht werden. Als ik een andere makelaar belde met de vraag of er een leuk oud boerderijtje te koop kwam, zeiden ze allemaal dat het wel een moeilijke zoekactie was.
Hoewel ik zo kon voelen dat dit ons nieuwe thuis zou worden, begon de moed me soms een beetje in de schoenen te zakken. Er bleek een grote vraag te zijn naar dit soort objecten, de prijzen schoten per maand omhoog én er kwam heel weinig te koop. Of zeg eigenlijk maar dat er niets te koop kwam waar we ook maar een beetje blij van werden. We gingen wat objecten bezichtigen en daarmee kregen we ook steeds meer een idee van welke concessies wij zouden willen doen. Voor ons was het huis ondergeschikt aan de plek, want we kunnen van elk huis wel wat moois maken, maar aan elke plek mankeerde wel iets: te veel herrie, te veel geld voor een bouwval, of gelijk naast een hele drukke weg of buren te dicht bij.
Eén van de concessies was dan maar op het volgende eiland kijken, Noord Beveland, maar ook daar was het hetzelfde verhaal. Mooie plekken, maar ook daar dezelfde bezwaren. Er kwam 2 keer een potentiële kanshebber langs, maar dan kreeg ik niet eens de kans om te bezichtigen, want het was al weg.
Zo ondertussen ging de tijd wel dringen, dus zochten we naar tijdelijke oplossingen om ergens te kunnen wonen tot we iets vonden. We hadden besloten het puntje van de Kapelleweg niet mee te verkopen en vroegen een vergunning aan om tijdelijk een stacaravan neer te zetten. De gemeente reageerde positief op het principeverzoek, maar puntje bij paaltje hoorden we dat het toch niet mocht door regelgeving van de provincie. Natuurlijk een paar weken nádat we de caravan hadden gekocht en alle voorzieningen ervoor hadden aangevraagd.
Toen zakte de moed me wel even in de schoenen! Ik maakte me niet zo druk om Erik en mij, wij vonden wel ergens een plekje, maar de hond, de poes (die absoluut niet in huis kan en wil wonen), loopeenden, de kippen en de bijen, die moesten ook ergens naartoe.
Daarnaast wisten we ook nog niet wat ons nieuwe hoofdstuk gaat worden, dus veel spullen die we overhadden gingen we niet wegdoen, want we hebben straks weer wat in te richten (weer een appartement erbij en een darkness room mag op onze nieuwe stek zeker niet ontbreken)..
We waren super blij toen onze oude buurtjes zeiden dat we onze spullen allemaal bij hen in de loods mochten opslaan. En ook onze enorme planten mochten in hun huis staan.
En onze kopers zeiden dat de poes, eenden en de bijen nog even bij hun mochten blijven, dus dat was een hele zorg minder.
Een huis huren was niet zo makkelijk. Ja, in een vakantiehuisje, maar daar kon je maar tijdelijk in én vanaf maart/april was dat niet écht meer te betalen.
Opeens kwam er een huis te huur. Het grappige was dat we altijd tegen elkaar zeiden: “we willen overal wonen op Schouwen-Duiveland, behalve in Oosterland en waar stond dit huis? Juist, in Oosterland!
Humor hebben ze wel daarboven 😉
Ik belde de makelaar van het huurhuis en die zei: mailt u maar… (er zijn nog …. wachtenden voor u, begreep ik daaruit)
Maar ze belde twee dagen later op met de vraag of we nog geïnteresseerd waren en of we tijd hadden om dezelfde middag nog te komen kijken, want de persoon die het wilde huren, had afgezegd. Thank you spirit!
We gingen kijken en het viel mee 😉
Het was in een rustig straatje en het huis was prima, dus wij hadden in ieder geval voor een jaar onderdak, want de eigenaren gingen een jaar in een camper rondreizen. Weer een zorg minder.
In november belden we de makelaar weer en die zei dat er snel een beslissing zou moeten komen.
In december belde hij terug: de eigenaars hadden besloten het huis niet meer te verkopen. Dus einde oefening.
Pech voor ons en zo lieten we het weer los, ondertussen vonden we het wel super raar dat we toch zo zeker hadden gevoeld dat dit ons nieuwe thuis ging zijn.
We gingen nog serieuzer op zoek naar een plan B en stelden onszelf weer de vraag: Welke concessies willen we doen?
We merkten door bezichtigingen op het volgende eiland dat het er wel heel mooi kon zijn, maar ons hart ging toch niet zo zingen als op Schouwen-Duiveland, dus ja, dat was niet echt een optie. We zagen een mooie plek, wel drukker dan we zouden willen, met een hele grote lap grond, maar daar had de buurman (we wilden eigenlijk al geen buren), het recht op uitzicht en moest een heel deel van de tuin open blijven, zodat de buurman naar een kerkje ergens in de verte kon kijken.
Ook was er een andere plek, fantastisch stil, super gelegen, maar daar stond weer een veel te goed huis op, totaal niet naar onze wensen, waardoor je kapitaal ging vernietigen door dat naar je zin te maken en daar was de vraagprijs weer veel te hoog voor.
Zo langzamerhand werd het af en toe lastig om de moed erin te houden, vooral als we keer op keer van makelaars en chatgpt hoorden dat er maar een keer of 5 van dit soort objecten te koop komen per jaar op Schouwen Duiveland en dat dat ook nog heel vaak onderhands werd verkocht. We bleven zoeken, maar ondertussen bleef dit huis waar de bijen me naartoe hadden geleid ons trekken. De dromen en beelden bleven komen. Soms werd ik wakker en dan liep ik daar gewoon in de tuin rond. Een andere keer werd ik wakker en was het Kerstmis, wat we daar met ons hele gezin aan het vieren waren.
17 februari was de nieuwe maan en het begin van het Chinese vuurpaard (mijn chinese geboorteteken) en dat alles met nog veel meer bijzondere constellaties waardoor je verlangens heel snel konden manifesteren. En dan niet zoals een gewone nieuwe maan, maar voor de komende jaren zou dit gelden. Ik dacht weet je wat, ik ga hier iets mee doen.
’s Morgens en ‘s avonds deed ik een ritueel om het oude echt uit mijn systeem te verwijderen en het nieuwe te manifesteren. Eerst zette ik erin dat ik een leuk oud boerderijtje had, maar ik dacht f*ck it, Ik zet er letterlijk deze plek neer en dan met kleine lettertjes ‘of iets mooiers… ‘ hahaha…
De volgende ochtend zat ik net aan een bakkie, toen ik werd gebeld door een makelaar.
Ik dacht dat het iemand was bij wie ik een zoekactie had uitgezet, maar het was de makelaar van de Zonnemairsedijk met de vraag of we nog geïnteresseerd waren! Uhm… duh… Tuurlijk waren we nog geïnteresseerd! Toen ik had opgehangen begon ik spontaan te huilen en riep naar Erik dat we een bezichtiging hadden… bij ons bijenhuis!
De week erna was de bezichtiging en de week daarna konden we bieden.
Maandag stonden we dus weer op de plek waar we al zoveel over hadden gedroomd.
Met makelaar, bouwkundige, de verkoopmakelaar en onze oude buurman Cees was ook mee.
We werden zo blij toen we daar binnen liepen. De sierplafonds, de en-suitedeuren en een prachtige schouw, mooie trap, maar alles had wel heel wat TLC nodig. We bekeken alles; De ene schuur was veel slechter dan we dachten, maar de andere schuur weer beter. Ik had natuurlijk al de vele oude bomen gezien, echt wat een potentie zagen we!
Afijn, wij waren verliefd, maar we zagen ook de hoeveelheid werk weer, het zou wel echt weer een heel project zijn.
Na onze bezichtiging gingen we nog even boodschappen doen en ik kreeg daar een prachtige bevestiging. Eerst kreeg ik een berichtje van een mede imker dat ze voer bij mijn bijen zou leggen die dag. Bij de winkels zag ik eerst een andere mede imker en gelijk daarna weer een andere! We liepen rond met wat vragen na de bezichtiging, want de bestemming moest gewijzigd worden en Erik liep bij de winkels ook nog tegen iemand van de gemeente aan. Vraag gesteld, antwoord gekregen én collega imker nummer drie zat te vertellen dat hij net off grid was gegaan en daar hadden we ook vragen over, dus de twee vragen die we hadden werden ook gelijk beantwoord.
Drie keer is scheepsrecht, het was alsof de bijen me wilden vertellen dat het goed ging komen en al mijn zenuwen vielen weg. Dit huis werd ons nieuwe thuis! Er was werkelijk geen enkele twijfel meer in mij.
De zaterdag na de bezichtiging schreef ik de motivatiebrief bij ons bod en ik kreeg weer allemaal beelden over het wonen daar. Ik voelde zo dat alles klopte. Deze plek voelt als een soort thuiskomen op een heel diep niveau. En opeens werd ik weer zo zenuwachtig, wat nou als het toch niet door zou gaan? Ik wilde het zooo graag!
Maandag deden we ons bod en weer vielen alle zenuwen weg. Dit is een done deal, zo voelde het. De dag erna werden we gebeld.
We hebben het!! Ons nieuwe huis ❤
Helaas bleek het allemaal nog niet zo zeker te zijn als dat wij dachten. Het werd echt zo'n wel/niet/wel/niet/wel ding
Nu hebben we ein-de-lijk, bijna 3 lange maanden na de acceptatie van ons bod, getekend en kunnen we zeggen: "Dit wordt ons nieuwe Thuis!"
We zijn zo blij en kunnen niet wachten tot we de sleutel krijgen!!
