Puur In Contact Praktijk voor Bewustzijnsontwikkeling

08/01/2026

07/01/2026

GEZWORVEN

Ik heb een avond rondgezworven door de straten van mijn ziel
Met een rugzak vol van heimwee en verlangen
Ik heb gedronken met mijn onrust
En gelachen met mijn pijn
Ik heb geslenterd met mijn dromen die niet uitgekomen zijn
Ik heb een avond lang gezworven door mijn ziel....

Ik heb een wereldreis gemaakt door het diepst van mijn gedachten
En ik heb elke uithoek van mijzelf bezocht
Ik heb geslapen met mijn twijfels
En gedanst met mijn geweten
Met mijn oude idealen bij het maanlicht opgezeten
Ik heb een wereldreis gemaakt door mijn gedachten

Ik heb een avond lopen dwalen door de kamers van mijn hart
Ook al waren die vaak bloedeloos en leeg
Ik heb gevochten met mijn angsten
En gefeest met mijn verlangen
Ik heb de kale witte muren met mijn liefde volgehangen

En nu ben ik net een paar minuten terug van weggeweest
Ik heb mijn rugzak zomaar in een hoek gesmeten
En zie de beelden van de reis naar mijn geweten
Het is een reis geweest om nooit meer te vergeten

Zielsgelukkig

06/01/2026

Wat goed is komt, wat komt is goed

Je kunt niet niet kiezen

Kiezen is de consequenties omarmen

Kiezen is handelen

Kiezen is vertrouwen hebben, vertrouwen geven en vertrouwen ontvangen

Kiezen is ruimte maken door oude zaken af te sluiten, en door nieuwe te openen

Als er niets te kiezen valt, kies je hoe je daar mee om wilt gaan

Je bent wat je gekozen hebt, je kiest wat je wordt

Kiezen is leven, niet kiezen is overleven

Kiezen stroomt tussen de rots van boosheid en het eiland van gelatenheid

Een goede keus doet niemand kwaad

Ik bepaal zelf wat ik kies, maar niet voor welke keuzes ik kom te staan

Kiezen is je eigen geschiedenis schrijven.

Tom de Haas

05/01/2026

Wat als je als kind elke morgen wakker wordt en je alertheidsysteem meteen op 100 procent ‘aan’ staat?
Je daarmee scant hoe de stemming van één van beide ouders zal zijn als je dag begint?
En je denkt dat het aan jou ligt als diezelfde ouder drie dagen zwijgt omdat hij/zij boos is op de andere ouder?

Dan leer je al heel jong dat de wereld onveilig is en de beste manier is om daarin te overleven, je volledig aan te passen - jezelf als het ware onzichtbaar te maken - zodat je op deze manier je eigen veiligheid waarborgt.

Dit is een illustratie van hoe een volwassene in een volwassen relatie nog steeds dealt met het mechanisme dat hem of haar als kind overeind hield.
Maar ditzelfde mechanisme kan in het volwassen leven ervoor zorgen dat het lastig is om verbinding aan te gaan.

Als het mechanisme in je kinderlijke ontwikkeling is geweest dat je je óf aanpaste - of de andere kant van diezelfde medaille - in uiterste onafhankelijkheid geloofde dat je het allemaal wel alleen kon, ontwikkel je weinig of geen autonomie; het vertrouwen dat je je mag onderscheiden van de ander door een eigen mening te hebben, door je eigen grenzen te bewaken en door stevig op je eigen benen te leren staan.

Vanuit deze stevigheid kun je in vertrouwen uitreiken naar de ander. Je verbinden op een manier waarin jij jij bent, de ander de ander en jullie samen wij zijn.

In afhankelijkheid verlies je jezelf, in onafhankelijkheid blijf je afgescheiden.

Om te kunnen verbinden heb je een helder besef nodig van wie jij bent en waar je voor staat in dit leven terwijl je tegelijkertijd voelt dat je de ander nodig hebt. Op dezelfde manier als de ander jou nodig heeft.

En voor wat betreft de volwassene die het kind was dat zich aanpaste; zij leerde in haar volwassen relaties - door veel schade en schande wijzer geworden - de paradox kennen dat het nodig was om op eigen benen te staan en tegelijkertijd dat elkaar nodig hebben geen teken van zwakte is maar juist de kracht van verbinding uitdrukt.

Raak in de liefde

04/01/2026

Er zijn mensen die ver weg gaan
om zich daarbij te verwonderen
over de hoogte van de bergen
de machtige golven van de zee
de lange lopen van grote rivieren
de uitgestrektheid van de oceaan
de grootse beweging van de sterren
maar daarbij zichzelf niet opmerken
en zich niet over zichzelf verbazen
en de onbegrensde ruimte in henzelf

Bron van Wijsheid

03/01/2026

In een vallei, ver, ver weg, leefde eens een jongeman die beweerde dat hij het mooiste hart had van de hele vallei.

Overal waar hij kwam toonde hij het aan iedereen die het maar wou zien, en inderdaad zijn hart was zo perfect als een hart kan zijn.
De jongeman oogstte bewondering alom, en zijn hart zwol van trots.

Op een dag had hij weer een grote menigte rondom zich verzameld.
Ze stonden midden in het dorp, en iedereen bewonderde zijn hart.

Ze waren het er allemaal over eens: Dit hart was perfect! Het was ook helemaal gaaf, er was geen schrammetje of wond te zien.

Dit was het mooiste en gaafste hart dat ze ooit hadden gezien. De jongeman was er erg trots op en pochte honderduit over zijn mooie en perfecte hart.

Opeens stapte een oude man uit de menigte naar voren en zei “Waarom is jouw hart niet zo mooi als de mijne?”.

De oude man liet zijn hart zien en iedereen keek ernaar.

Het sloeg krachtig, maar het zat vol littekens en er waren plaatsen waar stukken uit waren gehaald en andere stukken in waren gezet, en deze stukken pasten niet mooi in de g*ten maar hadden rafelige hoeken.
Er waren zelfs plaatsen bij waar hele stukken uit zijn hart ontbraken.

De mensen keken verbaasd. “Hoe kun je zeggen dat jouw hart het allermooiste is?”, dachten ze.

Ook de jongeman keek naar het hart van de oude man en zag de staat waarin het verkeerde.

Hij lachte “Je maakt zeker een grapje,” zei hij, “Vergelijk jouw hart eens met de mijne.
Die van mij is perfect en de jouwe is een puinhoop vol littekens en scheuren.”

“Ja,” zei de oude man, “jouw hart ziet er perfect uit, maar ik zou niet met je willen ruilen.” “Kijk” sprak hij, “elk litteken vertegenwoordigt een persoon aan wie ik mijn liefde heb gegeven: ik scheur een stukje uit mijn hart en geef het aan die persoon en vaak geven ze een stukje van hun hart aan mij terug om zo de lege plaats op te vullen.”

“Maar de stukjes zijn niet precies hetzelfde.

Ik heb gerafelde hoeken, dat ben ik met je eens, maar het herinnert me er aan dat we liefde met elkaar hebben gedeeld.

Soms geef ik een stukje van mijn hart weg en heeft de ander me geen stukje van zijn hart teruggegeven.
Dat zijn de lege g*ten, het geven van liefde is een risico.”

“Ook al zijn die g*ten in mijn hart pijnlijk, ze blijven open.
Het herinnert me eraan dat ik ook liefde voor deze mensen heb en ik hoop dat ze op een dag zullen terugkeren en het g*t zullen opvullen.”

“Zo,” zei hij “zie je nu wat echte schoonheid is?”

De jongeman stond roerloos, tranen rolden over zijn wangen.

Hij liep naar de oude man toe, greep in zijn perfecte hart, scheurde er een stuk uit en met trillende handen bood het aan de oude man aan.

De oude man nam zijn offer aan, plaatste het in zijn eigen hart, en nam een ander stuk uit zijn hart en plaatste het in de wond van het hart van de jongeman.

Het paste niet perfect en er zaten wat rafels aan, maar de jongeman keek naar zijn hart, niet meer perfect, en hield ervan als nooit tevoren.

Het was nu mooier als voorheen, omdat de liefde van de oude man nu ook door zijn hart stroomde.

Ze omhelsden elkaar en wandelden zij aan zij weg….

Zielsgelukkig

03/01/2026

Op een dag leer je het subtiele verschil kennen, tussen een hand vasthouden en een ziel kennen.

Dan leer je dat liefde niet betekent: leunen en dat gezelschap niet betekent: veiligheid.

Je ontdekt dat een kus geen contract is en een cadeau geen belofte.

Je begint je nederlagen te accepteren met je hoofd omhoog en je ogen open.

Je leert vertrouwen op vandaag om mee te werken omdat morgen onzeker is voor plannen.

En na een poos leer je dat zelfs zonneschijn je verbrandt als je er teveel van krijgt.

Dan wordt het tijd om je eigen tuin te beplanten. en zorg te dragen voor je eigen ziel en wacht je niet langer op wonderen van buitenaf.

En dan weet je dat je echt kunt volhouden en dat je echt sterk bent
en dat je echt waarde hebt en je leert en je leert

Bij ieder afscheid leer je.

Voltaire ( ong. 1750)