08/01/2026
Vanmorgen werd hij wakker, mama ik ben misselijk en ik heb buikpijn…
Maar je voelt als moeder wanneer ze ‘echt’ ziek zijn en wanneer er iets anders is.
Vanmorgen voelde ik dat het geen echt ziek zijn was. Buikpijn misschien wel, maar dan van spanning.
Hij vroeg om een dagje thuis te rusten. Waarom kon hij niet uitleggen. Hij vindt het leuk op school, een lieve juf, zijn vriendjes. Alleen de lessen, het stilzitten, spelling, schrijven, hij vindt het lastig.
Precies zoals 90% van de kinderen die ik in mijn praktijk zie… meestal beelddenkende, gevoelige kinderen. Pareltjes in de maatschappij, die helaas vaak hun g***s verliezen in het onderwijs systeem. Omdat zij letterlijk anders leren, niet beter of slechter, ANDERS.
Hij kon het zelf niet goed uitleggen, het is vooral een gevoel. Maar alleen een dagje thuis blijven is niet genoeg. Dit moet besproken worden, maar waar begin je als een kind het niet weet? Wat zeg je tegen de juf? Hij is gevoelig? Ja, dat zijn veel kinderen.
Het is een vage uitspraak waar een juf niet veel mee kan.
Dus, mocht hij thuisblijven en had ik een voorstel. We doen een breinmeting, zodat mama kan zien wat er in jouw hoofdje speelt en ik dat ook met de juf kan delen.
Dat vond hij een goed idee. En toen klopte mijn vermoedde, het was geen aanstellerige buikpijn. Het is stress, heel veel stress. Dat voortkomt uit het proberen bij te houden. Te leren op een manier die hem heel veel energie kost, te analytisch voor dit beelddenkende koppie.
Dus nog meer rust en ontspanningsmomenten, en in gesprek met de juf. Hoe kunnen we ook de beelddenkende kinderen in de klas ondersteunen? Zonder dat er teveel hoeft te veranderen. Want ik weet als geen ander hoe druk het als juf is.
Vandaag is zo’n dag dat ik als mama en coach weer mooie inzichten heb gekregen, niet van weer een training of opleiding, maar van mijn eigen kind 🙏✨.
