ZonneZieltjes Coaching Ontspanning & Rouwbegeleiding

31/03/2026

Vandaag de laatste dag van De Endometriose Awareness Maand. Dit is het vervolg op mijn vorige post:

Ik staar naar de zwarte streng op het scherm, het ziet er boosachtig uit. Dit is endometriose, het lijkt vast te zitten aan je darm, zegt de echoscopiste terwijl ze op mijn buik duwt.
Dat zou mijn toenemende klachten kunnen verklaren, denk ik hardop. Het onderzoek duurt ruim tien minuten, ze neemt de tijd om alles goed te bekijken. Dan mag ik door naar de arts in opleiding, die op me wacht in het kamertje...

Ook zij neemt de tijd, ik voel me gehoord. Ze stelt heel veel vragen, af en toe moet ik diep graven in mijn geheugen op zoek naar jaartallen. Wanneer kreeg ik de diagnose, wanneer welke behandeling, wanneer ben ik geopereerd? Welke pil soorten en hormonen heb ik allemaal gebruikt? Terwijl ik alles opsom, bedenk ik me dat ik nu al 30 jaar lang klachten heb.
De diagnose heb ik ongeveer 15 jaar geleden gekregen.

Wat is er al veel gebeurd. Wat had ik gehoopt dat het zwarte monster in mijn buik zich niet meer zou laten zien. Maar helaas, wij vrouwen met endometriose moeten vaak leven met chronische pijn en zijn dagelijks op zoek naar balans.
We leren leven met pijn, vermoeidheid, het verlies van een toekomstbeeld. Dit is rouw.

We bespreken de opties die ik nog heb en daarbij zijn hormonen een absolute no go! De heftigheid van de bijwerkingen, de donkere depressieve, ja zelfs suïcidale gedachten die bij mij naar boven komen als ik hormonen moet gebruiken, wil ik nooit meer ervaren. En in tegenstelling tot andere artsen die dan alsnog het rijtje hormonale behandelingen afgaan, luistert ze naar me. Ze neemt me serieus. Ze weet waar ik vandaan kom en waarom ik zo stellig ben. De andere optie is nog een operatie.

Hoe het nu verder zal gaan, weet ik nog niet. Ze zullen mijn casus gaan bespreken in het multidisciplinair team waar allemaal specialisten in endometriose in zitten. Ik vertrouw erop dat ze mij zullen helpen de juiste beslissing te nemen.
Als dat betekent dat de baarmoeder eruit gehaald gaat worden, is dat goed. Ze heeft haar werk gedaan, er heeft een prachtig kind in mogen groeien.

Ze heeft me ook extreem veel pijn en verdriet bezorgd.
Lees verder 🔽

24/03/2026

Tegenover mij zit een vrouw, zichtbaar geëmotioneerd.
Haar partner, althans dat vermoed ik, zit naast haar.
Beiden zijn ze gericht op hun telefoon, wegvluchtend van een voor mij voelbare emotie.

De echoscopiste komt naar buiten en roept ze naar binnen, naar mij wuivend dat ze iets uitloopt. Ze lacht vriendelijk en sluit de deur. Ik wacht, mijn moeder zit naast me, zoals ze zo vaak naast mij heeft gezeten. Ze was mijn steun toen ik van de ene arts naar de andere specialist werd gestuurd, zoekende naar een diagnose. Een naam voor mijn klachten.

Ze was daar, wachtend op de zaal na mijn zes uur durende operatie. Ze stond naast me, toen ik na jaren van pijn, teleurstellingen en allerlei behandelingen, besloot om ermee te stoppen. Het was buiten het ziekenhuis, ik zie mezelf nog staan bij de parkeerplaats. Ik huilde. Mijn lichaam was op.

En nu ben ik hier, in het UMC voor een second opinion.
Al kan ik het beter een third of fourth opinion noemen inmiddels... Het stel komt weer naar buiten. Ik denk terug aan de periode dat ik met mijn man in een IUI traject zat.
Hoe hormoonspuiten, echo's en wachtweken mijn leven beïnvloedde. Hoe ik geëmotioneerd in wachtkamers zat waar ik omringd werd door dikke buiken.

Ik word naar binnen geroepen. Tegenwoordig is de zorg voor vrouwen enorm verbeterd. Ik hoef niet meer met mijn benen omhoog en mijn voeten op de steunen. Ik mag rustig liggen en er wordt gewacht tot mijn lichaam voldoende ontspannen is. 'Ik zie iets tussen je baarmoeder en darmen', zegt de echoscopiste. Ik kijk mee op het scherm en zie een grote zwarte streng.

Wordt vervolgd...

22/03/2026

Even voorstellen.
Een hoop nieuwe volgers in korte tijd, dus tijd voor een voorstelrondje: ik ben Liesbeth, 45 jaar, moeder van een hoogbegaafde zoon van 7. Getrouwd en sinds een halfjaar wonen wij in Sleeuwijk, Noord-Brabant.
We zijn verhuisd voor passend onderwijs en om dichterbij mijn ouders te wonen. We voelen ons hier helemaal thuis en ik werk ook in het mooie Altena! Ik ben coördinator van de

Daarnaast heb ik een eigen praktijk in coaching, ontspanning en rouwbegeleiding. Momenteel staat het even op een laag pitje, maar daar komt op de juiste tijd verandering in...
Vorig jaar heb ik een boek uitgebracht: 'Mam, mijn hoofd zit zo vol' en ook daar ben ik achter de schermen druk mee bezig. Ik heb het in eigen beheer uitgegeven, dus dat betekent zelf promoten en alles regelen. Binnenkort mag ik een lezing geven in de plaatselijke bibliotheek en er staan nog meer mooie dingen op de agenda!

Ook schrijf en vertel ik over mijn leven met endometriose.
Ik ben heel open en dat doe ik, omdat ik weet dat ik hiermee andere vrouwen kan steunen en inspireren.
Hier op mijn profiel vind je vooral berichten over het moederschap, leven met endometriose, rouw en over zelfzorg en ontspanning. Wil jij meer weten? Kijk dan op www.zonnezieltjes.nl

23/02/2026

De afgelopen weken, waarin we van alle kanten worden meegenomen in duistere berichten die misselijkmakend zijn, vond ik het heel moeilijk om mij niet constant down te voelen.

Alles komt aan het licht en ook al wist ik al langer dat deze vreselijke dingen gaande zijn in de 'onderwereld', het overviel mij weer. Ik werd weer misselijk, net als toen ik het jaren geleden voor het eerst las. En ik weet ook dat er nog veel meer gaat komen... We kunnen en mogen onze ogen niet sluiten.

Maar hoe blijf je dan staande? Hoe blijf je in je kracht staan?
Hoe kun je in je eigen energie blijven? Je zielsmissie leven?

Er is constant afleiding en dat is de bedoeling.
Het is de bedoeling dat je verward raakt, in de angst meegaat, boos wordt en wordt meegesleurd in de polarisatie.

Hoe kun je zacht blijven in deze verharde maatschappij?
Hoe kun je blijven geloven in het Licht? In het goede van de mens?

Daar worstel ik mee de afgelopen tijd en jij misschien ook wel.
Ik wilde er in eerste instantie niet over schrijven, maar dat voelde niet goed. Ik wil mijn stem meer laten horen, ook al voel ik mij soms enorm beperkt.

Maar ik moet, omdat ik geloof dat we zacht kunnen blijven als we de hardheid niet ontkennen. Dat we het Licht kunnen zien, als we ook het donker toelaten. De schaduwkanten in onszelf leren omarmen.

Dat we in onze kracht kunnen blijven, als we kwetsbaar zijn.
Open en transparant. En ik moet, omdat ik moeder ben.
En ik wil blijven werken aan een mooiere wereld voor mijn kind. En daarbij denk ik aan al die kinderen die vreselijke dingen hebben moeten doorstaan. Alle kinderen die nog steeds vermist zijn.

We kunnen en mogen niet wegkijken.
En dat begint in de spiegel...

🤎 Liesbeth 🤎

15/02/2026

Ik ben geïnterviewd voor Hoe is het nu met?

Sleeuwijk - Ze groeide op in Werkendam, ontmoette haar man en verhuisde op haar twintigste naar Papendrecht. Nooit dacht Liesbeth van Oord (44) eraan dat ze terug zou keren naar Altena.

08/02/2026

Er zijn dagen dat ik mij gevangen voel in mijn lichaam.
Dat ik het vertrouwen kwijt ben in mijn lichaam.
Mijn lichaam met endometriose.

Ik mag dit jaar spreken op het event van De Endometriose Stichting. Ik ga een presentatie geven over rouw bij endometriose. De afgelopen weken ben ik er dagelijks mee bezig, wat wil ik de vrouwen met endometriose meegeven deze dag? Ik wil ze herkenning geven, misschien ook wel troost, inspiratie.

Rouw bij endometriose, een breed onderwerp.
Het gaat over een levend verlies. Je toekomst zal hoogstwaarschijnlijk anders verlopen dan je had bedacht of gehoopt. De diagnose brengt onzekerheid met zich mee, verdriet, vaak ook boosheid. Veel vrouwen verliezen organen, zoals een eierstok, soms ook de baarmoeder. Rouw.

Vrouwen met endometriose kunnen hun baan verliezen, sociale contacten, relaties veranderen. Soms is er een onvervulde kinderwens, rauwe rouw.
Verdriet, pijn in je hart, boosheid, jaloezie naar andere vrouwen, teleurstelling, je raakt het vertrouwen kwijt in je lichaam. Je voelt je gevangen in je eigen leven.

En toch gaan we door, we blijven vechten voor meer levenskwaliteit. We zoeken andere vrouwen op met endometriose, we delen, verbinden. Voelen ons minder alleen.
Er komt langzaam een stukje vertrouwen terug, hoop, licht.
Begrip en herkenning van anderen kan helend werken.

Er zijn dagen dat ik me gesteund voel, niet meer alleen.
Dagen waarop ik mij gedragen voel, zelfs dankbaar kan zijn.
Dankbaar voor mijn lichaam met endometriose.

04/02/2026

Ontbijtsessie voor iedereen die werkt met kinderen en ouders

Op 9 april organiseren we een inspirerende ontbijtsessie voor ondernemers, zzp’ers, vrijwilligers en organisaties die in Alterna werken met kinderen en/of ouders.
Vanuit De LimonadeBrigade willen we zoveel mogelijk mensen samenbrengen voor een ochtend vol ontmoeting, verdieping en nieuwe ideeën.

Wat je kunt verwachten:

- Een gevarieerd gezelschap van professionals uit het werkveld
- Netwerken en mooie, inhoudelijke gesprekken
- Een korte mini-workshop (hierover later meer)
- En natuurlijk: een uitgebreid ontbijt, volledig verzorgd

Werk jij met kinderen en/of ouders? Of ken je iemand die hier perfect bij past?
Meld je dan aan via altena@limonadebrigade.nl, zodat we je binnenkort alle praktische informatie kunnen toesturen.

Samen zorgen we voor verbinding, inspiratie en concrete handvatten uit de praktijk. We kijken ernaar uit je te ontmoeten!

19/01/2026

Het gaat me steeds beter af... Geen externe goedkeuring zoeken, geen bevestiging van de ander nodig hebben.
Misschien is het mijn leeftijd (haha, hoor mij nu😉)
Ik word 45 in februari en ik ben echt op een punt beland dat ik tegen mezelf kan zeggen: Hee Lies, leef voor jezelf! Doe wat jij wilt, waar jij blij van wordt. Anderen vinden er toch wel wat van.

Ik heb de laatste jaren ervaren dat ik vaak niet begrepen wordt. Ik voel veel, intens. Dat hoort bij mij.
Ik ervaar het leven misschien 'anders'. Ik realiseer mij dat een ieder zijn of haar eigen gevoelswereld heeft.
Ik ervaar het soms alsof ik op een andere planeet zit.
Dat gaat niet om beter, maar gewoon niet kunnen levelen met bepaalde mensen. Op een andere frequentie zitten.

Tegelijk is er een grote groep mensen die mij wel zien.
Ik herken ze meteen, het zijn de mensen die je echt aankijken. Die ook niet van oppervlakkige gesprekken houden, maar gelijk de diepte ingaan. Die ook een missie hebben, ambitieus zijn. Zonder oordeel naar de ander kijken, maar weten dat we allemaal onze eigen levenslessen hebben gekregen hier op aarde.

Het is heel fijn om te levelen met anderen en ik kan diegenen waar ik niet mee level, steeds makkelijker loslaten. Ik wil mijn eigen leven leiden. Jarenlang zocht ik bevestiging bij de ander, maar meestal ging ik dan juist meer twijfelen. Ik raakte verder van mijzelf vandaan.

Ik wil varen op mijn eigen kompas, mijn intuïtie volgen.
Ik weet waar ik naar toe mag en het is mooi als ik mensen ontmoet op mijn pad die met mij meelopen. Met wie ik een verbinding voel. Maar diegenen die wat vinden van mijn keuzes, mijn woorden niet begrijpen, laat ik los. Zonder wrok, maar uit liefde voor mijzelf. En dat voelt heel bevrijdend.

45 Here I come ☺️

09/01/2026

Dag 7 over rouw; deze post liet even op zich wachten.
Het onderwerp en de woorden komen meestal vanzelf, maar deze keer moest er even wat zakken in mij.
De afgelopen week kreeg ik het bericht dat er weer een moeder van een oud klasgenootje is overleden.
Dit bericht komt steeds vaker en het confronteert me met het feit dat dit dichterbij komt. Ook voor mij.

Gelukkig zijn mijn beide ouders gezond, maar er komt een dag dat rollen gaan omdraaien. Dat ik misschien voor één van hen of beiden zal zorgen. Er komt een dag...
Ik wil er gewoon nog even niet over nadenken.
Maar tegelijk ben ik voorstander van het praten over de dood. Met kinderen in de klas bijvoorbeeld of aan de keukentafel. Geloof je in leven na de dood? En hoe werkt dat nu eigenlijk, begraven of cremeren? Doodnormale onderwerpen. En toch wil ik het nu zo ver mogelijk voor me uit schuiven.

Als die dag komt, heb ik dan wel alles gezegd?
We spreken vaak mooie woorden tijdens een afscheidsdienst, maar hebben we diezelfde woorden ook uitgesproken voor het afscheid kwam? En soms is er geen moment meer van afscheid kunnen nemen, wat is dan je laatste herinnering? Zomaar wat gedachten die door mijn hoofd gaan de laatste tijd.

Laten we alles wat we zouden zeggen op een uitvaart, eerder uitspreken. Zodat we geen spijt zullen hebben van onuitgesproken liefde...

Rouwbegeleiding, daar ga ik me meer op richten de komende tijd. Dat wordt mijn focus binnen ZonneZieltjes.
Wanneer is dit nu nodig? Bijvoorbeeld als iemand stagneert in een rouwproces. Of als rouw vast is gaan zitten in het lichaam. Als iemand niet meer kan voelen.
Als een kind somber wordt, angstig is of als het zijn of haar verdriet niet kan bespreken met een ouder of leerkracht. Een luisterend oor nodig heeft, begrip, erkenning.

Je bent welkom bij ZonneZieltjes. Nu ik geen praktijkruimte meer heb, kan ik bij jou aan huis komen.
Of op de school van je kind. Of we gaan de natuur in.
Er is van alles mogelijk. Soms loop ik even met je mee en soms is dat voor een langere periode. Alles is goed.
En ook ik heb mijn levensvragen, mijn angsten, mijn emoties. Dat maakt mij mens en van mens tot mens ben ik er voor jou.

🖤Liesbeth🖤

06/01/2026

Rouw dag 6: rouw wordt een deel van je leven, van je lichaam en jouw verhaal.

De rouw, het verdriet, het gemis nodigt jou uit om in je lichaam te zakken. Om het te voelen.
En dat hoeft niet in één keer, dat mag stapje voor stapje.
Steeds een stukje meer toelaten, steeds een laagje dieper zakken...

Je gaat leren leven met de rouw. Je neemt het mee in je rugzak, soms voelt die rugzak zwaar, heel zwaar.
En er zullen tijden zijn dat je de rugzak kunt dragen.
Of je het ooit helemaal kunt accepteren? Dat jouw geliefde er niet meer is of dat je kinderloos zult blijven?
Zul je jouw chronische ziekte ooit volledig omarmen?
Misschien niet. Dan is het belangrijk om te leren accepteren dat volledige acceptatie misschien wel nooit komt. En dat dat ook goed is.

Aanvaarden klinkt zachter. Jouw rouw heeft zachtheid en compassie nodig. Wil aangekeken en gevoeld worden.
En ik geloof dat we elkaar hierbij nodig hebben.
We hebben verbinding nodig, steun, herkenning.
Daarom wil ik hier in de regio Altena iets gaan opzetten waar je elkaar kunt ontmoeten. Waar mensen met een verlieservaring samenkomen om met elkaar te delen.

Om te luisteren naar elkaar, zonder oordeel of advies.
Maar ook om geïnspireerd te raken door bijvoorbeeld een mooi boek, een gedicht, muziek. Hoe dit de komende tijd vorm gaat krijgen is nog een verrassing, ook voor mij.
Ideeën heb ik genoeg en ik heb inmiddels ook hier in de regio Altena een mooi netwerk opgebouwd.
Een locatie heb ik ook al op het oog, maar daarover later meer. Als het allemaal wat concreter wordt.

Wil jij hiervan op de hoogte blijven?
Stuur mij dan een dm en blijf me hier volgen. 🙏🏻

03/01/2026

Dag 5 over rouw: Poptalk.
Via beeldtaal kunnen kinderen duidelijk maken wat er in hun innerlijke wereld speelt. Zonder het woorden te moeten geven, vertellen de poppetjes het verhaal.
Poptalk is een fijne methode om inzichten te krijgen in waar het kind staat en wat het nodig heeft.
Ik heb het al vaak ingezet bij kinderen in de praktijk, bijvoorbeeld na een scheiding van de ouders of het overlijden van een ouder.

Ik herinner me een meisje dat twee werelden creëerde, aan de ene kant stond zij met haar moeder, zussen en vriendinnetjes. Daar tegenover plaatste zij haar vader die vanuit de hemel toekeek. Samen met opa. Het werd zo beeldend neergezet en het gaf haar rust. We praatten erover, ze tekende en ze schreef een briefje voor haar juf. Ze wilde namelijk vertellen over haar gemis, maar omdat ze dat spannend vond, schreef ze haar woorden op.

Ik denk terug aan de jongen die bang was zijn moeder te verliezen. Zijn moeder was ernstig ziek en hoewel het op dat moment goed ging, had hij veel angsten en stress. Hij kon er niet van slapen. Wederom zette ik Poptalk in en daarbij gebruikte ik ook een boekje over emoties.
Tijdens zijn spel gebeurde er al zoveel en daar maakte ik een verslagje van voor de ouders. Deze jongen had vooral veel behoefte aan veiligheid en gesprekken met zijn vader. Zijn vader die het ook heel moeilijk had, zijn eigen emoties wegdrukte. Zijn zoon liet hem zien dat hij het juist nodig had om er met zijn vader over te praten.

Twee voorbeelden uit de praktijk van hoe het werken met poppetjes en andere materialen veel in beweging kan zetten. Ook bij volwassenen overigens.
Kortom: beelden zeggen meer dan duizend woorden.

02/01/2026

Dag 4 over rouw: een verhuizing.
Wist je dat een verhuizing ook een rouwproces kan zijn?
Het kan zijn dat de verhuizing een secundaire verlieservaring is, dat wil zeggen: het moeten verhuizen door bijvoorbeeld het overlijden van een persoon of door het verlies van een baan. Of kinderen die in twee huizen wonen door de scheiding van hun ouders.
Of zoals in ons geval, een verhuizing voor een andere school. Voor een kind is een verhuizing een grote gebeurtenis in het leven. Zeker als het niet alleen een ander huis, maar ook een andere woonplaats betreft.
Er moet afscheid genomen worden van het huis, de buurt, vriendjes in de straat, klasgenoten.

Voor ons is de verhuizing de beste beslissing geweest, maar dat betekent niet dat het makkelijk is geweest voor River. Hij mist de oude buurt en dan vooral zijn beste vriendje. En natuurlijk komt het goed, maar zijn gevoelens mogen er helemaal zijn. Wij als volwassenen hebben deze keuze gemaakt en zijn ernaartoe gegroeid. Voor hem is dat heel anders, een kind van zeven kan een verhuizing niet overzien.

Soms kies je niet voor een verhuizing, maar moet je naar een ander huis door het beëindigen van een relatie of het overlijden van een partner. Of je komt op het punt dat je het ouderlijk huis moet leeghalen, omdat je ouders er niet meer zijn. Je gaat door de spullen, herinneringen komen naar boven. Je voelt gemis, verdriet of een eerdere verlieservaring komt naar boven.
Neem je tijd om te rouwen, huil, schrijf, praat er met iemand over of wees juist stil. Voel, ervaar, ga de natuur in. Doe het maar op jouw manier.

Voor River is het soms nodig om het verdriet toe te laten of erover te praten. Tekenen helpt hem soms.
En ook al heeft hij hier nieuwe vrienden gemaakt, het gemis van zijn vriendje mag er zijn. En gelukkig kunnen we af en toe nog afspreken 😉

Heb jij een verhuizing wel eens als een rouwproces ervaren? Wil je dit delen?