ZonneZieltjes Coaching Ontspanning & Rouwbegeleiding

06/01/2026

Rouw dag 6: rouw wordt een deel van je leven, van je lichaam en jouw verhaal.

De rouw, het verdriet, het gemis nodigt jou uit om in je lichaam te zakken. Om het te voelen.
En dat hoeft niet in één keer, dat mag stapje voor stapje.
Steeds een stukje meer toelaten, steeds een laagje dieper zakken...

Je gaat leren leven met de rouw. Je neemt het mee in je rugzak, soms voelt die rugzak zwaar, heel zwaar.
En er zullen tijden zijn dat je de rugzak kunt dragen.
Of je het ooit helemaal kunt accepteren? Dat jouw geliefde er niet meer is of dat je kinderloos zult blijven?
Zul je jouw chronische ziekte ooit volledig omarmen?
Misschien niet. Dan is het belangrijk om te leren accepteren dat volledige acceptatie misschien wel nooit komt. En dat dat ook goed is.

Aanvaarden klinkt zachter. Jouw rouw heeft zachtheid en compassie nodig. Wil aangekeken en gevoeld worden.
En ik geloof dat we elkaar hierbij nodig hebben.
We hebben verbinding nodig, steun, herkenning.
Daarom wil ik hier in de regio Altena iets gaan opzetten waar je elkaar kunt ontmoeten. Waar mensen met een verlieservaring samenkomen om met elkaar te delen.

Om te luisteren naar elkaar, zonder oordeel of advies.
Maar ook om geïnspireerd te raken door bijvoorbeeld een mooi boek, een gedicht, muziek. Hoe dit de komende tijd vorm gaat krijgen is nog een verrassing, ook voor mij.
Ideeën heb ik genoeg en ik heb inmiddels ook hier in de regio Altena een mooi netwerk opgebouwd.
Een locatie heb ik ook al op het oog, maar daarover later meer. Als het allemaal wat concreter wordt.

Wil jij hiervan op de hoogte blijven?
Stuur mij dan een dm en blijf me hier volgen. 🙏🏻

03/01/2026

Dag 5 over rouw: Poptalk.
Via beeldtaal kunnen kinderen duidelijk maken wat er in hun innerlijke wereld speelt. Zonder het woorden te moeten geven, vertellen de poppetjes het verhaal.
Poptalk is een fijne methode om inzichten te krijgen in waar het kind staat en wat het nodig heeft.
Ik heb het al vaak ingezet bij kinderen in de praktijk, bijvoorbeeld na een scheiding van de ouders of het overlijden van een ouder.

Ik herinner me een meisje dat twee werelden creëerde, aan de ene kant stond zij met haar moeder, zussen en vriendinnetjes. Daar tegenover plaatste zij haar vader die vanuit de hemel toekeek. Samen met opa. Het werd zo beeldend neergezet en het gaf haar rust. We praatten erover, ze tekende en ze schreef een briefje voor haar juf. Ze wilde namelijk vertellen over haar gemis, maar omdat ze dat spannend vond, schreef ze haar woorden op.

Ik denk terug aan de jongen die bang was zijn moeder te verliezen. Zijn moeder was ernstig ziek en hoewel het op dat moment goed ging, had hij veel angsten en stress. Hij kon er niet van slapen. Wederom zette ik Poptalk in en daarbij gebruikte ik ook een boekje over emoties.
Tijdens zijn spel gebeurde er al zoveel en daar maakte ik een verslagje van voor de ouders. Deze jongen had vooral veel behoefte aan veiligheid en gesprekken met zijn vader. Zijn vader die het ook heel moeilijk had, zijn eigen emoties wegdrukte. Zijn zoon liet hem zien dat hij het juist nodig had om er met zijn vader over te praten.

Twee voorbeelden uit de praktijk van hoe het werken met poppetjes en andere materialen veel in beweging kan zetten. Ook bij volwassenen overigens.
Kortom: beelden zeggen meer dan duizend woorden.

02/01/2026

Dag 4 over rouw: een verhuizing.
Wist je dat een verhuizing ook een rouwproces kan zijn?
Het kan zijn dat de verhuizing een secundaire verlieservaring is, dat wil zeggen: het moeten verhuizen door bijvoorbeeld het overlijden van een persoon of door het verlies van een baan. Of kinderen die in twee huizen wonen door de scheiding van hun ouders.
Of zoals in ons geval, een verhuizing voor een andere school. Voor een kind is een verhuizing een grote gebeurtenis in het leven. Zeker als het niet alleen een ander huis, maar ook een andere woonplaats betreft.
Er moet afscheid genomen worden van het huis, de buurt, vriendjes in de straat, klasgenoten.

Voor ons is de verhuizing de beste beslissing geweest, maar dat betekent niet dat het makkelijk is geweest voor River. Hij mist de oude buurt en dan vooral zijn beste vriendje. En natuurlijk komt het goed, maar zijn gevoelens mogen er helemaal zijn. Wij als volwassenen hebben deze keuze gemaakt en zijn ernaartoe gegroeid. Voor hem is dat heel anders, een kind van zeven kan een verhuizing niet overzien.

Soms kies je niet voor een verhuizing, maar moet je naar een ander huis door het beëindigen van een relatie of het overlijden van een partner. Of je komt op het punt dat je het ouderlijk huis moet leeghalen, omdat je ouders er niet meer zijn. Je gaat door de spullen, herinneringen komen naar boven. Je voelt gemis, verdriet of een eerdere verlieservaring komt naar boven.
Neem je tijd om te rouwen, huil, schrijf, praat er met iemand over of wees juist stil. Voel, ervaar, ga de natuur in. Doe het maar op jouw manier.

Voor River is het soms nodig om het verdriet toe te laten of erover te praten. Tekenen helpt hem soms.
En ook al heeft hij hier nieuwe vrienden gemaakt, het gemis van zijn vriendje mag er zijn. En gelukkig kunnen we af en toe nog afspreken 😉

Heb jij een verhuizing wel eens als een rouwproces ervaren? Wil je dit delen?

31/12/2025

Dag 3 over rouw. Levend verlies deel 2.
Ik vertelde over levend verlies door een chronische ziekte, maar levend verlies kan ook betekenen dat je partner, je ouder of je kind ziek is. Ik denk aan de vrouw die een aantal jaren geleden bij mij kwam.
Haar man had dementie, dat betekende dat zij steeds weer afscheid moest nemen. Elke dag ging hij een stapje achteruit, haar toekomstbeeld van samen oud worden was vervaagd... Jarenlang had zij thuis voor hem gezorgd, tot het echt niet meer kon. Hij werd opgenomen en zij kampte met schuldgevoel.
Haar lichaam stond strak, ze sliep slecht en moest ook nog eens van alles regelen rondom het huis en andere financiële zaken. Ik mocht naar haar luisteren en gaf haar massages die ervoor zorgden dat zij steeds wat verder in haar lichaam kon zakken. Uit het hoofd, terug naar haar gevoel wat zo lang uitgeschakeld was.

Ik denk ook aan de moeder van een gehandicapt kind, ook zij had haar eigen gevoelens onderdrukt om voor haar kind te zorgen. Altijd maar doorgaan, zichzelf wegcijferen. Totdat ook zij en haar partner de zorg thuis niet meer aan konden en zij alleen thuis kwam te zitten. Opgebrand, moe, intens moe. Stapje voor stapje kwam zij weer dichterbij zichzelf. Wie was zij zonder de zorg voor haar kind? Het zorgen was haar identiteit geworden. Een gehandicapt kind vraagt veel van de ouders en ook hier spreken we dus van levend verlies.
Je verliest een toekomstbeeld, er kunnen secundaire verlieservaringen bijkomen zoals het verlies van een baan, relatie of sociale contacten.

Vaak is het luisteren naar iemands verhaal al voldoende, omdat er vanuit de omgeving veel onbegrip kan zijn. Laten we wat meer omkijken naar de mantelzorgers, naar de partners van mensen die ernstig ziek zijn. Naar de ouders en verzorgers die dag en nacht klaar staan voor hun kind.

🤎🤎🤎

29/12/2025

Levend verlies door een chronische ziekte.
Ook vandaag op dag 2, weer een tekst over rouw.
Als je te maken krijgt met een chronische ziekte, dan ga je door een rouwproces. Je rouwt om het verlies van gezondheid, maar ook om het verlies van bepaalde verwachtingen voor de toekomst.
Dit kan zijn je financiële zekerheid, je levensdoelen, je relatie, kinderwens.

Als je inzicht krijgt in dit rouwproces en je gevoelens en emoties durft te gaan toelaten, dan kun je uiteindelijk het vertrouwen terugvinden in jezelf, in je lichaam en in de toekomst. Dat heeft tijd nodig, veel tijd. En zachtheid, erkenning. Ik spreek uit ervaring.
Ik leef nu al meer dan twintig jaar met de chronische ziekte endometriose. Ook ik ben door een rouwproces heengegaan en daar zit ik eigenlijk nog steeds in.

Ik mocht leren dat ik veel meer ben dan mijn fysieke lichaam alleen. Ik ben meer dan mijn donkere gedachten en angsten. Meer dan mijn emoties.
Het ontdekken van mijn ware zelf geeft mij zingeving.
De endometriose heeft mij 'gedwongen' deze ontdekkingstocht aan te gaan.

In mijn praktijk begeleid ik ook vrouwen met endometriose of een andere aandoening die ervoor heeft gezorgd dat zij bepaalde verwachtingen moesten loslaten. Deze begeleiding kan op verschillende manieren gegeven worden en een stukje ontspanning hoort daar ook bij. De ziekte, medicatie, behandelingen in het ziekenhuis of operaties hebben er vaak voor gezorgd dat het lichaam zeer gespannen is en heftig kan reageren op aanraking of pijnprikkels.
Daarom is massage vaak ook een onderdeel in een traject. In het nieuwe jaar ga ik dit verder uitwerken, om vrouwen die levend verlies meemaken, nog beter te kunnen helpen.

-When unpleasant things happen in our lives
We can become a horrible mess or a better person
We can become either wounded or wise
That is our choice- Sadhguru

Tot morgen.

28/12/2025

Een week lang zal ik elke dag iets delen over rouw.

Dag 1: Rouw kent geen tijd.

Ik heb de afgelopen maand een beslissing genomen voor mijn praktijk ZonneZieltjes. Ik zal mij verder gaan richten op de rouwbegeleiding voor kinderen en volwassenen.
Als ik denk aan de cliënten die de afgelopen jaren hun verhalen aan mij hebben toevertrouwd, krijg ik een warm gevoel. Ik mocht naar ze luisteren, gewoon luisteren, er zijn. Soms werd een verhaal meerdere malen verteld en ik bleef luisteren. Waar mensen in hun omgeving misschien zeiden: ‘Dat is al zo lang geleden’ of ‘Het is nu wel tijd om door te gaan’. Of kinderen die hun verdriet en angsten aan mij durfden te vertellen. Kinderen die op school niet anders willen zijn dan de rest, maar diep van binnen bang zijn dat hun zieke ouder dood zal gaan. Kinderen die rouw met zich meedragen en zich alleen voelen, omdat ze ’sterk’ willen blijven voor hun overgebleven ouder…

Ik mocht mensen aanraken als ze daar klaar voor waren omdat de rouw vast zat in hun lijf. Ik mocht met zachte, warme liefdevolle aanraking het verdriet los masseren. De pijn naar de oppervlakte brengen. Dit alles maakt dat ik dit wil blijven doen en een aantal andere diensten zal gaan loslaten. Deze week deel ik over rouw aan de hand van verhalen van cliënten en eigen ervaringen en zal ik meer vertellen over de rouwbegeleiding en mijn werkwijze.

Ik denk aan een cliënt die mij toevertrouwde dat hij twintig jaar na het overlijden van zijn moeder, nog steeds haar geurtjes bewaarde. Flesjes parfum en bodylotion brachten hem terug naar de geur van zijn ouderlijk huis. De geur die hij opsnoof als zijn moeder hem knuffelde. De knuffels die hij nog steeds zo mistte. Ergens vond hij het raar van zichzelf dat hij de flesjes nog steeds niet kon weggooien, maar rouw kent geen tijd. Als je er niet aan toe bent om spullen weg te doen van je overleden dierbare, doe het dan niet. Je rouwt op je eigen tijd, je mag jezelf die tijd ook gunnen. Het verhaal ontroerde me en ik dacht aan het kamertje van mijn schoonmoeder, haar hobbykamertje is jaren na haar overlijden onveranderd gebleven tot het moment dat mijn schoonvader ging verhuizen.

Voor die tijd kwam ik regelmatig in haar kamertje. Ik zat op haar stoel en keek rond. Het was alsof ik haar steeds iets beter leerde kennen door haar boeken, haar verzamelingen, de gedichtjes en teksten die ze schreef en de vele knipsels die ze had bewaard en zorgvuldig had ingeplakt. De foto’s die op haar kamertje hingen vertelden hun eigen verhaal. Die van haar ouders uit Indonesië intrigeerde mij altijd, het wakkerde mijn interesse in haar verleden aan. Helaas kon ik het haar zelf niet meer vragen en toen mijn zoon, haar kleinkind, werd geboren kon ik haar niet vragen hoe dat vroeger ging. Hoe mijn man als baby was, hoe zij het moederschap ervaarde.

Rouw kent verschillende fases en in bepaalde fases zoals de geboorte van een kind, kan rouw weer naar boven komen. De rouw wil gezien en gevoeld worden. Rouw hoort bij het leven en op welke manier je ook rouwt, het is allemaal goed. Het is jouw manier. Bewaar de geurtjes van je moeder zo lang jij wilt, bewaar de verzameling van je man zo lang jij wilt, bewaar de babykleertjes van je kind zo lang jij wilt.

Ik ben benieuwd, is er iets wat jij bewaart van je overleden opa of oma, een ouder of van je kind? Of is er een bepaalde geur die herinneringen oproept?

26/12/2025

Waar vind ik God?
Tweede Kerstdag 2025.
Gisteren zou ik naar de kerk gaan, maar ik was zo snotterig en grieperig dat ik besloot niet te gaan.
Ik ging terug mijn bed in en baalde een beetje dat ik niet kon, maar mijn lichaam gaf duidelijk aan dat ik moest rusten. Ik vroeg me af wat ik zou missen deze kerstochtend nu ik niet naar de dienst kon.
Misschien het saamhorigheidsgevoel tijdens het zingen van Ere zij God? Of het stilstaan bij het wonder van de geboorte? Miste ik nu de verbinding met God?
Maar waar vind ik God dan? In de kerk?

Tijdens een prachtige ochtendwandeling vanmorgen wist ik: God is hier. Ik zie God in de natuur om mij heen, de zon, de wind, het water, de dieren.
God zit in de levenslessen die op mijn pad komen, in de verbinding met anderen, in de liefde voor mijn kind.
God is overal, daarvoor hoef ik niet p***e naar de kerk.
Jarenlang was ik zoekende, ik zocht in boeken, Engelenkaarten, mediums, Reiki, yoga. Ik leerde veel over mijzelf, maar ik bleef zoeken.

En nu ik mijzelf steeds beter leer kennen en begrijpen, vind ik ook God in alles wat ik doe. In het benutten van mijn talenten die God ieder mens heeft gegeven.
In dienstbaarheid, in liefde, in vertrouwen.
En de grootste uitdaging voor mij, Hij zit in de kracht van vergeving. De laatste jaren word ik uitgedaagd op dit gebied; Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren. Mezelf vergeven, dat vind ik de moeilijkste van allemaal...

Maar ik leer, elke dag weer. En ik vraag Hem om hulp.
Ik probeer mijn talenten te benutten, te schrijven, mensen met elkaar te verbinden, te leven volgens mijn bestemming. Het pad te volgen dat voor mij bedoeld is. Ik vind het soms ook behoorlijk ingewikkeld, conflicten met anderen, mijn extreme gevoeligheid die mij soms uitput. De endometriose in mijn lichaam die veel pijn brengt, mij beperkt in mijn bewegen.
En toch weet ik ook dat het goed is, dit ben ik, het hoort bij mij.

Tweede Kerstdag 2025, ik kijk naar mijn kind.
Ik kijk naar de bomen. Ik hoor de vogels.
Ik sluit mijn ogen en voel de kou op mijn huid èn ik voel de zon. God is overal.

❄️Wat overdenkingen van mij. De komende week ga ik schrijven over rouw. Voor nu een hele fijne Tweede Kerstdag. 🌞

⭐Waar vind jij God?

19/12/2025

WINACTIE
We gaan het gewoon nog een keer doen dit jaar!
Waarom wil jij graag mijn boek 'Mam, mijn hoofd zit zo vol' winnen? Of gun je het iemand anders?

Dit boek gaat over het moederschap van een hoogbegaafd kind. Ik heb mijn persoonlijke reis daarin beschreven met alle worstelingen, emoties èn mooie inzichten en levenslessen die ik mocht doorvoelen. Ook andere moeders hebben hun verhaal gedeeld en er staat een mooie waardevolle bijdrage in van een professional.

Verder krijg je in mijn boek ook nog eens heel veel praktische tips en handvatten om jouw (vermoedelijk) hoogbegaafd of hooggevoelig kind te begeleiden naar ontspanning. Met onderwerpen als kindermassage, mindfulness, emoties herkennen en reguleren, aromatherapie en veel meer. Kortom; het is een compleet boek geworden en ik ben zo trots!

Ik heb al veel mooie reacties gekregen het afgelopen halfjaar van lezers! Wat leest het lekker weg, ik heb tranen van herkenning, wat schrijf je liefdevol. 💚

Hoe maak je kans op mijn boek? Door dit bericht te liken op Facebook of Instagram, door een reactie te plaatsen waarom jij mijn boek graag wilt lezen en door dit bericht te delen op je profiel of in je stories. Vergeet niet mijn pagina te volgen 😉 Als je iemand tagt maak je extra kans om te winnen...

Op 1 januari 2026 maak ik de winnaar bekend. 🙏🏻

*Kun je nu niet wachten tot 1 januari?
Dan kun je mijn boek nu bestellen en tot 11 januari betaal ik de verzendkosten voor jou!

30/11/2025

Mezelf uitspreken... ik heb het nooit geleerd.
Ik pastte mij aan, slikte mijn woorden in.
Liet anderen over mij heen lopen, durfde mijn grenzen niet aan te geven. Misschien voelde ik mijn grenzen ook wel niet in die tijd, gezien ik zo in mijn hoofd zat.

Dat veranderde een paar jaar geleden. Ik begon meer mijn eigen ruimte in te nemen. Ik durfde mijzelf meer te uiten.
Dat had wel gevolgen, want ja, als je eerst de ander alle ruimte geeft en ineens je eigen ruimte gaat innemen.
Of als je conflictvermijdend bent en alles maar goed vind, totdat je er klaar mee bent, kan die ander gaan steigeren.

Ik kwam in situaties terecht waarin ik verkeerd begrepen werd. Met name dominante personen die profijt hadden van mijn ja en amen, gingen er tegenin.
Ik mocht leren bij mezelf te blijven. Bij mijn standpunt, mijn gevoel.

Dat vind ik soms nog steeds lastig. Zeker als het iemand dichtbij betreft waarmee ik een conflict krijg, omdat ik mijn ruimte inneem. Dan denk ik aan dat meisje dat vaak deed wat de ander wou en dan weet ik: het is goed zo.
Blijf in jezelf geloven. Blijf ook reflecteren, durf in de spiegel te kijken. Maar als ik echt weet dat mijn intentie zuiver was, hoef ik mezelf niet te verdedigen.

Ik leer nog elke dag, soms struikel ik. Soms durf ik ineens niet meer. En dat mag. Ik ben ver gekomen, ik wil mijn eigen leven leiden. Ik bepaal wat ik schrijf, hoe ik mijn kind opvoed, wat ik draag en wie ik wil zijn. Ik ben de beste versie van mijzelf.

🙏🏻

30/11/2025

Het verschil tussen hoogsensitiviteit en autisme wordt in dit artikel uitgelegd.

Hoogsensitiviteit en autisme worden vaak met elkaar verward. Dat is een probleem, zegt deze expert: ‘Het vraagt om een andere aanpak.'

24/11/2025

Verhuisd voor passend onderwijs.

De afgelopen periode was intens, stressvol. Een verhuizing staat in de top 5 van meest stressvolle gebeurtenissen en dat snap ik wel;) Maar het is de juiste beslissing geweest, voor mij en zeker voor mijn zoon.
Het begon een aantal jaar geleden met de wens om weg te gaan uit Papendrecht, ik voelde me er niet meer thuis. Dat was een gevoel, ik kan er niet echt woorden aan geven. Het verlangen werd steeds groter en toen gebeurde er een aantal dingen waardoor alles in een versnelling kwam.

Ik kreeg een baan in de regio Altena waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Ik reed door de polder en mijn verlangen werd met de dag groter. Ondertussen gebeurde er met mijn zoontje ook heel veel, hij liep vast op school. Het was elke ochtend een strijd om hem naar school te krijgen, hij was verdrietig, boos, eenzaam. Als ik hem naar school had gebracht, reed ik met tranen naar mijn werk. Er moest iets veranderen...

Voor mijn werk als coördinator van De LimonadeBrigade Altena kwam ik in contact met een school in Almkerk waar ze een aparte unit hebben voor hoogbegaafde kinderen. Ik zat daar in gesprek met de directrice en ik voelde intuïtief: dit is het. Dit is de verandering die we nodig hebben. Het balletje ging rollen, mijn zoon mocht een paar dagen meelopen en we zagen een ander kind. Na veel gesprekken met school, de hb-specialist en met mijn man, hakten we de knoop door. We schreven hem in op deze school.

We zouden op zoek gaan naar een huis in de buurt van de school, maar ja, dat kon wel maanden gaan duren. Dat gebeurde niet, na een aantal bezichtigingen kwam het juiste huis op ons pad en kwamen er ook (toeval bestaat niet) kopers voor óns huis op ons pad. We gingen echt verhuizen! In de zomervakantie stopte ik met mijn praktijk aan huis en begon met inpakken. De praktijkruimte werd de opslagruimte voor alle dozen.

Na de zomer startte mijn zoon al op de nieuwe school en dat betekende dat ik twee maanden lang zou gaan rijden van Papendrecht naar Almkerk. Intens, dat is echt het enige woord voor deze periode. Eerder opstaan, filerijden en dan van school door naar mijn werk of naar mijn ouders in Werkendam. Ook voor mijn zoontje was het heel heftig, het heen en weer rijden gaf hem veel stress. Daarnaast alles rondom de nieuwe school en de verhuizing, maakte dat hij heel gespannen was. Tot het weekend van de verhuizing.

Op 1-11 verhuisden we officieel naar Sleeuwijk en de maandag erna ging hij zonder problemen naar school. Geen traan meer gelaten, geen buikpijn meer. Hij heeft aansluiting gevonden, hij wordt gezien, hij wordt begrepen. Wat ben ik dankbaar dat we deze keuze durfde te maken. Deze levens-veranderende keuze die begon met een gevoel, een verlangen dat groeide. Hoe alles samen is gekomen de afgelopen periode, verwondert mij soms nog steeds.

De praktijk zal een andere vorm gaan krijgen, hoe of wat, dat weet ik nog niet. Het zal zich gaan ontvouwen in het nieuwe jaar. Ik heb er zin in!