De Regenboog, waar Groei & Bewustzijn centraal staat.

09/05/2026

Op de foto: twee moeders, twee dochters… en we zijn nog zoveel meer 🤍

En hier draait het om ons als moeder. Voor mij gaat Moederdag ook over thuiskomen bij jezelf. Over jezelf iets gunnen. Groei. Rust. Inzicht. Zachtheid. En handvatten die het leven als moeder nét wat lichter maken.

Toen ik jaren geleden zelf zoekende was in het moederschap, had ik nooit gedacht dat die zoektocht uiteindelijk zou leiden naar een praktijk, opleidingen en zelfs het schrijven van boeken. Maar juist doordat ik mezelf toestemming gaf om te blijven leren, voelen en ontwikkelen, ontstond er meer rust en vertrouwen. Niet alleen in mijn kinderen, maar vooral ook in mezelf.
En precies dat is wat ik met dit boek wil doorgeven.
Geen perfect plaatje van opvoeden, maar praktische inzichten en toepasbare tools die helpen om met meer rust, duidelijkheid en vertrouwen naar jezelf én je kind te kijken.

Omdat opvoeden niet perfect hoeft.
Maar het wel fijner wordt wanneer je begrijpt wat werkt.
Daarom kun je het e-book rondom Moederdag tijdelijk met korting aanschaffen in de pre-sale.

Misschien wel het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven.

Liefs
Anne Marie

04/05/2026

29/04/2026

Het was even stil.
Stil op mijn profiel. Stil op mijn socials.
En misschien ook wel een beetje stil in mij.

Maar onder die stilte gebeurde iets groots.

Ik werkte. Niet door harder te gaan, maar juist door te vertragen.

Door te voelen. Door te schrijven. Door alleen te zijn.
Door naar binnen te keren, terug naar de kern, naar waar het werkelijk om draait.

Daar heb ik mezelf opnieuw ontmoet.
Met alles wat ik de afgelopen 25 jaar heb geleerd.
En met alles wat ik ben, als mens, als moeder, als oma.

Al die wijsheid komt samen in iets nieuws.
Mijn boek.

Een boek voor iedereen die betrokken is bij kinderen.
In het opvoeden. In het begeleiden. In de klas. In de opvang.

Voor iedereen die voelt dat het anders mag.

Het was nodig om even stil te worden.
Zodat wat echt belangrijk is, weer ruimte kon krijgen.

Het boek is er nog niet helemaal, maar bijna.
En ik kan niet wachten om het met je te delen.

Vanuit stilte groeit nu iets dat veel ruimte mag innemen.
Voor nu.
Voor straks.
Voor de kinderen.
Voor ons allemaal.

🤍

Stay tuned!

22/02/2026

Met regelmaat trek ik me een weekend terug. Even alleen. Een time out van alles en iedereen. Opladen, maar misschien nog wel meer ontladen.

En helemaal alleen ben ik niet. Mijn labradoodle Doodle gaat natuurlijk altijd mee. Maar verder geen mensen om me heen. Alleen natuur. Aarde onder mijn voeten. Wind op mijn gezicht. Ruimte. Stilte.

Het zijn weekenden waarin ik incheck bij mezelf. Waarin ik niet word afgeleid door gesprekken, verwachtingen of rollen. Waarin ik deal met alles wat er is. Het lichte en het donkere. Want juist door het er te laten zijn, krijgt het een plek.

Afgelopen weekend was het vooral donker. Stormachtig. Regenachtig. Buiten en vanbinnen. En toch, of misschien juist daarom, gaf het ruimte. Rust. Als je jezelf toestaat om echt alleen te zijn, zonder te vluchten, zonder te verdoven, dan ontstaat er iets bijzonders.

Dan ontdek je dat je eigen gezelschap eigenlijk heel prettig is. Dat er zachtheid zit in het aankijken. Dat er kracht zit in het voelen.

Alleen zijn is geen leegte.
Het is thuiskomen.

22/02/2026

Afgelopen week was een mooie en bewogen week, waarin ik veel tijd heb besteed aan mijn missie. Ik ben weer nieuwe cursussen aan het ontwikkelen en werk aan een boek over het begeleiden van gevoelige kinderen. Die gevoeligheid voel ik zelf ook steeds sterker – en ze mag er zijn. Niet alleen in mij, maar ook in jou, in ons allemaal, in de samenleving.

Als een kind zichzelf mag zijn, hoeft het zichzelf later in het leven niet terug te zoeken. Hoe prachtig zou het zijn als we de puurheid van een kind kunnen behouden, kunnen koesteren en beschermen? Dat kan alleen wanneer wij als volwassenen onszelf accepteren zoals we zijn – inclusief onze gevoeligheid – en daar bewust vorm aan geven.

Dat is waarom ik mijn werk met zoveel plezier doe. Ik volg mijn hart. Het voelt als een missie. Vanuit die bezieling schrijf ik mijn cursussen, werk ik aan mijn boek en geef ik mijn sessies vorm: met inhoud, systemisch, krachtig en transformerend.

Het was een intensieve week, maar ook een mooie, liefdevolle en waardevolle week. Ik kijk terug op iets moois. En ik voel dat dit pas het begin is. Er is nog zoveel in ontwikkeling, zoveel dat zich wil ontvouwen. Binnenkort mag dat zichtbaar worden. Voor wie voelt dat het tijd is om ruimte te geven aan gevoeligheid, puurheid en kracht… er komt iets bijzonders aan. ✨

18/02/2026

Ik had zojuist een sessie en daarin kwam iets heel essentieels naar voren. De persoon die bij mij in de praktijk was, veroordeelde zichzelf en wees delen van zichzelf af. En dat gebeurt zo vaak. We denken vaak dat veroordeling iets is wat we naar buiten doen, maar veel vaker doen we het naar binnen. Wanneer je jezelf afkeurt, wijs je delen van jezelf af. Je accepteert dan niet wie je bent, met zowel je lichte als je minder lichte kanten. Terwijl juist die volledige acceptatie nodig is om je echt goed in je vel te voelen en in balans te zijn.

Als delen van jou niet welkom zijn, dan ben je zelf ook niet helemaal aanwezig. Er ontstaat als het ware een innerlijke afwezigheid. En die afwezigheid werkt door in je leven. Je trekt situaties en mensen aan die diezelfde afwezigheid weerspiegelen. Het voelt leeg, onveilig of niet echt verbonden.

Daarom begon ik in deze sessie met iets heel eenvoudigs maar heel krachtigs: het verwelkomen van alle delen van jezelf. De affirmatie die daarbij hoort is: alle delen in mij zijn welkom in liefde.

Wanneer je deze zin zegt met je voeten op de grond, met aandacht in je lichaam en met een open hart, kan dat een enorme impact hebben. Want op het moment dat je stopt met vechten tegen jezelf en alles in jou welkom heet, zet je de eerste stap naar heelheid. En in die heelheid zit je kracht. Daar zit je essentie.

Vanuit heelheid ben je werkelijk aanwezig. En vanuit die aanwezigheid wordt het veel makkelijker om te creëren, te manifesteren en keuzes te maken die echt bij jou passen. Dat is de eerste stap naar het veranderen van wat je nu ervaart naar wat je werkelijk wenst.

Heb je hier vragen over, zet ze gerust in de reacties, sla deze video op en volg me voor meer praktische en holistische tips voor je mentale en emotionele welzijn. ✨

16/02/2026

Tijdens de helingavond van de overgang van de Slang naar het Vuurpaard heb ik een meditatie opgenomen.

Een uitnodiging voor jou om af te stemmen op de juiste frequentie voor jezelf, om te zakken in aanwezigheid en werkelijk aanwezig te zijn in jezelf.

Om te voelen wat er in jou leeft en wat gezien en bewogen wil worden.

Voel je dat dit resoneert? Luister dan naar de meditatie, ervaar wat hij in jou aanraakt en laat hem rustig doorwerken.

Deel hem gerust met anderen als je voelt dat hij ook voor hen iets kan betekenen 🙌🏻

Je vindt de meditatie via de gratis downloads van De Regenboog Academy:
https://deregenboog-academy.nl/gratis-downloads/

(De link staat in story’s)

Delen is helen 🤍

En voel je dat er dit jaar iets in beweging mag komen voor je, dat je verlangt naar meer leiderschap, helderheid en bedding, en naar een dieper aanwezig zijn in jezelf, dan ben je van harte welkom om een call met mij te boeken.

Dan kijken we samen wat jij nodig hebt om dit jaar te bewegen vanuit aanwezigheid, vertrouwen en innerlijk leiderschap.

15/02/2026

Het Vuurpaard arriveert niet stilletjes 🐎🔥

Eens in de zestig jaar brengt deze energie kracht, waarheid en beweging.

En ze vraagt iets terug. Dit is geen jaar van comfort, maar van moed en momentum.

De energie van het Vuurpaard vraagt dat je rechtop gaat zitten en de teugels weer in handen neemt.

Wie nu geen richting kiest, wordt meegenomen.

Dit is het moment om te stoppen met jezelf kleiner maken. Niet omdat groter zijn spannend is, maar omdat jezelf blijven dempen niet langer klopt.

Het gaat niet over voorzichtig loslaten, maar over afwerpen. Over verbranden wat niet meer past. Niet uit chaos, maar uit waarheid.

Dit is eenjaar waarin je je vuur niet dooft, maar toelaat. Waarin je beweegt, kiest en trouw blijft aan jezelf.

Blijven staan waar je stond is geen optie meer. Dit jaar vraagt leiderschap, onafhankelijkheid en vertrouwen op je eigen koers. Je intuïtie is niet te veel.

Ze is precies wat je nodig hebt.

Waar gaat jouw innerlijke vuur van branden?

Wat weet je al lang, maar leef je nog niet?

En ben je bereid om daar nu naar te handelen?

07/02/2026

Voel jij het ook? We zitten niet bepaald in een zachte overgang. De energie die je voelt is een afsluiting.

Een afsluiting van het jaar van de Slang. Van je oude huid. Van lagen die ooit functioneel waren, maar nu niet meer kloppen.

Dit moment markeert een duidelijke grens. Wat niet is afgerond, neem je mee naar de volgende fase:
het jaar van het Vuurpaard. Wat niet is aangekeken, keert terug.

Niet symbolisch, maar concreet in je leven, je keuzes en je energie.

De fase waarin we nu zitten, het jaar van de Slang, vraagt maar één ding: radicale eerlijkheid. Vasthouden is geen optie meer. Dit is niet het moment om te voelen zonder beweging, of om te weten wat schuurt en het toch te
laten liggen.

Wat niet meer klopt, moet weg. Wat niet meer van jou is, mag worden losgelaten. Alles wat je meeneemt voorbij 17 februari, neem je bewust mee.

En wat je nu niet aankijkt, komt sneller en krachtiger
terug.

Daarom is deze fase essentieel.

Op 10 februari geef ik een helende avond, afgestemd op deze afronding. Niet om te verzachten, maar om af te maken. Om je energieveld op te schonen en
jezelf helder en stevig neer te zetten voor wat komt.

Dit is geen vrijblijvende uitnodiging.
Dit is een moment van keuze.

Wat je nu niet aankijkt, neem je onvermijdelijk mee na 17 februari.

De vraag is niet of het zich opnieuw laat zien, maar wanneer….

De Slang heeft haar werk bijna gedaan.

De vraag is of jij het jouwe doet. Gun jezelf een moment van innerlijke heling en reflecteer!

Wil je dat samen doen?
Dat kan ook! 🤍

Wanneer: 10 februari · 19.30 – 22.00 uur
Locatie: Pijnacker
Kosten · € 49,-

04/02/2026

Verborgen loyaliteit

Mijn kleinzoon gaat naar school. Hij is heel gevoelig en snel overprikkeld.
Daarom spreken mijn dochter en school af dat hij in het begin geen hele
dagen gaat, maar delen van de dag. De juf zegt: “Ik vraag wel aan hem of hij
oké is om naar huis te gaan. Dan kan hij zelf bepalen.” Al snel blijkt dat
hij steeds aangeeft dat hij wil blijven.

Maar thuis zien we iets anders. Hij komt zwaar overprikkeld thuis, is boos
en zit slecht in zijn vel.

Gaandeweg wordt duidelijk wat hier speelt: loyaliteit. Loyaal zijn aan de
groep, niet eerder weggaan, invoegen, doen wat de ander doet. Een herkenbaar
thema voor veel mensen, want we willen er allemaal bij horen en onderdeel
zijn van een groep.

Juist daarom is het vragen aan een kind wat het nodig heeft soms heel
ingewikkeld, zeker bij een gevoelig kind. Wat een kind zegt nodig te hebben,
is niet altijd wat het kind dient. Hier ligt, omdat het om een kind gaat,
een verantwoordelijkheid bij de ouder om te voelen en te beslissen wat het
kind nodig heeft, om vóór het kind te gaan staan. En ja, soms betekent dat
het kind uit de groep halen.

Niet als afwijzing, maar als bescherming. En van daaruit langzaam opbouwen,
omdat dat op de lange termijn het beste effect heeft voor iets wat nog een
leven lang belangrijk zal zijn: school, werk, relaties, het leven zelf.

Dit raakt aan een groter thema. Dat loyaliteit soms misplaatst kan zijn, dat
het je jezelf kan laten tekortdoen en je zelfs kan beschadigen. Een thema
dat velen zullen herkennen.

Op het moment dat je merkt dat loyaliteit meespeelt, mag je jezelf een vraag
stellen: waar ben ik onbewust loyaal aan, terwijl het mij niet dient?

Dat is geen kleine vraag. Het is een eenvoudige vraag met een grote impact.
Loyaliteit gaat niet over het loslaten ervan, maar over het een plek geven,
daar waar het misplaatst is. Niet negeren, maar erkennen, accepteren en
toestaan.

In systemisch werk is dat de sleutel tot verandering: dingen een plek geven.
Die sleutel wens ik jou toe. Die geef ik jou!

31/01/2026

Als vrouw, als dochter, als moeder is er bijna niets pijnlijker dan je intuïtie negeren, want ze spreekt altijd. Intuïtie is je moedertaal. Je wordt ermee geboren, maar of je haar blijft vertrouwen, hangt voor een groot deel af van je moeder.

Een kind voelt alles. Het weet vaak al wat het nodig heeft, nog voordat het het kan zeggen. Wanneer een moeder die signalen ziet, erkent en erop afstemt, leert een kind dat het mag voelen, dat het mag weten en dat zijn innerlijke stem ertoe doet.

Maar wanneer een kind keer op keer hoort “doe niet zo moeilijk”, “dat verzin je” of “stel je niet aan”, leert het iets anders. Het leert om zichzelf te wantrouwen, om zich aan te passen en om de verbinding met zijn innerlijke kompas langzaam los te laten. Zo wordt intuïtie niet verloren, maar stil.

Daarom is de band tussen moeder en dochter zo heilig. Een moeder die haar eigen gevoel volgt, haar grenzen voelt en haar waarheid spreekt, geeft haar dochter het grootste geschenk dat er is: toestemming om zichzelf te zijn. Je hoeft je kind niet te leren hoe het moet voelen, je hoeft het alleen voor te leven.

Een dochter die gezien wordt in haar gevoel groeit op met vertrouwen in haar eigen stem, en dat vertrouwen wordt de basis van haar hele leven.

Misschien is dat wel de diepste vorm van moederliefde: je eigen intuïtie durven volgen, zodat je kind de hare nooit hoeft te verliezen 🤍