12/02/2026
Hij wil zijn eigen pad lopen. Niet over het geplaveide pad, maar door het droge van de sloot.
Klimmen, klauteren, struikelen en weer opstaan.
Niet omdat het moet, maar omdat zijn innerlijke kompas hem daarheen leidt.
Kinderen doen dat.
Ze volgen geen route die bedacht is.
Ze volgen wat klopt.
En daarin spiegelen ze ons.
Ze laten ons zien waar wij onszelf zijn kwijtgeraakt.
Waar we zijn gaan kiezen voor veiligheid in plaats van waarheid. Voor wat hoort in plaats van wat voelt.
Het kind nodigt je uit om weer te luisteren naar dat stille weten in jezelf.
Om opnieuw te ontdekken welk pad werkelijk bij jou past.
Niet het makkelijkste.
Niet het meest logische.
Maar het pad dat jouw ziel herkent.
Dat gaat met vallen en opstaan.
Met twijfel en moed.
Met vieze handen en een open hart ❤️
Voelen in plaats van denken.
Zijn in plaats van controleren.
Misschien is dat wel de grootste spiegel die een kind je kan geven.
Dat het leven niet bedoeld is om netjes te volgen…
maar om echt te leven. 🌿