14/01/2026
Het was nieuwjaarsdag.
Ik zat op de bank en liet me meevoeren door het Nieuwjaarsconcert. Voor mij een traditie die hoort bij het begin van het nieuwe jaar. Op dat moment ging de telefoon.
Een mevrouw op leeftijd was overleden.
Omdat het afscheidshuis nog in gebruik was, werd zij twee dagen later overgebracht naar Buiten Afscheid. In die tussentijd had de wereld zich stilletjes ingepakt. Het huis en de tuin lagen onder een zachte laag sneeuw. Alsof de tijd even langzamer mocht gaan.
De familie gebruikte het huis op een manier die bij hen paste. Familie, vrienden en buren kwamen langs. Zonder haast. Zonder vast programma. Er werd gesproken, gemijmerd en soms gezwegen. Gewoon samen zijn.
In een gesprek met haar dochter zei ze iets wat bleef hangen. “Ik vraag me af hoe het kan dat ik me hier niet op heb voorbereid. Dat ik niet met mijn moeder heb gesproken over haar laatste wensen. Het is nou ook niet zo dat ze heel onverwachts is overleden… en toch moeten er nu zoveel beslissingen worden genomen waar we al best eens over na hadden kunnen denken.”
Vaak schuiven we dit voor ons uit. Omdat we niet met de dood bezig willen zijn. Omdat het schuurt.
En toch kan juist dat kleine beetje voorbereiding zoveel rust geven. Het hoeft niet zwaar te zijn. Soms begint het met één gesprek. Eén wens die je uitspreekt.
Welke wens schiet jou te binnen nu je dit leest?