26/04/2026
ZWEEFTEEF OF BEIDE VOETJES OP DE GROND
"Kopje thee vroeg ik hem?' Nee hij hoefde geen thee, dat dronk hij alleen als hij ziek was. Valt mij op dat veel mannen thee drinken alleen als ze ziek zijn. Ingebakken overtuiging waar niet aan te tornen valt. Nadat ik hem nog iets anders aanbood en hij het vriendelijk maar kort afwees gingen we van start.
"Ik hou niet van dat zweverige gedoe", zei hij nadat ik hem vroeg of hij wist wat hij hier kwam doen.
Mijn vraag daarop was of hij wel wist wat ik deed voor werk. Nee, hij wist niet wat ik deed. Ik vroeg hem wat de reden was waarom hij dacht dat hij bij mij kwam. "Ja, iets voor mijn kind. Iets met familie. Meer is mij niet vertelt." Zijn vrouw keek hem verbaast van de zijkant aan en liet voorzichtig wat woorden vallen. Hij ontkende het en zat stevig met zijn brede armen over elkaar. Zo'n houding van kom maar op ik trap er toch niet in.
Ik zei: "Zal ik je eens wat vertellen? Ik hou ook niet van dat zweverige gedoe. Ik hou niet van zweefteven, dat hebben we dan met elkaar gemeen. Maar weet je wat ik wel vind, dat jij erg vaag over komt. Je komt hier bij mij en je weet niet eens waarom. Dat vind ik zweverig." Hij keek mij aan en zijn gezicht begon de strak getrokken kaken, die hij had voor kom maar op want....., te ontspannen. Zijn ogen werden onrustig. Zijn ogen keken als een klein jongetje dat wachtte op straf voor iets wat hij niet gedaan had. Hij bleef verkrampt met zijn armen over elkaar zitten, maar was bereid om te luisteren wat er ging komen. Ik vroeg zijn vrouw hem te vertellen waarom hij mee gekomen was. Na gesputter van zijn kant en het verdedigingsmechanisme redelijk in gezet te hebben, zag ik dat hij steeds een beetje toegankelijker werd voor een gesprek.
Zijn armen lagen nu op tafel. Hij was bang. De grote man zat tegenover mij te huilen als een bijzonder lieve zachte man. Ik reikte hem papieren zakdoekjes aan. Zijn werkelijke waarheid mocht gehoord en gezien worden. Aan het einde van de sessie vroeg ik hem of hij nog een keer terug wilde komen. "Als dat mag zou ik graag nog terug komen."
Ik zei hem dat ik het fijn zou vinden als hij nog een keertje kwam. Ik bedankte hem voor zijn openheid en vroeg hem hoe het was om met beide voeten op de Aarde te staan. Hij gaf mij een kleine glimlach.
De kwetsbare open houding bracht hem antwoorden die hij alleen maar kon bedenken. Denken is een valkuil om niet in echte verbinding te komen. De monoloog in je hoofd maakt dat je niet werkelijk aanwezig bent in wat voor een relatie ook. Openheid geeft verbinding met je dierbaren en dat is waar het toch allemaal om draait.
Ik wens jullie een verbindende dag met je dierbaren.💗