17/05/2026
Kinderen zijn een voorbeeld
Het is vroeg in de avond. We staan met de rouwbus in een woonwijk, omdat we een condoleance hebben en we de overleden meneer meenemen naar de locatie.
Toen we de straat in reden kwamen we langs een speeltuintje, waar een stuk of vier kleine kids nog genoten van het spelen, nu het weer langer licht is.
We hebben samen met de familie meneer in de rouwbus gezet en zijn zoons rijden de bus. De rest komt met eigen autoโs achter ons aan. Door de rouwvlaggen op de autoโs zijn ze ook herkenbaar als stoet.
Zoals we dat altijd doen, loop ik ook nu voor de bus de straat uit.
Stapvoets beweegt de stoet zich voort en komen we in de buurt van de speeltuin.
Ik hoor de kleintjes, ze zijn denk ik tussen de 4 en 8 jaar oud, met elkaar overleggen. De oudste roept: โ Jongens opschieten, daar komt de bus weer aan.โ.
En voor mijn ogen zie ik ze zo snel als hun kleine beentjes hen kunnen dragen van de toestellen afkomen. Ze stellen zich op in een rijtje, naast elkaar. De handen voor zich gekruist, alsof ze een muurtje vormen op het voetbalveld.
En met strakke gezichtjes wachten ze, kaarsrecht, stil tot we voorbij gaan.
Ik glimlach naar ze en zeg zacht: โDank jullie wel, wat netjes zeg. Ik vind dit heel liefโ. Ze knikken, maar blijven in hun rol en ook netjes staan.
De oudste zegt als ik voorbij loop ineens trots: โDank u wel mevrouw. We weten hoe het is, we hebben het pas ook meegemaakt.โ
Ik steek nog even mijn duim naar hem op en loop de bocht om. De kinderen blijven staan tot de laatste auto voorbij is. En ergens ver achter mij hoor ik: โJa, klaarโฆ. Okรฉ, tikkie jij bent hem.โ
Ik kan het niet laten en kijk nog even over mijn schouder.
Het rijtje is weg, ze rennen naar alle kanten en gaan weer helemaal op in hun spel.
Manu Keirse zei ooit: Wat zijn kinderen?
Toekomstige volwassenen en wat zijn volwassenen? Groot geworden kinderen.
En met een glimlach op mijn gezicht bedenk ik me, dat veel volwassenen van deze kinderen kunnen lerenโฆ.
