Agnes Boer - Vormgeven afscheid

Agnes Boer - Vormgeven afscheid Afscheid dat raakt. Stil, groots of vol verhalen, ik help je vorm geven aan wat ertoe doet. Persoonlijk & Natuurlijk
Regio Overijssel | Dedemsvaart | Ommen & e.o

31/03/2026

Ik zie het zo vaak…
Dat er rust ontstaat, zodra het gesprek gevoerd wordt.

Niet pas als het moet.
Maar juist bij leven.

Aan tafel.
Samen kijken, voelen, bespreken.
Dat maakt het verschil.

Agnes | begeleiding bij afscheid
Dit keer aan tafel bij: Natuurbegraafplaats Hoogengraven

Rouw: leren bewegen in het onbekende.Wanneer iemand overlijdt, verandert niet alleen het vandaag. Het is niet alleen de ...
22/02/2026

Rouw: leren bewegen in het onbekende.

Wanneer iemand overlijdt, verandert niet alleen het vandaag. Het is niet alleen de stilte in huis of de lege plek op de bank die anders aanvoelt. Wat werkelijk verschuift, is de toekomst zoals wij die in ons hoofd al hadden ingevuld.

De feestjes die nog zouden komen.
De gesprekken die je nog samen zou voeren.
De vanzelfsprekendheid waarvan je dacht dat die nog jaren zou blijven bestaan.

Dat beeld verandert.

En wat dan voelbaar wordt, noemen we rouw.

Maar misschien is rouw niets anders dan leren bewegen in het onbekende. In een werkelijkheid die anders is geworden dan je had gedacht.

BLOG verder lezen: op mijn website, linkin bio.

Agnes

Wat een mooie dag was dit.Vandaag mocht ik twee keer een gastles geven aan de verzorgklas van het Alfa College in Harden...
11/02/2026

Wat een mooie dag was dit.

Vandaag mocht ik twee keer een gastles geven aan de verzorgklas van het Alfa College in Hardenberg.
Jonge mensen, aan het begin van hun loopbaan. Vol vragen. Over sterven, over afscheid, over wat het betekent om er écht te zijn voor een ander.

Ook mochten ze hun vragen in een pot doen.
Alles mocht. Geen oordeel. Geen gekke vragen.
En wat kwam daar veel uit, zo leuk. Nieuwsgierigheid en ook twijfels. Persoonlijke verhalen en ook stiltes die iets zeiden zonder woorden.

Mijn doel vandaag was niet om alleen te vertellen hoe een uitvaart werkt. Maar om bewustzijn te creëren.

Over jezelf.
Over je eigen leven.
Over luisteren zonder oordeel.
Over je eigen emoties herkennen.
Over durven uitspreken wat je nodig hebt.
Want zorgen voor een ander begint bij jezelf kennen.

Aan het einde van de dag kreeg ik een berichtje van de docent. Dat de lessen niet alleen interessant waren voor hun toekomstige werk, maar ook voor hun privéleven. Dat het iets had geraakt.

En één student denkt er nu zelfs serieus over na om uitvaartbegeleider te worden.

Dat is waarom ik dit doe.
Omdat sterven en afscheid samen gaan met het leven en omdat het juist jonge mensen sterker maakt wanneer we het gesprek open voeren.

Agnes

Bezig met de laatste verzorging.En steeds was hij daar.Even kijken. Snuffelen. Liggen.Een sprongetje op bed, zo dicht mo...
04/02/2026

Bezig met de laatste verzorging.
En steeds was hij daar.
Even kijken. Snuffelen. Liggen.
Een sprongetje op bed, zo dicht mogelijk bij zijn baasje.

Tussendoor kwam hij mij even groeten.
Alsof hij wilde zeggen: ik zie je.

Honden hebben een scherpe geur.
Ze voelen dat er iets verandert.
Begrijpen, op hun eigen manier, wat er gebeurt.

De ene hond is de andere niet.
Net als mensen, laat ze gaan zoals zij zelf willen.

Agnes | Uitvaartbegeleider

Afscheid bij leven.Vanmorgen zaten we samen.Bij hem thuis. In zijn eigen omgeving.Hij wilde zijn laatste woorden vastleg...
01/02/2026

Afscheid bij leven.

Vanmorgen zaten we samen.
Bij hem thuis. In zijn eigen omgeving.

Hij wilde zijn laatste woorden vastleggen.
Niet later. Niet “als het zover is”.
Maar nu. Bij leven.

Samen met Greetje, spreekster, en Jorrin, videograaf, maakten we een opname.
Zijn stem. Zijn woorden. Zijn blik.
De trekken in zijn gezicht.

Om straks, tijdens de dienst, te laten zien.
Als hij er nog bij kan zijn.
Want dat is zijn wens.

En als dat niet meer gaat…
dan is er zijn video.

Want de dood kent geen tijd.
Dat is een gegeven.

Agnes

Samen met:

Greetje Kelder

Wat kinderen doen bij afscheidTijdens de dienst waren de kinderen er gewoon bij. Niet apart. Niet op afstand. Maar dicht...
31/01/2026

Wat kinderen doen bij afscheid

Tijdens de dienst waren de kinderen er gewoon bij. Niet apart. Niet op afstand. Maar dichtbij.

Ieder kind had een klein glaasje met een lichtje erin. Ze zetten de glaasjes rondom de kist.
Voorzichtig en serieus.
Alsof ze precies wisten: dit is belangrijk.

Kinderen hoeven niet te begrijpen wat dood is om afscheid te kunnen nemen.
Ze voelen wat klopt en doen wat nodig is.

Na de dienst bleven ze dichtbij oma.
Met stiften, kleurtjes en in eigen tijd.
Ze versierden hun glaasje.
Ieder op zijn eigen manier.
Geen uitleg, geen haast.

Sommige tekenden hartjes.
Andere strepen, cirkels, patronen.
Alles mocht er zijn.

Terwijl volwassenen vaak zoeken naar woorden, laten kinderen zien hoe afscheid nemen ook kan:
door iets te maken,
door iets neer te zetten,
door nabij te blijven.

De glaasjes stonden naast oma.
Lichtjes, sporen van handen en de kleine verhalen.
Niet om vast te houden, maar om mee te nemen.

Dit is wat er gebeurt als kinderen ruimte krijgen bij afscheid.
Ze rouwen niet zoals wij.
Ze leven hun afscheid.

En juist daarin, zit iets ongelooflijk zuivers.

Agnes | uitvaart- en laatste levensfase begeleiding

Een pad dat je niet hoeft te haastenSommige paden in het leven vragen om vertraging.Niet alleen omdat het zwaar is, maar...
07/01/2026

Een pad dat je niet hoeft te haasten

Sommige paden in het leven vragen om vertraging.
Niet alleen omdat het zwaar is, maar omdat het de aandacht verdient.

Ik werk vanuit rust, vertrouwen en voorbereiding.
Niet pas op het moment dat alles samenkomt,
maar al daarvoor, wanneer woorden hun tijd mogen nemen.

Steeds vaker voer ik gesprekken bij leven.
Gesprekken waarin wensen en grenzen worden uitgesproken en zorgvuldig worden vastgelegd,
zonder druk of haast.

Ik begeleid geen afscheid als moment.
Ik begeleid een overgang. Met bedding, aandacht en zorgvuldigheid.

Agnes


Angst voor het onbekende.- Niet goed genoeg.- Bang om er niet bij te horen.- Bang om buiten de groep te vallen,buiten de...
28/12/2025

Angst voor het onbekende.

- Niet goed genoeg.
- Bang om er niet bij te horen.
- Bang om buiten de groep te vallen,
buiten de stroming, buiten wat als ‘normaal’ voelt.

En dus doen we vaak
wat we denken zoals het hoort.
We volgen vormen, verwachtingen en manieren van doen.
En niet omdat het klopt,
maar omdat het veiligheid geeft.

Maar wat als je even stopt met denken en gaat voelen? Wie leeft jouw leven? Jij zelf?
Of leef je zoals je denkt zoals het van je verwacht wordt?

Veel van wat zich in je hoofd afspeelt is geen waarheid. Maar zijn het oude gedachten en patronen.
Overtuigingen, die ooit helpend waren.
Manieren uitgevonden om, erbij te horen.
Om het vol te houden.

Het leven vraagt niet om vormen te volgen.
Het vraagt om eerlijk zijn naar jezelf.
Ook als dat betekent dat je buiten de stroom gaat staan.

Agnes

Kerstmis.Dagen vol licht en verwachtingen.Niet omdat het moet, maar omdat we denken dat het 'zo hoort'.En toch… als je i...
22/12/2025

Kerstmis.

Dagen vol licht en verwachtingen.
Niet omdat het moet, maar omdat we denken dat het 'zo hoort'.

En toch… als je iemand mist, beweegt Kerst anders. Het gemis is er.
Soms zacht, soms onverwacht.

Net zoals de maan achter de wolken:
niet weg, maar wel even anders zichtbaar.
Je mag lachen, genieten en het leuk hebben.

Ik geloof dat onze dierbaren dat juist willen.
Dat we leven en de momenten pakken.

En tegelijk mag je voelen wat er is.
Zonder schuld, zonder uitleg, zonder vorm, zonder oordeel.
Je mag Kerst dragen op een manier die bij jou past.

Misschien kunnen we elkaar inspireren.
Door te delen hoe jij deze dagen beleeft.

Agnes



1 wens.Een rit van twee uren.Door de stad, over de landerijen en door naar de natuurbegraafplaats.Mevrouw had één wens: ...
11/11/2025

1 wens.
Een rit van twee uren.
Door de stad, over de landerijen en door naar de natuurbegraafplaats.

Mevrouw had één wens: met de koets, getrokken door witte paarden.
En haar gezin ging daarvoor, ongeacht wat anderen ervan vonden.

Dat vind ik zo bijzonder.
Dat je in het leven durft te doen wat past, wat goed is en wat fijn voelt.
Niet omdat het gemis minder wordt,
maar omdat je mag gaan op jouw eigen manier, voor wat jij belangrijk vindt.

Agnes

TranenWij mensen zijn de enigen die tranen huilen uit gevoel.Niet alleen bij verdriet, maar ook bij ontroering, frustrat...
08/11/2025

Tranen

Wij mensen zijn de enigen die tranen huilen uit gevoel.
Niet alleen bij verdriet, maar ook bij ontroering, frustratie of opluchting.

Ons lichaam maakt drie soorten tranen:
• tranen die je ogen vochtig houden,
• tranen die beschermen (zoals bij wind of uien),
• en tranen die ontstaan bij emotie.

In die emotionele tranen zitten stoffen die iets vertellen over wat we voelen.
Stresshormonen die afnemen,
endorfines en oxytocine die rust geven.
Huilen is dus niet alleen emotie,
het is ook iets wat je lijf doet om spanning kwijt te raken.

Niet iedereen huilt met tranen.
Sommigen voelen het vanbinnen, zonder dat er iets te zien is. Dat maakt het niet minder echt.

En soms zijn de tranen gewoon op.
Niet omdat het gevoel er niet meer is,
maar omdat het lichaam even niets meer kan geven. Ook dat hoort bij rouw, bij afscheid en bij het leven.

Huilen hoort bij ons.
Het is de manier waarop een mens spanning loslaat en weer ruimte maakt om verder te gaan.

Agnes

Verandering en verwachtingVerandering is niet altijd mooi.Soms doet het pijn, omdat er eerst iets anders was dan dat je ...
29/10/2025

Verandering en verwachting

Verandering is niet altijd mooi.
Soms doet het pijn, omdat er eerst iets anders was dan dat je verwachting is.

Als je zwanger bent, verwacht je leven.
Je draagt toekomst in je handen.
En als dat leven stopt,
blijft de verwachting leeg in je lichaam achter.

Als je een partner hebt en hij/ zij sterft,
verwacht je nog samen herinneringen te maken.
Je had plannen, dromen, gewone dagen.
En ineens verandert alles.

We hebben geen invloed op de dood.
Die is er. Hij kan zomaar inbreken, zonder te vragen.

Maar wat er daarna gebeurt, hoe je verder ademt, kijkt en leeft dáár heb je wel invloed op.

Verandering is niet iets wat je kiest, maar wel hoe je ermee omgaat.

Soms is het zwaar, soms oneerlijk en meestal niet mooi.

Maar ergens, tussen al die brokstukken van wat was, ligt ook weer de mogelijkheid om te kiezen.
Voor jezelf. Voor het leven dat er nog is.

Agnes

Adres

Rheezerveen
7797HH

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Agnes Boer - Vormgeven afscheid nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Agnes Boer - Vormgeven afscheid:

Delen

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram

Mijn verhaal

Als begeleider in de laatste levensfase, rouw en verlies en uitvaartondernemer begeleid ik jou of een naaste bij alles wat met een verlies, een gemis of de dood te maken heeft.

Mijn naam is Agnes Boer.

Iedereen krijgt vroeg of laat te maken met de dood. Dat kan je eigen ziekbed en overlijden zijn, maar ook dat van een dierbare naaste. Vaststaat dat er dan veel belangrijke persoonlijke maar ook praktische zaken besproken en geregeld moeten worden. Ik heb gekozen voor dit vak na het overlijden van Anouk, mijn dochter. Zij is 3 dagen na haar geboorte overleden op 2 oktober 2016. Met liefde hebben we haar die dagen vastgehouden en geknuffeld en met trots hebben we haar losgelaten, afscheid van haar genomen.

Ik ervaarde voor het eerst een intense hartenpijn, boosheid en een onwaarschijnlijk verdriet, maar ook een intense stroom van onvoorwaardelijke liefde, verbinding, oerkracht en rust. Haar verliezen liet mij zien dat ik mijn eigen leven moest oppakken, de regie moest pakken voordat het kon afbreken. Door haar heb ik geleerd dat zelfliefde en acceptatie rondom de dood mij verder helpt. De dood is onomkeerbaar, hoe graag ik haar ook terug zou willen toveren…Anouk is dagelijks bij ons in gesprekken en momenten. Zij is en blijft onderdeel van ons leven. Op haar geboortedag eten we taart en pakt haar zusje Hannah cadeautjes uit. Op de datum dat ze overleed, eten we pannenkoeken. Net als toen..