Praktijkik, Praktijk in Rijen&Breda, Rijen (2026)

11/05/2026

HAPPY BIRTHDAY!

Weet je wat ik deze week het meeste heb gemist?
Het appje van mijn broer met de vraag: “Wie regelt dit jaar de taart voor mama haar verjaardag?”

Elk jaar kwam er een slagroomtaart met een gekke of juist hele mooie foto van mama erop. Om uit te delen in het verzorgingstehuis.

Maar dit jaar bleef het stil.
Geen appje. Geen taart. Geen overleg.

En ineens voelde ik pas echt dat ze er niet meer is.

Mama zou vandaag 77 jaar zijn geworden.
En ergens tussen het gemis en de herinneringen door viel ineens iets op waar ik blijkbaar 46 jaar over heb gedaan om echt te zien.

Mama werd geboren op 11 mei.
Papa op 1 augustus.
Papa overleed op 11 januari.

En dat getal 1… dat loopt blijkbaar als een stille draad door mijn leven.

1 staat voor éénvoud.

En misschien is dat precies waar ik de laatste tijd zo mee bezig ben. Niet meer altijd zoeken naar méér, groter of beter, maar leren tevreden zijn met wat er is. Met de mooie dingen, maar ook met de klote dingen (ja, een beter woord heb ik niet hoor) die het leven soms gewoon op je pad komen

Eenvoud in keuzes.
Eenvoud in mijn dagen.
Eenvoud in mijn denken.
Eenvoud in de stress die ik mezelf opleg.
Eenvoud in wat echt belangrijk blijkt te zijn als alles wegvalt wat eigenlijk alleen maar ruis was.

En misschien is dat ook wel wat mama mij de laatste jaren zonder woorden heeft geleerd.

Want dementie is een rotziekte. Dat zal ik nooit romantiseren. Maar tegelijk zit er ook iets puurs in.

Mama maakte zich de laatste jaren niet meer druk over geld op de rekening. Niet over kleding. Niet over hoeveel mensen er op haar verjaardag kwamen. Niet over status, verwachtingen of moeten.

Ze leefde alleen nog maar in het hier en nu.

En hoe pijnlijk dat proces ook was, ergens zat daar ook een les in verstopt. Dat we als mensen soms zo ingewikkeld zijn geworden, terwijl het leven uiteindelijk draait om de kleinste dingen. Een hand vasthouden. Een stukje taart. Iemand die naast je zit. Rust in je hoofd. Aanwezig zijn in een moment.

Eén...........voud.

Misschien is dat wel het mooiste wat mama mij uiteindelijk heeft achtergelaten.

Mama, gefeliciteerd!

12/04/2026

Zo. Laptop open, na ruim tweeënhalve week.

En het voelt oprecht alsof ik een half jaar niet meer heb gewerkt, alsof mijn hoofd nog ergens op slippers loopt terwijl de wereld ondertussen alweer in hardloopschoenen staat en gewoon is doorgegaan.

Ik merk het aan alles. Even zoeken waar ik ook alweer moet beginnen, wat eerst komt, hoe alles ook alweer liep. Niet omdat ik het niet meer kan, maar omdat mijn systeem er echt even helemaal uit is geweest. En misschien is dat nog wel het meest bijzondere besef van vandaag.

Want terwijl ik eruit was, ging achter de schermen alles gewoon door. Het team dat keihard heeft gewerkt, processen die zijn blijven lopen, stappen die zijn gezet. En als ik daar nu zo naar kijk, voel ik vooral: wauw… dit hebben we dus gewoon gedaan, ook zonder dat ik er continu bovenop zat.

En dat besef raakt me, omdat het ergens ook laat zien dat je dus niet alles alleen hoeft te doen. Dat, zelfs als jij even stilvalt, er altijd iets of iemand is die het opvangt.

En misschien herken je dat. Dat hoeft niet alleen in werk, maar ook in eten, zorgen, sporten of wat dan ook.

Dat moment waarop je even de controle loslaat, of moet loslaten, en je hoofd meteen begint te schreeuwen dat je door moet, dat je het strak moet houden, dat je het anders “verpest”.

Dat stemmetje dat zegt:
wie ben jij zonder controle?

Ik kende hem de afgelopen maanden ook rondom werken, doorgaan, presteren. En ik ga je eerlijk zeggen: ik vond het verschrikkelijk om daar niet naar te luisteren. Want dan moest ik keihard het verdriet van het overlijden van mijn mama voelen....alles beter dan dat....dacht ik.

>>>Lees verder voor de rest:)

21/03/2026

//OP REIS MET DUBBEL GEVOEL

Ik zit op het vliegveld.
Ingecheckt. Alles is gedaan.
Alleen nog wachten tot we mogen boarden.

De koffers zijn weg.
De honden zijn thuis, maar er wordt voor ze gezorgd.
Mijn werk is overgedragen.
En mijn dochters… die hebben het samen opgepakt, zoals ze dat kunnen.

Als groot gezin.
De één die opvangt, de ander die bijspringt.
De kleinste die bij de oudste slaapt.

En ik zit hier… en denk: wauw. Echt.

Want hier hebben we weken naar uitgekeken.
Na een roerige tijd.
Gewoon even samen. Rust.

Onze honeymoon, die er eerder niet van kwam door mijn ongeluk en het overlijden van mama…
mogen we nu eindelijk gaan vieren.

En nu is het zover.

En toch voelt het ook wel gek.
En een beetje raar.
Vandaag vlieg ik met John naar de andere kant van de wereld.
Voor het eerst zó lang zonder de kinderen.

En het is niet dat het niet kan.
Alles klopt. Alles is geregeld.
Maar vanbinnen… gebeurt er van alles.

Sinds mama er niet meer is, voelt moeder zijn net weer anders.
Dieper. Kwetsbaarder. Intenser.
Alsof ik nog meer besef hoe bijzonder het is… en hoe snel het ook kan veranderen.

En precies dat is wat het is.
Dat wij hier zitten.
En zij daar zijn.
En ik niet meer rekening hoef te houden wie er deze weken op visite bij mijn lieve mama gaan.

Er zit ergens een stem die zachtjes vraagt:
mag dit wel?
Mag ik zó genieten, terwijl ik ook moeder ben? Moesten ze niet mee?
Mag ik echt even weg? Even aan mezelf denken?

En ik weet het antwoord.
Maar voelen en weten lopen niet altijd gelijk.

Dus ik zit hier. Met zin.Met spanning.
Met liefde die niet minder wordt door afstand, maar misschien wel groter.

Misschien is dit het wel.
Dat je ergens zó naar verlangt…
en dat het moment dat het er is, ook een beetje schuurt.

Omdat het ertoe doet. Kortom alles mag er zijn.

Wij gaan genieten.

En de kids denk ik ook🤣....

liefde

09/03/2026

//ALS JE NOOIT JA TEGEN JEZELF MAG ZEGGEN

Ze zei tegen mij:

"Ik mag pas rust nemen als alles af is."

Een succesvolle vrouw.
Goede baan.
Mooi huis.
Auto voor de deur.
Discipline waar veel mensen jaloers op zouden zijn.

Maar terwijl ze dat vertelde, keek ze me aan en zei:

"Ik heb eigenlijk geen leven meer."

Alles in haar leven had een voorwaarde.

Ik mag pas op vakantie als mijn boekhouding af is.
Ik mag pas uit eten als ik extra heb gesport.
Ik mag pas geld uitgeven als ik ’s avonds heb doorgewerkt.
Ik mag pas rust nemen als ik het heb verdiend.

Tussen alles wat ze zichzelf gaf…
zat een tegenprestatie.

Zelfs rust moest verdiend worden.

En ondertussen vocht ze al jaren tegen haar eetstoornis.
Ze wilde er vanaf. Echt.

Maar elke keer als ze probeerde los te laten, gebeurde er iets.

Angst.

Want als de controle wegvalt…
als het perfectionisme stopt…
als het trainen, het plannen, het presteren even stil wordt…

dan blijft er één vraag over:

Wie ben ik eigenlijk zonder dit alles?

Ze zei het heel eerlijk:

"Ik denk dat ik bang ben voor wie ik echt ben.
Omdat ik mijn hele leven heb geleefd naar wat er van mij verwacht werd. Of nou, dat dacht ik."

En dat is precies waarom een eetstoornis soms zo hardnekkig blijft.

Niet omdat iemand niet wil veranderen.

Maar omdat controle vaak een bescherming is.
Een manier om niet te hoeven voelen.
Niet te hoeven ontdekken wie je bent zonder alle regels.

Herstellen betekent dan niet alleen meer eten.

Het betekent ook iets veel groters:

Durven leven zonder dat je eerst toestemming hoeft te verdienen.

Rust nemen zonder dat je er iets tegenover zet.
Iets doen omdat je hart het wil.
Niet omdat je het hebt "verdiend".

En geloof me:

Dat is voor veel mensen het spannendste stuk van herstel.

Niet het eten.
Maar het jezelf ontmoeten.
En dan op wereldreis durven te gaan.

23/01/2026

//ROUW OP MIJN DAK

Wow. Dit voelt als rouw op mijn dak.

Ik lees mijn eigen bio hier op instagram:
"Heeft een mama met dementie."

Moet dat nu worden:
"Had een mama met dementie?"
Ik weet het niet.

Ik weet het eigenlijk sowieso niet
als ik mensen tegenkom en hoor:
“Na 12 jaar is er vast ook rust.”
“Het was voor haar ook zo geen leven.”
“Ze is nu bij je vader.”

Mag ik even zeggen dat het lief bedoeld is?
Echt.
Ik neem niemand iets kwalijk.

Want deze zinnen wonen ook in mijn hoofd.
Maar ze wonen niet in mijn hart.

Want als ik eerlijk ben…
dan zou ik haar nog zó graag een jaar duwen in die rolstoel.
Nog een jaar zorgen.
En mocht papa nog even willen wachten,
dan heel graag.
Ze was en is mijn mama.

Dementie.
Ik ben er nog niet klaar mee om erover te delen.
Ik ben ook nog niet klaar om over mama te praten.

Dat later.
Eerst mijn draai vinden.
Eerst rust.
Eerst… de bio.

Rouwen: ik vind het maar een ingewikkeld proces.

Maar weet: als de zon ondergaat, betekent het niet dat hij nooit meer schijnt. Het licht is alleen ergens anders....

15/01/2026

Dat was het dan.
De cirkel is rond.
Dag, lieve mama.
Hopelijk ben je super aan het twisten met papa daarboven.

12 januari. 00.25 uur.
Vijfentwintig minuten na papa’s sterfdag.
De dag waarvan je zei: het is genoeg geweest.
En je was er ook echt klaar mee.

Wat ik wil,
is jou niet alleen zien als mama met dementie.
Ik zie jou vooral ook als alles wat je daarvoor was.

Lang schreef ik over je dementie. Over jou als prachtig mens. De leerprocessen. Het laatste half jaar voelde anders. Het was niet meer leuk. Ik was uitgeleerd op het pad van de ziekte. Ik voelde dat het op was. Ik kon er even geen positieve draai meer aan geven na al die jaren.

Vandaag bekeken we foto’s.
En ik voelde weer hoe fijn ons gezin was.
Met z’n vieren. Nu met 2 mooie gezinnen. 13 man sterk.
Zoveel mooie momenten.
Zoveel leven.

Op je rouwkaart staat wat je ons meegeeft:

Come on, let’s twist again, like we did last summer.
Yeah, let’s twist again, like we did last year
Do you remember when things were really hummin'?
Yeah, let’s twist again, twistin ' time is here.

Blijf dat doen, lieve mensen. Kijk terug op de mooie gebeurtenissen van vroeger. Dans, spring, zing en geloof als hoe je toen deed. En pak dat moment. Pak nu. Dag mam....

Twist ze daarboven. Samen met al die andere engelen❣️❣️

31/12/2025

2025.
Zoals het leven zelf.
Met ups.
Met downs.
Met zon.
En regen.
Zonder pijn geen glorie.

En toch kan ik dit jaar…
heel trots afsluiten.

De laatste vier maanden waren heftig.
Negen begrafenissen in één jaar, dat was te veel.
Mijn lieve zwager nog maar vorige week…..

Daarbovenop mijn ongeluk met mijn oog.
Een dag voor ons tweede huwelijk'mijn val van de trap.
Gescheurde enkelband..
Een gebroken pink.
En gewoon wat met mezelf wat in de knoei zitten.

Op zichzelf allemaal “te doen”.
Maar samen…
was het gewoon te veel.

En tegelijk,
want zo is het leven,
was 2025 ook rijk.

Onze reis met het hele gezin naar Sziget,
Onze zilveren dag.
Gevierd, groots,
met alle lieve mensen om ons heen.

Bijna 3 weken in Mexico,
bij lieve Rika.
Een weekend Gent.
Een week Zwitserland.
Tsjechië.
Slowakije.
Praag.

Maar ook:
mijn mooie wandelingen
met mijn lieve vriendin.
Gesprekken die nergens heen hoefden,
maar alles brachten.

Het officieel samen starten van een BV.
Bouwen.
Durven.
Vertrouwen.
En het ontwikkelen van onze app....
die er bijnaaaa is!

En natuurlijk:
het verbinden met mijn lieve mama.
Dementie leert me elke dag opnieuw
dat liefde niet in woorden zit,
maar in aanwezigheid.

Hoeveel van de wereld
heb ik dit jaar mogen zien?

En toch…
dit is mijn grootste levensles geweest:

Hoeveel je ook reist,
thuiskomen doe je uiteindelijk
altijd bij jezelf.

Ik keek terug naar de doelen
die ik begin dit jaar stelde.
Veel ervan gehaald.
Sommige zelfs overtroffen.
Sommige 'gefaald'.

En toen wist ik:
dit neem ik mee naar 2026.

Geen grote doelen.
Geen lijstjes om af te vinken.
Maar leven in het hier en nu.

Verbinden staat bovenaan.
Altijd.

Verbinden van buik en brein.
Van al mijn naasten.
Van gezinnen die door een eetstoornis
op scherp staan.
Van collega’s met elkaar.
Mijn verbintenis met mijn compagnon.
De natuur.
Met mama.
Verbinden in mooie gesprekken met mensen.

Maar vooral:
het verbinden van mijn hart
met mezelf.

Natuurlijk hoop ik weer mooie landen te zien.
Maar boven alles hoop ik
dat de reis naar binnen
nog toffer en soms wat eerlijker (naar mezelf) mag zijn.

2026 wordt geen jaar van oplossen.
Geen fiksen.
Geen trekken en duwen.

Maar voelen.

En nu.....proost!!!

15/12/2025

//OOK DIT IS EEN EETPROBLEEM

We werden “opgeschrikt” door het nieuws:
100.000 kinderen in Nederland hebben overgewicht. Schokkend? Ja. Onverwacht? Nee.

En dat is misschien wel het pijnlijkste.
We weten dit al jaren.

We zien het in de lunchboxen. In de supermarktschappen.
In de reclames. In die euro-knallers bij de grote gele M.
In het straatbeeld waar fatbikes sneller zijn dan onze kinderen zelf.
Maar weet je…

Mijn eerste gedachte was niet alleen: hoe erg.
Mijn eerste gedachte was: hoe jong ze zijn en hoe vroeg ze al worden beïnvloed.

Want kinderen zijn puur.
Ze leren op jonge leeftijd gewoontes aan die niet voor hen werken.
Ze zijn nieuwsgierig, open en worden tegelijkertijd door media en samenleving op het verkeerde been gezet.
Vaak al vóór hun tiende.

En meteen daarna kwam mijn handvraag:
Wat gaan we ertegen dóén?
Want dit gaat niet over cijfers.

Dit gaat over een generatie die we kwijt dreigen te raken.
Niet door de kilo’s.
Maar door het gebrek aan basis.
Vroeger kregen we kookles.

We leerden wat echte voeding was.
We konden een verpakking lezen. Als er al een verpakking was...
We waren buiten. In de natuur.
We bewogen zonder dat het “bewegen” heette.
We gaan met alles snel, snel, snel.
We moeten door.
We moeten werken, vaak met z’n tweeën. Logisch want anders red je het niet.

Ik snap het. Echt.

Maar ergens onderweg zijn we vergeten dat gezondheid simpel mag blijven.
Laten we terug naar het begin gaan.

Naar lesjes koken op school.
Elke dag even naar buiten.
Ingrediënten leren lezen.
Kinderen laten voelen wat echt eten doet. Leren te luisteren naar het lichaam.

Het hoeft niet perfect.
Het hoeft niet duur.
Het hoeft niet ingewikkeld.

Gezond eten is geen elitair project.
Het is een levensvaardigheid.
En die mogen we onze kinderen teruggeven.

En ik hoop dat dit het moment is waarop we niet meer wegkijken, maar terugkeren naar de basis.

Voordat we straks met zijn allen grijpen naar medicatie voor kinderen met overgewicht.......

30/11/2025

Er lopen altijd meer mensen rond die wél aardig zijn dan mensen die je iets aandoen.
Dat mogen we nooit vergeten.

Weet je wat me het méést raakte?
Niet alleen die fles vloeistof in mijn gezicht.
Maar júllie.

Jullie reacties.
Jullie woorden.
Jullie menselijkheid.

Het kwam net zo onverwacht binnen als die vloeistof zelf. Juist omdat je op zo’n moment even al je vertrouwen kwijt bent. Drie weken na het voorval laat ik hier voorzichtig mijn koppie weer zien.
De binnenkant van mijn holtes en mijn huid zijn gelukkig weer hersteld.
Mijn oog werkt nog steeds niet helemaal mee. Het blijft wazig. Werken lukt nog niet zoals ik zou willen. Maar… ik ga vooruit. Ik kom weer een beetje bij mezelf. En voor nu is dat genoeg.

Omdat ik zó veel lieve berichtjes kreeg met vragen, toch even een kleine update:
De politie heeft helaas niemand kunnen vinden.
Het lichamelijke letsel herstelt langzaam.
Het financiële slik ik in.
En het emotionele draag ik nog een stukje met me mee.

Het hoort bij dit verhaal,
maar het ís niet het verhaal.

Want deze post wil ik een andere wending geven.
Ik wil jullie bedanken. Echt bedanken.
Voor de kaartjes, appjes, berichten, kleine woorden en grote gebaren. Het waren er zó veel dat ik onmogelijk iedereen persoonlijk kon antwoorden. Maar ik heb álles gelezen. Met een zonnebril op. Soms met een brok in mijn keel.

Elke reactie was een herinnering:
Er lopen meer liefdevolle mensen rond dan rotzakkies.

Er kwamen ook veel verhalen van jullie terug. Pijnlijk. Kwetsbaar. Herkenbaar. En elk verhaal bevestigde hetzelfde:
We hebben elkaar nodig.
We moeten elkaar blijven zien.

Mijn favoriete anekdote? Het concert van Paul de Leeuw. Ik wilde zó graag dat John mij meenam. Met zonnebril en al liep ik Ahoy binnen. De beveiliger vroeg waarom ik die op had. Na mijn verhaal zei hij met een knipoog:
“Je had ook op een andere manier wazig kunnen zijn.”
En daar zat ik. Met één oog, hoofdpijn en een waas… maar ik genoot.

Met deze post start ik rustig weer een nieuw hoofdstuk. Een avontuur dat ik hopelijk zelf mag regisseren. Herstellen doe ik nog wel even. Maar vooruitkijken (oké, met 1,5 oog 😉) dat doe ik vanaf vandaag weer.

Ik ga hieronder verder...

16/11/2025

Het was stil op mijn insta...Na een week herstel (ik ga de goede kant op met nog een zeer en wazig oog met gelukkig geen blijvende schade) deel ik toch ook maar hier mijn verhaal. Om te hopen dat we net wat liever tegen elkaar gaan doen.

Mijn brief aan hem:

Van jongensstreek tot schade.

Beste jongen, weet jij eigenlijk wat je hebt gedaan? Heb je vannacht wakker gelegen en gedacht: “Ik heb iets gevaarlijks gedaan, iemand pijn gedaan”? Of trapte je gewoon door met je maten, tevreden met je grap, klaar om het volgende slachtoffer te maken?

Ik wandelde samen met John een rondje. Op een doodnormale zondagavond. Ik kende jullie niet. Jullie kwamen voorbij fietsen. Twee van je vrienden op de fiets, jij achterop. En jij vond het blijkbaar heel normaal om een fles met een of andere vloeistof in mijn gezicht te gooien.

Ik kon niets meer zien. Mijn ogen brandden, ik had verschrikkelijke pijn. Mijn huid voelde meteen als een schuurpapier en mijn het droop uit mijn haren. John moest me naar huis leiden, direct onder de do**he, en ze hebben de huisartsenpost gebeld. Verbaasd vertelden ze ons direct te komen. Gelukkig is mijn netvlies niet beschadigd, maar mijn ogen zijn geïrriteerd en de schrik zit diep.

Je hebt me niet alleen een paar dagen, waarschijnlijk wel een week aan inkomsten gekost , ik ben zelfstandig ondernemer, en dit heeft mij financiële schade gebracht , je hebt niet alleen lichamelijke schade veroorzaakt, maar vooral emotionele schade. Je hebt mijn gevoel van veiligheid op straat aangetast. En dat laatste, het gevoel van vrijheid, mag nooit iemand je ontnemen. Ook jij niet!

De politie pakt het op. Maar jij weet hoogstwaarschijnlijk dat je niet gepakt wordt. Daarvoor ging het te snel.

Ik hoop dat je dit leest. Dat je beseft wat je hebt gedaan. En dat je misschien de moed vindt om contact met me op te nemen, zodat we in gesprek kunnen gaan. Zodat je begrijpt wat jouw “grap” heeft aangericht: pijn, angst, schade en een diep gevoel van onveiligheid.

En lach maar hoe ik er bij zit op de foto met mijn ogen, huid en haar waar niks uit te krijgen is...maar het is wel werkelijkheid.

04/11/2025

//2 DINGEN KUNNEN WEL SAMEN

Voedingssoftware en eetproblematieken? Wat een meningen kwamen er keihard aan.
...van mezelf ja....van niemand anders.

Een tijd geleden vond ik het eerlijk gezegd een beetje gek.
Hoe kon ik nou mensen met eetproblematiek helpen
en tegelijk werken aan iets als de nieuwe software?

Twee werelden, dacht ik.
Tot ik besefte dat ze eigenlijk prachtig in elkaar overlopen.

Want in beide draait het om hetzelfde:
gezondheid van binnenuit.
Daar zit mijn passie.
Mijn overkoepelende missie in alles wat ik doe.

Gezond worden van binnen,
zodat je van buiten het leven weer vol aan kunt.

En ja, op dit moment ziet mijn week er nogal verschillend uit.
De ene dag zit ik in de data, werkend aan onze nieuwe software die binnenkort lanceert.
De andere dag zit ik aan tafel met lieve mensen die worstelen met eten, met zelfbeeld, met balans.

En juist dat houdt mij in evenwicht.
Want als ik zie hoe mensen aan de andere kant van de tafel worstelen,
weet ik weer precies waar ik het voor doe.

Gezondheid is geen getal, geen dieet, geen plan.
Het is leren luisteren naar je lichaam,
begrijpen wat voeding écht met je doet,
en jezelf stap voor stap weer voeden, letterlijk én figuurlijk.

In onze nieuwe software gaan we daarom veel verder dan alleen recepten.
We houden rekening met allergieën,
met het type lichaam: met de mens erachter.

Net als in mijn coaching kijken we niet alleen naar wat je eet, maar naar wie jíj bent.

Ik kan zeggen: ik ben trots.
Op wat we bouwen,
op wie ik mag begeleiden,
en op iedereen die de stap durft te zetten naar herstel.

Op naar januari,
op naar onze nieuwe software,
en op naar nog meer gezondheid van binnenuit.

Volg je ons mee? .nl it is! Spannend…nog maar 2 maanden… Dus op naar de nieuwe website, software en heel veel andere leuke dingen!

Praktijkik

11/05/2026

12/04/2026

21/03/2026

09/03/2026

23/01/2026

15/01/2026

31/12/2025

15/12/2025

30/11/2025

16/11/2025

04/11/2025

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type